Το Σάββατο του Λαζάρου γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας, η πρώτη από τις δύο εορτές, μαζί με τη Κυριακή των Βαϊων, που μας εισάγουν στη Μεγάλη Εβδομάδα, τα Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου.
Ο Χριστός μαθαίνει πως ο φίλος του ο Λάζαρος πέθανε, πηγαίνει στο μέρος όπου έχει ενταφιαστεί και τον φέρνει πίσω στη ζωή. Μια ξεκάθαρη προεικόνιση για τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Ιησού αλλά και για τη μέλλουσα ανάσταση όλων των ανθρώπων. Μας φανερώνεται ο Ιησούς ως τέλειος Θεός και ως τέλειος άνθρωπος. Ως άνθρωπος δακρύζει για τον φίλο του Λάζαρο και ως Θεός διατάζει το θάνατο να απελευθερώσει τον αιχμάλωτό του.
Ιερομον. Νεκταρίου Κουτλουμουσιανού
Λίγες εἶναι οἱ χαρές οἱ ἀνθρώπινες, ἐλάχιστες. Οἱ περισσότερες εἶναι μαυρίλες, γιατί ἔχουν ἁμαρτία, ἔχουν πάθη, ἔχουν ἀδυναμίες. Ἀλλά μᾶς ἔχει δώσει ἐλπίδα ὁ Σταυρός! Γιατί ὁ ἐσταυρωμένος Χριστός ἀναστήθηκε, κι ἐκεῖ εἶναι ἡ ἐλπίδα μας, στήν Ἀνάστασή Του. …
Νά σταυρώσουμε τά πάθη μας καί τις ἁμαρτίες μας καί τά ἐλαττώματά μας ὅλα ἐπί τοῦ σταυροῦ πού φέρουμε, γιά νά ἀναστηθοῦμε καί νά ζοῦμε ἀναστημένοι.
Όποιος δε ζητά βοήθεια όταν το έχει ανάγκη κάνει διπλό αμάρτημα. Πρώτον επειδή δείχνει μεγάλο εγωισμό, τον οποίο και υπηρετεί ακόμα και εις βάρος του δικού του καλού και δεύτερον επειδή στερεί από κάποιον άλλον την ευκαιρία να τον βοηθήσει και να κάνει καλό και στη δική του ψυχή. Εξίσου λάθος είναι και να περιμένουμε να μας βοηθήσει κάποιος χωρίς να του το ζητήσουμε. Γιατί θέλουμε να έχουμε τη βοήθεια χωρίς τη ταπείνωση που συνεπάγεται ένα τέτοιο αίτημα. Μα χωρίς ταπείνωση και πάλι το μόνο που μένει, ακόμα και μετά τη λήψη της όποιας βοήθειας, είναι μια αίσθηση υπερηφάνειας και εγωισμού.
https://anastasiosk.blogspot.com/2023/04/blog-post_8.html
Σταύρος Ζουμπουλάκης
Την τρίτη Κυριακή των νηστειών, στη μέση δηλαδή της Μεγάλης Σαρακοστής, προτίθεται στις εκκλησίες μας σε προσκύνηση ο σταυρός, εξ ου και Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, προς ανάψυξη και γλυκασμό των κεκμηκότων από τη νηστεία πιστών, όπως εξηγεί το συναξάριο του Τριωδίου. Με αφορμή τη μέρα αυτή, που πέρασε πριν από δύο εβδομάδες, θέλω να πω λίγα λόγια όχι για τη θεολογία του σταυρού, που δεν έχει αρχή και τέλος, αλλά για μια απλή, καθημερινή χειρονομία, για το σημείο του σταυρού, το σταυροκόπημα. Oποιος θέλει να σκεφθεί πάνω στη θεολογική σημασία του σταυρού μπορεί να προσφύγει στο βιβλίο του Γιούργκεν Μόλτμαν «Ο σταυρωμένος Θεός. Ο σταυρός του Χριστού ως θεμέλιο και κρίση της χριστιανικής θεολογίας» (Aρτος Ζωής, 2023). Για την ταπεινή χειρονομία του σταυροκοπήματος θα έχω αρωγό μου, σε τούτο το σύντομο σημείωμα, το βιβλίο του Γάλλου λειτουργιολόγου, ιερέα και εκκλησιαστικού συνθέτη Michel Wackenheim [Μισέλ Βακενέμ] «Le signe de croix. Un geste pascal dans la vie liturgique», Cerf/Patrimoines, 2021. Θα κάνω λόγο μόνο για το σημείο του σταυρού που σημειώνουν οι πιστοί πάνω στο σώμα τους και δεν θα αναφερθώ στη λειτουργική χρήση του από τους επισκόπους και τους ιερείς στη λατρεία και στα μυστήρια της Εκκλησίας.
Η ζωή είναι ένα μακρύ ταξίδι. Υπάρχει τίποτα που να κάνει το ταξίδι πιο επικίνδυνο από το να ξεσπάσει κατά τη διάρκειά του μια καταιγίδα; Όταν ξεσπά μια καταιγίδα πρέπει να έχουμε κατά νου δύο πολύ βασικά πράγματα. Πρώτον ότι οι καταιγίδες όσο σφοδρές κι αν είναι κρατούν λίγο. Και δεύτερον ότι την καταιγίδα τίποτα άλλο δε μπορεί να τη νικήσει παρά μόνο η ηρεμία του ταξιδευτή. Όταν η καταιγίδα μαίνεται εξωτερικά μια εσωτερική καταιγίδα δε μπορεί παρά να τη κάνει χειρότερη. Αλλά όσο κι αν η καταιγίδα λυσσομανά, η εσωτερική ηρεμία της δίνει τη πραγματική της διάσταση. Ένα δύσκολο μεν εξωτερικό δε φυσικό φαινόμενο.
https://www.enoriako.info/index.php/diafora/1471-i-anthropini-seksoualikotita-simera
Εποικοδομητική συμβολή σε μια συζήτηση
στην οποία υπάρχει πολλή σύγχυση και πολλή αγωνία
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,
Οι σαράντα ημέρες της Σαρακοστής θυμίζουν τις σαράντα ημέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στην ιστορία της σωτηρίας, οι περίοδοι των σαράντα ημερών σηματοδοτούν τα στάδια του έργου της λύτρωσης του Θεού, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η πρώτη τέτοια παρέμβαση έλαβε χώρα στις ημέρες του Νώε. Αφού είδε την καταστροφή που προκάλεσε ο άνθρωπος (Γέν. 6.5), ο Κύριος υπέβαλε τη γη σε ένα καθάρσιο βάπτισμα. «Έπεσε βροχή στη γη σαράντα ημέρες και σαράντα νύχτες» (Γεν. 7.12). Το αποτέλεσμα ήταν μια νέα αρχή.
Όταν ο Νώε και οι συγγενείς του επέστρεψαν σε έναν κόσμο καθαρισμένο, ο Θεός έκανε την πρώτη του διαθήκη με κάθε άνθρωπο. Υποσχέθηκε ότι μια πλημμύρα δεν θα κατέστρεφε ποτέ ξανά τη γη. Από την ανθρωπότητα ζήτησε δικαιοσύνη: Να σέβεται τον Θεό, να οικοδομεί ειρήνη, να είναι καρποφόρα σε αρετές. Καλούμαστε να ζήσουμε ευλογημένα στη γη, να βρούμε χαρά ο ένας στον άλλον. Οι δυνατότητές μας είναι θαυμάσιες, αρκεί να θυμόμαστε ποιοι είμαστε: «διότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ' εικόνα του» (Γέν. 9.6). Καλούμαστε να υλοποιήσουμε αυτή την εικόνα με τις επιλογές ζωής που κάνουμε. Για να επικυρώσει τη διαθήκη του, ο Θεός έθεσε ένα σημάδι στον ουρανό: «Τοποθέτησα το τόξο μου στη νεφέλη, θα είναι σημάδι της διαθήκης μεταξύ εμού και της γης. Όταν το τόξο θα είναι στα σύννεφα, θα το κοιτάξω και θα θυμηθώ την αιώνια διαθήκη μεταξύ του Θεού και κάθε ζωντανού πλάσματος από κάθε σάρκα που βρίσκεται πάνω στη γη» (Γεν. 9.13, 16).
Ο γάμος δεν είναι ανάγκη να είναι μια σειρά από -επώδυνους ή μη- συμβιβασμούς. Ο Χριστός δε θα ευλογούσε ποτέ μια τέτοια κατάσταση. Ο γάμος είναι μια ζωντανή, διαρκώς εξελισσόμενη και μεταβαλλόμενη σχέση. Σαφώς και θα υπάρξουν συμβιβασμοί κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας αλλά δε μπορεί οι συμβιβασμοί αυτοί να κατέχουν κεντρικό ρόλο στη σχέση. Δεν είναι ζητούμενο να αλλάξουμε τον άλλον/την άλλην αλλά να τον/την βοηθήσουμε να εξελιχθεί. Και φυσικά δεν έχει καμία λογική να περιμένουμε κάποιου είδους πλήρη μεταμόρφωση η οποία θα έλθει ξαφνικά ως δια μαγείας. Όχι, αυτή θα είναι μια μακρά διαδικασία κατά την οποία η υπομονή και η αγάπη θα οδηγήσουν στην εθελούσια αλλαγή. Δεν είναι μια κοινωνική σύμβαση ο γάμος αλλά ένα μυστήριο. Το μυστήριο της αφιέρωσης της ζωής σε ένα άλλο άνθρωπο. Η ένωση άνδρα και γυναίκας που θα τους βοηθήσει να εξελιχθούν πνευματικά αλλά και σωματικά και θα τους οδηγήσει και τους δύο στην εξύψωση ώστε να συναντήσουν τον Θεό. Αυτό είναι εκκλησιαστικά και θεολογικά ο γάμος.
https://ardin-rixi.gr/archives/249875
του Γιώργου Ρακκά
Από την Κυριακή 2 Απριλίου η Θεσσαλονίκη μπορεί να διεκδικήσει άλλη μια θέση στο βιβλίο γκίνες: Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Αριστοτέλους, για να καταγγείλουν μια ιδιωτικοποίηση που δεν πρόκειται να γίνει. Ο λόγος για το περίφημο νόμο διοικητικών αλλαγών στην διαχείριση της ύδρευσης, και την συναυλία που μάζεψε αρκετές χιλιάδες κόσμου, καταγγέλλοντας μια «λαθραία ιδιωτικοποίηση».
Η κυβέρνηση φιλοδοξεί να υπαγάγει τους 295 παρόχους σε μια Ενιαία Ρυθμιστική Αρχή, σε μια ακόμη προσπάθεια ώστε να υπάρξει επιτέλους εξορθολογισμός της λειτουργίας τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με την υπόλοιπη μεταπολιτευτική αριστερά αντιδρούν βλέποντας στις αλλαγές τα προαπαιτούμενα μιας πράξης ιδιωτικοποίησης που μέλλει να έρθει. Σφοδρή ήταν, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η αντίθεσή τους όταν ψηφιζόταν ο νόμος, ενώ μεγάλη είναι και η στήριξη που παρείχαν στο Σωματείο των Εργαζόμενων της ΕΥΑΘ και τον Συλλόγο Μουσικών Βορείου Ελλάδος, για την διοργάνωση της συναυλίας της Κυριακής 02/04, με πλήθος καλλιτεχνών κυρίως από τον χώρο της έντεχνης διαμαρτυρίας που τελευταία μας συνηθίζει σε πολιτικές παρεμβάσεις –πάντα στο πλευρό της μεταπολιτευτικής Αριστεράς.
Μόνο που αυτήν την φορά αν «κινδυνεύει το νερό» δεν είναι από κάποια αιφνίδια πράξη ιδιωτικοποίησης των φορέων διαχείρισής του, αλλά από μια εξαιρετικά προβληματική διαχείριση που ήδη συντελείται από τα υπάρχοντα σχήματα: Σήμερα υπάρχουν 295 πάροχοι ύδρευσης, το δίκτυο φτάνει να καταγράφει απώλειες μέχρι και 65% (κατά μέσο όρο 35,6%), Μόλις το 42% από τους φορείς (ως επί το πλείστον, δημοτικές εταιρείες ύδρευσης) δηλώνουν τα πλήρη στοιχεία που οφείλουν στην πλατφόρμα του συστήματος, ενώ, αρκετοί από αυτούς χρεώνουν τις υπηρεσίες τους προς τους πολίτες ως και 200% παραπάνω για να καλύψουν μαύρες τρύπες και αμαρτίες του παρελθόντος.
Οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουμε συνεχώς το ίδιο λάθος. Νομίζουμε πως τα προβλήματα πρέπει να λύνονται. Ίσως φταίει και η διδασκαλία των μαθηματικών στα σχολεία όπου η λύση ενός προβλήματος είναι το ζητούμενο. Η ζωή όμως ομοιάζει περισσότερο με μαγεία ή τέχνη παρά με επιστήμη. Πολλές φορές οι λογικές εφαρμογές δεν οδηγούν στο αναμενόμενο αποτέλεσμα. Όπως και να ΄χει, καλό είναι να θυμόμαστε πως κάποια προβλήματα απλά δε θα λυθούν γιατί δεν τέθηκαν για να λυθούν. Τέθηκαν για να μας βοηθήσουν, με την επίμονη και ενοχλητική παραμονή τους στη ζωή μα, να εξελιχθούμε, να μάθουμε να ζούμε μαζί τους και να αποκτήσουμε και μια διαφορετική οπτική τόσο για τη ζωή μας όσο και για τον κόσμο ολόκληρο.
Κάποτε, όταν ήμουν διάκονος στη Λάρισα, ήρθε ο μητροπολίτης Βερατίου Ιγνάτιος για να τελέσει μια Θεία Λειτουργία και για την ακολουθία των...
