Ο φανατισμός, με όποια μορφή και σε όποιο πεδίο κι αν εμφανίζεται, έχει μία και μόνη ρίζα. Την αδυναμία του ανθρώπου να ερωτευτεί.
Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο είδος ανθρώπου από τον άνθρωπο που αδυνατεί να ερωτευτεί. Από εκείνον τον άντρα που δεν μπορεί να πλησιάσει με στοιχειωδώς φυσιολογικό τρόπο μια γυναίκα ή τη γυναίκα που δεν μπορεί να νιώσει έρωτα για κάποιον άντρα.
Όλη η ζωή αυτών των ανθρώπων ξηραίνεται, μαραζώνει και κάθε της τομέας, πίστη, ιδεολογία, αθλητισμός -ο,τιδήποτε- διαστρεβλώνεται πλήρως. Γιατί δεν ψάχνουν σε αυτούς την ουσία, το καλό που μπορεί να υπάρχει αλλά ένα τρόπο να καλύψουν την οργή και την απογοήτευσή τους από τη ζωή που κάνουν.
Χωρίς τον έρωτα τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει. Για παράδειγμα στην Εκκλησία χωρίς έρωτα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ιερωσύνη, ούτε μοναχισμός, ούτε προσευχή. Απλά μασκαρεύονται σαν τα παραπάνω ο ευσεβισμός, ο ηθικισμός, η τυπολατρία.
Όταν συναντάμε έναν φανατικό, δεν είναι το μίσος και η απέχθεια που πρέπει να νιώσουμε. Είναι η λύπηση για ένα πλάσμα που προσπαθεί να ζήσει χωρίς το σημαντικότερο στοιχείο που χρειάζεται για την ανάπτυξή του. Τον έρωτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου