Η Διακαινήσιμος είναι για εμένα η πιο κουραστική εβδομάδα. Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν με κουράζει αλλά οι λειτουργίες της Διακαινησίμου μου φαίνονται πως είναι διπλάσιες. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι εντελώς άσχετο, απλά έβαλα και μια εκκλησιαστική πινελιά, έτσι για να μη μου λένε ότι γράφω άσχετα πράγματα συνέχεια.
Όταν κουράζομαι, πολλές φορές σκέφτομαι πράγματα του παρελθόντος. Δεν το προσπαθώ, το κάνει το μυαλό από μόνο του. Δε δουλεύει και πολύ καλά, αυτό είναι γεγονός. Αλλά αυτό έχω, με αυτό πορεύομαι.
Λοιπόν, έχω κάνει πολλά ακατανόητα πράγματα στη ζωή μου, βλακώδη και αποτυχημένα τα περισσότερα. Σε όλα έχω βρει μια λογική. Μια κάποια αιτία. Ένα δε μπορώ να καταλάβω. Γιατί στην ευχή πήγαινα σε ρεμπετάδικα, τότε που ήμουν έφηβος.
Όλα τα άλλα τα καταλαβαίνω αλλά τα ρεμπετάδικα όχι. Ούτε τα ρεμπέτικα μου άρεσαν ποτέ ιδιαίτερα, καθόλου εδώ που τα λέμε, μόνο τα δημοτικά και τα ελληνάδικα των 90's αντιπαθώ περισσότερο, ούτε και οι ρεμπέτες και όλη η κουλτούρα - αυτή που μας παρουσιάσανε εκείνη την εποχή ως κουλτούρα των ρεμπετών δηλαδή - με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Τι στην ευχή πήγαινα να κάνω;
Ποτέ δε θα μάθω. Θα μείνει ένα από τα άλυτα μυστήρια της ζωής μου. Αυτό και ο λόγος που δήλωσα τις σχολές λογιστικής στο μηχανογραφικό μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου