Είναι ωραίος! Αλήθεια; Βεβαίως!

 

Η Περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη είναι όλη η ιστορία της Ελλάδας από το μνημόνιο κι έπειτα. 

Είναι οι τζιτζιφιόγκοι (ωραίες κουβέντες! ) οι οποίοι ενώ οδήγησαν τη χώρα στα βράχια καμώνονταν πως αυτοί ξέρουν πώς να τη σώσουν. Είναι οι θέσεις οι καλές που αποκτώνται με μόνο κριτήριο τις γνωριμίες. Είναι το ειρωνικό ύφος, η επίθεση στους αντιπάλους ώστε να συσπειρώσουμε τους ανόητους τυφλούς που θα μας υποστηρίξουν. Είναι τα χρήματα του δημοσίου που δεν υπάρχουν για εκείνους που θα έπρεπε αλλά υπερπερισσεύουν για το κάθε λογής κομματικό κατακάθι. 

Είναι η απάντηση του εν λόγω: "και τι να κάνω εγώ" όταν του λένε για τη καθαρίστρια που δήλωσε απόφοιτη έκτης δημοτικού αντί πέμπτης κι έκανε φυλακή δεκατρείς μήνες. Είναι η φυγή πολλών παιδιών από μία χώρα που είναι φυλακή. Που όσοι έχουν όρεξη και ικανότητες βλέπουν αν τους ξεπερνάνε γελοίοι τύποι με βύσμα ή θα πρέπει να αναγκάζονται να δουλεύουν τη μισή μέρα και να τους λένε τεμπέληδες που αξιώνουν 8ωρη εργασία. 

Είναι όλοι αυτοί που υποστηρίζουν πως τα παραπάνω είναι σωστά και πως έτσι είναι τα πράγματα και έτσι θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε. 

Και τελικά, το χειρότερο, ξέρετε ποιο είναι; Ότι ο Λαζαρίδης δε ντράπηκε να πει ότι είναι ωραίος!