Το έγκλημα στα Τέμπη είναι μια από τις σκοτεινότερες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας μας. Και είναι το αποκορύφωμα εκείνης της ντροπιαστικής ημέρας της επιβολής των μνημονίων. Επειδή είναι το αποτέλεσμα όλων όσων έγιναν.
Το γερμανικό οικονομικό πείραμα εις βάρος της Ελλάδας, η διάσωση των ξένων και ελληνικών τραπεζών με τη μετακύλιση των χρεών στον λαό, η υποταγή της κυβέρνησης που (έλεγε πως)ήθελε να ανατρέψει την κατάσταση, το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της χώρας και η μεθοδευμένη άνοδος και κυριαρχία μιας παντελώς ανήθικης κυβερνητικής ομάδας με την σιωπηρή αποδοχή και συνεργασία θεσμών που θα έπρεπε να ασκούν έλεγχο ή έστω να έχουν μια ανεξαρτησία από το κυβερνητικό άρμα.
Η συγκέντρωση για το έγκλημα των Τεμπών δεν (πρέπει να) είναι μια εθιμοτυπική συγκέντρωση σαν τις απεργίες των όποιων συνδικαλιστικών ομάδων έχουν απομείνει στη χώρα. Ούτε και μια δήλωση υποστήριξης κομμάτων παλιών, νέων ή μελλοντικών. Η συγκέντρωση αυτή οφείλει να είναι το έναυσμα, το ζύμωμα μιας νέας προσπάθεια, μιας νέας κοινωνίας, που δεν θα αποτελείται από παρτάκηδες πολίτες, τεχνοκράτες γραβατοφόρους λάτρες των αριθμών, υποτακτικούς και υποτελείς στα επιχειρηματικά συμφέροντα πολιτικούς.
Η ημέρα αυτή, εκτός από ημέρα συμπαράστασης στους συγγενείς των θυμάτων, ελπίζω (και πιστεύω) να γίνει μια ημέρα ορόσημο για την επανεκκίνηση της κοινωνίας, για την επιστροφή της δημοκρατίας ως πολίτευμα του λαού και όχι ως σύνθεση συμφερόντων, και ελπίζω πως μια τέτοια ημέρα, με μια τέτοια συγκέντρωση θα ξεκινήσει να γράφεται μια νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας μας. Μια σελίδα που να -επιτέλους- να μην είναι τόσο μαύρη...
Ξέρω πως οι περισσότεροι θα περιμένατε να γράψω σήμερα κάτι για τους Χαιρετισμούς. Δεν μπορώ. Όχι σήμερα, όχι σε αυτή τη συγκυρία. Δεν μπορώ να γράψω για προσευχή και ομόνοια με εκείνους που κλείνουν τα μάτια σε όσα γίνονται τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σε αυτόν τον τόπο, ιδιαίτερα δε από τότε που η ηθική δεν υπάρχει ούτε σαν πρόσχημα σε αυτή τη κοινωνία.
Και ας θυμόμαστε τα λόγια του προφήτη Αμώς: Λέει ο Κύριος: “Μισώ, αηδιάζω τις γιορτές σας! Δε με αγγίζουν πια τα πανηγύρια σας… Πάψτε πια να με ξεκουφαίνετε με τους ύμνους σας. Τον ήχο από τις άρπες σας δεν θέλω πια να τον ακούω. Αντί γι’ αυτά, ας ρεύσει σαν νερό το δίκαιο άφθονο και η δικαιοσύνη σαν χείμαρρος αστείρευτος.”(Αμώς 5:21, 23-24)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου