Ο βρικόλακας πιστεύεται ότι αναγνωρίζεται συνήθως, από τους σαββατογεννημένους που δεν βρικολάκιαζουν και τους αλαφροΐσκιωτους στις διάφορες μορφές που αναφέραμε.
Κατά κανόνα τους βλέπουν εργαζόμενους και σχεδόν πάντα να μπαλώνουν παπούτσια. Αντίθετα στη Χίο θεωρούν ότι και οι σαββατογεννημένοι βρικολάκιαζουν. Στη Γραλίτσα της Καρδίτσας πιστεύουν ότι αναγνωρίζονται από όλους. Κάποιοι μύθοι αναφέρουν πως για να ανακαλυφθεί τάφος του βρικόλακα πρέπει να βάλεις ένα παρθένο αγόρι ή κορίτσι γυμνό, καβάλα στα καπούλια ενός μαύρου παρθένου αλόγου δρομέα, που δεν έχει φορέσει σέλα ή χάμουρα. Το αφήνεις ελεύθερο μέσα στο νεκροταφείο. Το άλογο θα κωλώσει, όταν φθάσει στον τάφο του βρικόλακα.
Στα βασικά στοιχεία της λατρείας των Αναστεναρίων μεταξύ των ιδιοτήτων και δυνατοτήτων που έχουν ο αρχιαναστενάρης και οι αναστενάρηδες πιστεύεται ότι είναι η αναγνώριση και το κυνηγητό των βρικολάκων. Έτσι όπως γράφει ο Χουρμουζιάδης, «... τοποθετούντες τρία κέντρα ἀκάνθης εἰς τά χείλη ἐξέρχονται πανδημεί καί κυκλώνουν μίαν ἀγέλη. Νομίζοντες δέ ὅτι βλέπουν βρικόλακα τόν καταδιώκουν ἀκόμη καί ἐντός τοῦ νεκροταφείου ὅπου ἀνορύξαντες νεκρούς τούς κατέκαυσαν εἰς μεγάλας πυρᾶς...». Προσθέτει δε «ἡμεῖς δ’ αὐτοί παῖδες ὄντες εἴδομεν ἐν Μέτραις βρικόλακαν ἐν τοῖς τάφοις βρικόλακα διώκοντες...».
Μαρτυρία για κυνηγούς βρικολάκων σώζεται για τα χωριά της περιοχής Αλμωπίας, στην Έδεσσα.
Μια μοναδική περιγραφή έχουμε από την Ικαρία, όπου μαρτυρείται ότι υπήρχαν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι έκοβαν με μαχαίρι σε φέτες τους βρικόλακες. Διασώζονται τα ονόματα δυο ατόμων που ασχολούνταν με αυτή την εργασία κατά το μεγάλο θανατικό του 1918. Ήταν ο Κουταλίδας και ο Τσελέκατος.
Στο χωριό Παγώνδνα στη Σάμο θεωρούσαν ότι το χώμα όπου έθαβαν τους νεκρούς στο νεκροταφείο τους, ήταν μολυσμένο γι’ αυτό και συχνά βρικολάκιαζαν οι νεκροί τους. Έτσι αποφάσισαν να αντιστρέψουν αυτό και για να εξοντώσουν τους βρικόλακες, έπρεπε να εξαγνίσουν το χώμα του νεκροταφείου εκτελώντας το θρόνιασμα, δηλαδή να πραγματοποιήσουν έναν μαγικό κύκλο γύρω από το νεκροταφείο, με τη βοήθεια ενός γητευτή. Με τη διαδικασία αυτή όμως εκλαμβάνουν το βρικολάκιασμα ως επιδημική ασθένεια με φορέα της το χώμα, στοιχείο που είναι γνωστό και από άλλες παραδόσεις.
Αναφέρει ο Πολίτης: «Στόν Παγώνδνα ἦσαν πολλοί βρικόλακες, καί οἱ χωριανοί γιά νά γλιτώσουν ἀπό τό κακό, ἐπροκάλεσαν ἕνα γητευτή καί τοῦ δωκαν ἀπό ἕνα ἄσπρο ὁ καθένας γιά νά θρονιάση τό νεκροταφεῖο. Ἐκεῖνος πῆρε τρία βοΐδια μονόκοιλα (πού ἦσαν γεννημένα τόν ἴδιο καιρό ἀπό μιά γελάδα) καί ἔφερε τρεῖς φοραῖς τό νεκροταφεῖο γύρω, λέγοντας κάτι λόγια μαγικά. Ἔτσι τό ἐθρόνιασε καί κανείς πλέον δεν ἐβρικολάκιασε. Καί ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά καί πολλοί ἔρχονται ἀπό τήν ἀντικρινή στεριά καί παίρνουν χῶμα ἀπό τό νεκροταφεῖο τοῦ Παγώνδνα καί τό πηγαίνουν 'ς τά δικά τους τά νεκροταφεῖα γιά να μην βρικολάκιαζουν ὅσους χώνουν 'ς αὐτά, καί μερικοί βάνουν καί σέ σακκούλαις χῶμα καί τοῖς κρεμοῦν 'ς τοὺς τοίχους τῶν σπιτιῶν για νά ναι φυλαχτά».
Στέλιος Α. Μουζάκης - Ο Αφορισμός, οι Βρικόλακες και η αντιεμτώπισή τους - εκδ. Ηρόδοτος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου