Αναρωτιούνται πολλοί, πώς γίνεται ο Θωμάς, μαθητής του Ιησού, που είχε δει τόσα, να μην πιστεψε στην Ανάσταση του Κυρίου. Και αυτή είναι μια πολύ λογική απορία.
Μία πιθανή απάντηση μπορεί να δοθεί αν κοιτάξουμε γύρω μας. Όχι γύρω μας στον κόσμο, στη πόλη, στη γειτονιά. Γύρω μας μέσα σε μια εκκλησία.
Τι βλέπουμε; Πρόσωπα σφιχτά, ίχνος χαράς, προσωποληψία, διακρίσεις ακόμα ανάμεσα στους πιστούς (εκτός κι αν βλέπετε ίδια αντιμετώπιση σε κάποιον υπουργό ή δικαστή ή επιχειρηματία ή καθηγητή και σε έναν υπάλληλο ή εργάτη που έρχεται να εκκλησιαστεί). Βλέπουμε μια απουσία χαράς, πολλές φορές και δαιμονοποίησή της, και ακόμα πιο συχνά μια ακατανόητη φοβία για κάθε τι καινούριο. Ακόμα και για την καινούρια μέρα που έρχεται.
Αυτά είδε και ο Απόστολος Θωμάς στους άλλους μαθητές, που του ανακοίνωσαν την Ανάσταση του Χριστού. Το παράξενο δεν είναι που δυσπιστησε. Το παράξενο είναι που δεν το απέρριψε εντελώς το χαρμόσυνο νέο. Γιατί όταν φέρνουμε τέτοια νέα, θα πρέπει να έχουμε και την ανάλογη χαρά. Την ανάλογη πίστη. Αλλιώς εμείς οι ίδιοι δρουμε σαν τους Φαρισαίους ή τους Ρωμαίους ή τους όποιους εθνικούς οι οποίοι είτε αρνούνταν την Ανάσταση είτε προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να τη διαψεύσουν. .
Τελικά το ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί δεν είναι η δυσπιστία του Αποστόλου Θωμά αλλά η έλλειψη αναστάσιμης χαράς τόσο στους μαθητές όσο και σε εμάς τους ίδιους.
Ας χαρούμε λοιπόν. Αυτός άλλωστε ήταν και ο χαιρετισμός του Κυρίου. Χαίρετε. Που θα πει Χριστός Ανέστη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου