Αναρχία με φτερά!

 

Το πιο αναρχικό είδος στο ζωικό βασίλειο είναι αναμφισβήτητα τα πουλιά. Ίσως και γι' αυτό να τα θαυμάζω τόσο. 

Αν το καλοσκεφτείτε, ένα πουλί, όχι κάποιο εντυπωσιακό, ένα τοσοδούλι, χωρίς ιδιαίτερα φανταχτερό φτέρωμα ή κανένα πολύ μελωδικό κελάηδημα, είναι εντυπωσιακά αδέσμευτο από τις διάφορες δεσμεύσεις. 

Πετά προς όποια κατεύθυνση θέλει, κελαηδά ή κρώζει όπως θέλει, τρώει ό,τι βρει, τριγυρνά όσο αντέχει και μετά γυρίζει στη φωλιά του. 

Αλλά -κυρίως- το πιο ανατρεπτικό, το πιο αναρχικό από όλα τα στοιχεία της συμπεριφοράς του είναι η κουτσουλιά του! 

Να το εξηγήσω:

Βρείτε τον πιο πλούσιο άνθρωπο του κόσμου. Και πείτε του να παρκάρει το αυτοκίνητό του, το πανάκριβο αμάξι του, κάτω από ένα μέρος που μαζεύονται περιστέρια και δεκαοχτούρες. Θα του το κάνουν αγνώριστο! Και μάλιστα, θα το κουτσουλήσουν με την ίδια άνεση και ευκολία που κουτσουλάνε οποιονδήποτε μπατίρη θα περνούσε κάτω από το ίδιο σημείο ή οποιοδήποτε σαραβαλάκι θα πάρκαρε κάποιος εκεί. Δεν είναι αυτό αναρχικό; 

Νομίζω πως είναι η απόλυτη αναρχία. 

Γι' αυτό ετούτη την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο -και είναι αργά τη νύχτα- σηκώνω ένα ποτήρι τεκίλα και το πίνω στην υγειά των πιο αναρχικών πλασμάτων του ζωικού βασιλείου: Στην υγεία των πτηνών λοιπών!