Ο Μυστικός Δείπνος, η παράδοση του μυστηρίου των μυστηρίων, αυτού της Θείας Ευχαριστίας, δεν είναι κάτι το οποίο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με μια μαγική αντίληψη. Δεν είναι μια διαδικασία που θα μας δώσει δύναμη, υγεία ή θα μας λύση τα προβλήματα. Είναι η φανέρωση ενός τρόπου ζωής.
Τι κάνει ο Χριστός; Μοιράζεται τον άρτο και τον οίνο, το σώμα και το αίμα Του, με τους μαθητές Του. Μοιράζει την ίδια την ύπαρξή του. Και όπως λέει και η ευχή μελίζεται και μοιράζεται αλλά δεν διαιρείται και δεν δαπανάται. Ό,τι μοιραζόμαστε, ποτέ δεν λιγοστεύει. Αυτή είναι και η πρακτική που ακολούθησαν οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων. Μοιράζονταν όχι μόνο το σώμα και το αίμα του Κυρίου στη Θεία Ευχαριστία αλλά και τα περιουσιακά τους στοιχεία και τα υλικά αγαθά τους. Το ίδιο έκαναν αργότερα και οι πρώτοι Ασκητές της Ερήμου. Αυτός ήταν και ο λόγος που κατέφυγαν στην έρημο άλλωστε.
Σήμερα είναι δύσκολο αυτό. Η ατομική μας ιδιοκτησία θεωρείται το πιο σημαντικό πράγμα που έχουμε. Και έχει εγκατασταθεί αυτή η νοοτροπία για τα καλά ακόμα και στην Εκκλησία.
Μπορούμε όμως, αρχικά τουλάχιστον, να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να μοιραστούμε το ενδιαφέρον μας για τους αδελφούς μας και να δώσουμε την υποστήριξή μας. Να πλύνουμε τα πόδια των αδελφών μας όπως έκανε και ο Χριστός, ο οποίος έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του.
Ας ξεκινήσουμε με αυτό το πνεύμα ταπείνωσης και με αυτή τη διάθεση ανοίγματος και ποιος ξέρει; Ίσως μια μέρα φτάσουμε ξανά στο σημείο να μοιραζόμαστε πολλά περισσότερα. Αν μη τι άλλο, ο κόσμος μας το έχει ανάγκη αυτό τούτη την εποχή.
πίνακας του Kreg Yingst
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου