Ένας 46χρονος Ρουμάνος, άστεγος, στη Θεσσαλονίκη, κοιμήθηκε σε έναν κάδο απορριμμάτων και βρέθηκε στη πρέσα τους απορριμματοφόρου. Σώθηκε χάρη στη γρήγορη αντίδραση των υπαλλήλων καθαριότητας.
Όμως δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οι άστεγοι. Και πως το φαινόμενο αυτό θεωρείται αποδεκτό από τη μεγάλη πλειοψηφία.
Και εδώ θα μιλήσω για τους χριστιανούς, γιατί αυτό με ενδιαφέρει. Ξεσηκώνουν τον κόσμο αν θα μπει ένα κορίτσι στο ιερό -επ' ευκαιρίας ούτε οι άντρες επιτρέπεται να μπαίνουν στο ιερό- βλέπουν σημάδια των καιρών αν ψάλλουν οι γυναίκες, βλέπουν τον Αντίχριστο...λοιπόν, σχεδόν παντού, αλλά για το θέαμα των αστέγων δε λένε κουβέντα. Μιλιά! Λες και δεν υπάρχουν ή λες και παθαίνουν προσωρινή τύφλωση όταν περνάνε δίπλα τους στους δρόμους της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης.
Αυτό κατάντησε λοιπόν η Εκκλησία του Χριστού στην Ελλάδα; Αυτό είμαστε πια; Ασχολούμαστε οι κληρικοί με τα άμφια και τις τελετουργίες, προσπαθώντας να τα παραφουσκώσουμε και τα δυο ενώ οι πιστοί ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με θέματα άνευ ουσίας στα οποία προσπαθούν να προσδώσουν τεράστια σημασία μόνο και μόνο για να ικανοποιούμε όλοι τα συμπλέγματά μας;
Τελικά η λειτουργία της Κυριακής αποκαλύπτει κάποιον διαφορετικό τρόπο ζωής ή έχει ξεπέσει απλά σε ένα οπτικοακουστικό θέαμα με έντονες παρελθοντικές αναφορές και κάποια μεταφυσική πινελιά, έτσι για να καθησυχάζουμε τον εαυτό μας;
Τελικά όλοι εμείς που θεολογούμε, φιλοσοφούμε και γενικά γράφουμε και ομιλούμε ακατάσχετα, όταν βρισκόμαστε μπροστά στην εικόνα του Χριστού, με τι μούτρα Τον κοιτάμε; Και στην ευρύτερη κοινωνία, το βλέπουμε, δεν έχει απομείνει ίχνος ντροπής και ευαισθησίας. Στην Εκκλησία;
Και όχι, τα συσσίτια και οι όποιες φιλανθρωπίες δεν είναι λύση. Δεν σταματούν το φαινόμενο. Αν δεν συνοδεύονται με ευθεία ρήξη με όλους τους παράγοντες που το δημιουργούν, τότε δεν είναι ούτε καν μισή δουλειά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου