Ὁ παραλογισμός, ἢ βλακεία, ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴν τυχαία στρατολόγηση στὰ κόμματα, εἶναι σήμερα ἀσυγχώρητα πιὸ φανερὰ παρὰ ποτέ. Ἀρκεῖ, ἐξάλλου, ἕνας νὰ παραστήσει τὸν εἰδήμονα, γιὰ νὰ βρεθοῦν οἱ ὑπόλοιποι σὲ ὑποδεέστερη θέση. Δὲν ὑπάρχει συνεπῶς στὴ δομὴ κάθε πολιτικοῦ κόμματος μιὰ ἀκυρωτικὴ ἀνωμαλία, ἕνα ἐλάττωμα θεμελιακὰ βλαβερὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο; Τὸ παρατήρησαν διαδοχικά, διάφοροι νόες, ποὺ μποροῦμε νὰ τοὺς λογαριάσουμε γιὰ φωτισμένους. Στὸ συνέδριο ποὺ ἔλαβε χώρα πέρυσι στὴν αἴθουσα Pleyel μὲ θέμα «Διεθνισμὸς τοῦ πνεύματος», μοῦ δόθηκε ἡ ἀφορμή, χάρη στὴν παρουσία του, νὰ θυμίσω ὅτι ὁ Ἀλμπέρ Καμὺ θεωροῦσε τὴ μὴ συμμετοχὴ σὲ κάθε λογῆς κόμμα ὡς πρώτη ἔνδειξη ἐγγύησης ποὺ καλοῦνται νὰ προσφέρουν αὐτοὶ πού, ἀνταλλάσσοντας ἀπόψεις καὶ ἰδέες μὲ πάθος καὶ εὐρύτητα, πιστεύουν ὅτι εἶναι ἀκόμη δυνατὸν νὰ ἀναμένουμε γιατρειὰ ἀπ’ τὸ σημερινὸ χάος. Θεωροῦμε ὄντως ὅτι ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ πειθαρχία στὸ ἐσωτερικό ἑνὸς κόμματος, τόσο περισσότερο οἱ ἰδέες ποὺ τὸ διέπουν γίνονται πιὸ τυποποιημένες καὶ ἀρτηριοσκληρωτικές. Παραπέμπουμε στὶς ἐξοχες σελίδες τοῦ Jules Monnerot, ὅπου στὸ πολὺ σημαντικὸ βιβλίο του Sociologie du communisme (Κοινωνιολογία τοῦ κομμουνισμοῦ) δείχνει μὲ ποιὸν τρόπο ἕνα τέτοιο κόμμα σφετερίζεται τὸ «ἰδανικὸ ἐγὼ» τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ κάνει νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἴδια του τὴν κοινωνικοποίηση.
του Αντρέ Μπρετόν - από το βιβλίο: Σιμόν Βέιλ - Για την κατάργηση των κομμάτων, εκδ. Αρμός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου