Ὅσιος Θεόδωρος τοῦ Νόβγκοροντ, ὁ Εγκρατής, ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός. 25 Φεβρουαρίου

 

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ἔζησε τὸ 14ο μ.Χ. αἰῶνα καὶ καταγόταν ἀπὸ τὸ Νόβγκοροντ τῆς Ρωσίας, ἐνῶ ἡ ἀκριβὴς χρονολογία τῆς γέννησής του μᾶς εἶναι ἄγνωστη. Οἱ γονεῖς του ὑπῆρξαν φτωχοὶ καὶ μεγάλωσαν τὸν ὅσιο μέσα στὴ στέρηση καὶ τὴ φτώχεια. Ἀπὸ μικρὸς ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ τὰ διάφορα μαρτύρια τῶν ἁγίων ποὺ διάβαζε καὶ ἀφοῦ ὁ ἴδιος δὲν εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ μαρτυρήσει, ὅταν μεγάλωσε ἀποφάσισε νὰ ἀσκηθεῖ στὴ διὰ Χριστὸν σαλότητα, γιὰ νὰ ὑποφέρει ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ ποὺ θὰ ἐκδήλωναν ἀπέναντί του οἱ ἄνθρωποι.

Ἀναφέρεται ὅτι κατοικοῦσε στὶς ὄχθες τοῦ Βόλγα Ποταμοῦ μὲ κάποιον ἄλλο σαλό, ὀνόματι Νικόλαο. Τακτικὰ αὐτοὶ οἱ δυὸ πήγαιναν στὸ γεφύρι τοῦ ποταμοῦ, ὅπου φωνάζοντας καὶ σκουντώντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, προσποιοῦνταν ὅτι τσακώνονταν καὶ ἔπεφταν στὸ τέλος στὸ ποτάμι, χλευάζοντας ἔτσι τοὺς κατοίκους τῆς πόλης, ἐπειδὴ ἦταν χωρισμένοι σὲ δυὸ πολιτικὰ στρατόπεδα. Περισσότερα περιστατικὰ ἀπὸ τὶς συναντήσεις τῶν δυὸ σαλῶν βρίσκουμε στὴ βιογραφία τοῦ Νικόλαου (†27 Ἰουλίου).

Κυκλοφοροῦσε χωρὶς παπούτσια, μισόγυμνος μέσα στοὺς βαρετοὺς χειμῶνες τῆς Ρωσίας. Πολλοὶ τὸν λυπόντουσαν καὶ τοῦ ἔδιναν ροῦχα, τὰ ὁποῖα ὁ Θεόδωρος τὰ ἔδινε ἐλεημοσύνη σὲ ἄλλους φτωχούς. Πῆρε ἀπὸ τὸν Κύριό μας τὸ προφητικὸ χάρισμα, τὸ ὁποῖο καὶ χρησιμοποίησε γιὰ νὰ συνετίζει τοὺς συνανθρώπους του καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ τοὺς προστατέψει ἀπὸ μελλοντικὰ κακά. Μιὰ φορά, γιὰ παράδειγμα, περνώντας ἀπὸ κάποιο μέρος ἄρχισε νὰ φωνάζει ὅτι ὁ τόπος ἐκεῖνος θὰ καθαριστεῖ ἀπὸ τὶς ἀκαθαρσίες ποὺ εἶχε καὶ θὰ φύτρωναν χόρτα. Σὲ λίγες μέρες μιὰ πυρκαγιὰ γύμνωσε τὴν περιοχή. Ἄλλοτε πάλι φώναζε: «Μόνο ἂν ἔρθει ψωμὶ ἀπὸ τὸν Οὐρανό», γιὰ νὰ εἰδοποιήσει γιὰ ἕναν ἐπερχόμενο λιμὸ ἀπὸ ἔλλειψη σταριοῦ.

Ὁ ἅγιος ὑπέμεινε μὲ ὑπέρμετρη ὑπομονὴ τὶς προσβολές, τοὺς ἐμπαιγμούς, τοὺς ἐξευτελισμούς, ἀκόμα καὶ τὶς ὕβρεις πολλὲς φορές, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο παρέδωσε εἰρηνικὰ τὴν ἁγία του ψυχή. Ὁ ἴδιος εἶχε ζητήσει νὰ ἐνταφιαστεῖ κοντὰ στὴν ἀγορὰ καὶ ὁ τάφος του ἔγινε ἀργότερα λαϊκὸ προσκύνημα καὶ κτίστηκε ἕνα παρεκκλήσι στὸ σημεῖο ἐκεῖνο, ἀλλὰ καταστράφηκε σχεδὸν ὁλοσχερῶς ἀπὸ τοὺς βομβαρδισμούς τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Τὰ λείψανά του μεταφέρθηκαν στὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Γεωργίου στὸ Νόβγκοροντ.

Ίκαρος Πετρίδης, Εμπαίζοντες "Ημείς μωροί διά Χριστόν", εκδ. Μορφή