Στον Άδη...

 

Και τώρα...σιωπή. Ο Χριστός βρίσκεται στον τάφο. Οι μαθητές Του είναι διασκορπισμένοι και φοβισμένοι. Οι γυναίκες που Τον ακολούθησαν ως τη Σταύρωση είναι βαθιά λυπημένες. 

Από την άλλοι οι Ρωμαίοι καγχάζουν, οι Φαρισαίοι γιορτάζουν και ο λαός ο εβραϊκός προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι έκανε. Σύντομα θα ξεχάσουν οι περισσότεροι και θα συνεχίσουν την καθημερινότητά τους. 

Κι όμως μέσα σε αυτήν την θανατερή σιωπή και μέσα στην κατήφεια της ήττας, που έφερε η σταύρωση του Χριστού στους μαθητές Του γίνονται σπουδαία πράγματα. Πράγματα που αλλάζουν τον κόσμο. 

Γιατί τα σπουδαία πράγματα γίνονται σχεδόν σιωπηλά. Ανεπαίσθητα. Σαν το απαλό αεράκι στο οποίο βρίσκεται ο Θεός όπως ανακάλυψε και ο προφήτης Ηλίας. 

Ο Χριστός βρίσκεται στον Άδη. Και τι κάνει εκεί; Ό,τι έκανε και στην επίγεια δράση Του. Καταργεί την εξουσία του τυράννου θανάτου. Όπως εδώ έδειξε και είπε ευθαρσώς ότι οι Αρχιερείς, οι Φαρισαίοι και οι Βασιλάδες καμία εξουσία δεν έχουν, παρά μόνο όση τους παραχωρούμε, τώρα δείχνει και στον μεγάλο εξουσιαστή, τον θάνατο, ότι η δύναμή του συνθλίβεται μπροστά στην παρουσία του Χριστού!

Ο Κύριος γκρεμίζει τις πύλες του Άδη, συνθλίβει τα τείχη του σκοτεινού βασιλείου και σπάει τος αλυσίδες που κρατούσαν δέσμιες τις ψυχές των ανθρώπων. 

Όλων; Όχι όλων. Μόνο αυτών που θέλησαν να Τον ακολουθήσουν. Όπως πολλοί που άκουσαν τη διδασκαλία Του στον κόσμο μας, την απέρριψαν παραμένοντας δέσμιοι της αμαρτίας και δούλοι της κάθε τυραννίας, έτσι και στον Άδη υπήρξαν άνθρωποι που δεν ακολούθησαν τον Ιησού και παρέμεινα δέσμιοι του θανάτου. 

Γιατί τελικά όλα καταλήγουν σε μας. Στους ανθρώπους και στη χρήση της ελευθερίας μας. Το αιώνιο ερώτημα είναι τελικά ένα. Είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες της ελευθερίας που μας προσέφερε απλόχερα ο Κύριος; Ή τελικά προτιμούμε να μείνουμε δέσμιοι της ψευδούς σοφίας μας, της ανόητης εξυπνάδας μας και την ολοκληρωτικής μωρίας μας. Αν αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε την πρώτη, δύσκολη οδό, εκείνη της ευθύνης, ο Χριστός είναι εκεί και μας περιμένει, έτοιμος να συνθλίψει και τα δικά μας δεσμά.

Πίνακας του Kreg Yingst