Κυριακή του Ασώτου

 

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, η παραβολή του Ασώτου, μας θέτει ερωτήματα. Ερωτήματα που αν τα απαντήσουμε με ειλικρίνεια, όσο άβολη και οδυνηρή κι αν είναι αυτή, θα ωφεληθούμε αρκετά. 

Λοιπόν, ποιοι είμαστε; Τι είμαστε; Είμαστε σαν τον μικρό αδερφό; Χαμένοι στις γνώσεις, τις απολαύσεις, τη λάμψη  και τη σοφία αυτού του κόσμου τις οποίες και ακολουθούμε αλλά και καταναλώνουμε τυφλά όπως ο άσωτος υιός χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι έτσι και το βιός της ψυχής μας σπαταλάμε αλλά και ότι όλα αυτά χωρίς την επαφή με τον Θεό δεν είναι παρά ξυλοκέρατα; 

Αν είμαστε σαν τον μικρό υιό της παραβολής, μπορούμε να του μοιάσουμε άραγε και στο θάρρος του; Γιατί, αν μη τι άλλο, χρειάζεται θάρρος να μαζέψει κανείς τα συντρίμμια του και να γυρίσει πίσω μετανιωμένος. Και μάλιστα όχι για να ζητήσει πίσω την πρότερη θέση του, αλλά έστω τη θέση ενός υπηρέτη. Μπορούμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να πούμε πως έχουμε αυτή τη δύναμη; 

Μήπως είμαστε σαν τον μεγάλο αδερφό; Παραπονιόμαστε που ενώ εμείς που είμαστε κοντά στον Θεό, έχουμε λιγότερα ή και τα ίδια με αυτούς που αναιδέστατα απομακρύνονται από Αυτόν; 

Αλλά είμαστε πράγματι; Ο μεγάλος αδερφός στη παραβολή αυτή, πράγματι ακολουθεί πιστά τις εντολές του Πατέρα του. Κάνει ό,τι του ζητά και με το παραπάνω. Εμείς μπορούμε άραγε να το πούμε αυτό; Ή απλά λέμε ότι είμαστε πιστοί στον Θεό και ζητάμε ανταπόδοση, ανταμοιβή των υπηρεσιών μας, λες και Αυτός μας έχει ανάγκη κι εμάς και τις υπηρεσίες μας. Που, τελικά, ούτε κι αυτές προσφέρουμε. όχι όσο λέμε τουλάχιστον...

Τέλος, μπορούμε να μιμηθούμε την συμπεριφορά του πατέρα; Θα μπορούσαμε ποτέ να συγχωρήσουμε αυτούς που μας πλήγωσαν; Θα τους αγκαλιάζαμε δίνοντάς τους, όχι μόνο τη θέση τους στην καρδιά μας που είχαν πριν, αλλά ακόμα καλύτερη; Αλήθεια, όσοι είμαστε γονείς, τι θα κάναμε αν ένα από τα παιδιά μας συμπεριφερόταν σαν τον άσωτο υιό της παραβολής;. 

Και τελικά, σαν Εκκλησία, μπορούμε να έχουμε τη συμπεριφορά του πατέρα της παραβολής; Μπορούμε να έχουμε ανοιχτές αγκάλες σε όσους απομακρύνθηκαν και ενδεχομένως μας πλήγωσαν; Θα τους δεχόμασταν ή μάλλον σαν τον μεγάλο αδερφό θα στηλώναμε τα πόδια μας και θα μέναμε εκτός; 

Λοιπόν, αυτές είναι ερωτήσεις που απευθύνονται σε όλους μας αλλά απαντά ο καθένας μας ξεχωριστά. Ας δώσουμε τις απαντήσεις μας με πάσα ειλικρίνεια και ας ξαναδιαβάσουμε ακόμα πιο προσεκτικά την σημερινή παραβολή. Και τότε θα δούμε ακριβώς σε ποιο σημείο του δρόμου μας βρισκόμαστε και πόση ακόμα απόσταση έχουμε να διανύσουμε...