Η νύχτα αυτή την εποχή είναι πιο σκοτεινή από τον υπόλοιπο χρόνο. Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανείς. Τα φώτα στις κολώνες, στις βιτρίνες των μαγαζιών, ακόμα και στα φανάρια κυκλοφορίας των δρόμων φαίνονται πιο αδύναμα, πιο θαμπά.
Κάπως έτσι είναι και τα πράγματα γενικότερα αυτό τον καιρό. Το δίκιο του ισχυρού πιο χυδαίο από ποτέ. Αυτοί που φέρουν το όνομα των ακολούθων Εκείνου που ήταν αγάπη, δεν έχουν αρθρώσει μισή λέξη παρηγοριάς, μια κουβέντα ποιμαντική για ένα δικό τους παιδί που -ποιος ξέρει; - ξέπεσε, έπεσε θύμα σκευωρίας; Αν είναι το πρώτο πού είναι η ποιμαντική που θα τον οδηγήσει στη μετάνοια; Αν ισχύει το δεύτερο μια κουβέντα συμπαράστασης δεν είναι απαραίτητη;
Όπως και να έχει αυτή η αδιαφορία, η εγκατάλειψη, η παγερή αντιμετώπιση είναι αβάστακτη. Και απαράδεκτη.
Αλλά από Δευτέρα αρχίζει η Σαρακοστή. Δε θα ξεχάσουμε να πούμε πόσο σημαντική είναι η νηστεία και πόσο χαρούμενοι θα πρέπει να ριχτούμε στον στίβο των αγώνων και άλλες πνευματικές κενολογίες, πνιγμένες στις παραδόσεις και την ευλάβειά μας, με τις οποίες φτιασιδώνουμε την πλήρη μας εκκοσμίκευση.
Ας βουλιάξουν όλα στο βούρκο που μας περιβάλλει. Αρκεί να διατηρήσουμε καθαρές τις προσόψεις μας...στον τάφο μέσα το σκουλήκι μας περιμένει θριαμβευτικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου