Για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τον πλησίον μας, πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα ικανοποιούμε όλα μας τα καπρίτσια, ότι θα βρίσκουμε τρόπο να εκπληρώνουμε κάθε μας επιθυμία και τα όμοια. Όχι, σημαίνει ότι θα κοιτάζουμε τον εαυτό μας και θα βλέπουμε την ωραιότητα που ο Θεός βλέπει σ’ εμάς, αυτήν που εντύπωσε μέσα μας, θα χαιρόμαστε γι’ αυτήν, θα την τρέφουμε, θα την ενισχύουμε και θα την απαλλάσσουμε από τα δεσμά της, θα της προσφέρουμε πλήρη ελευθερία και θα τη στηρίζουμε· μέσα από τη διαδικασία αυτή θα ανακαλύπτουμε την ομορφιά και κάθε άλλου προσώπου, παρ’ όλα τα στοιχεία που ίσως μας απωθούν σε αυτό, παρ’ όλες τις δυσκολίες, παρ’ όλα όσα θα θέλαμε ενδεχομένως να απορρίψουμε. Δεν είναι καθόλου εύκολο το έργο αυτό, μόνον ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ έλεγε σε καθέναν που τον πλησίαζε: «Χαρά μου!» Δεν μπορούμε να το πούμε ο ένας στον άλλον. Το λέμε κάπου-κάπου, χωρίς να το εννοούμε απολύτως πάντα, αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον και να του πούμε: «Είσαι η χαρά μου»
Anthony Bloom, Του Χριστού ή του κόσμου τούτου; εκδ. Πορφύρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου