O βίος της Αγίας Ειρήνης είναι γεμάτος με θαύματα. Σε κάθε μαρτύριο στο οποίο την υπέβαλλαν γεννιόταν ένα θαύμα με το οποίο η Αγία Ειρήνη παρέμενε ζωντανή. Σαν το λουλούδι που πετάγεται από το σπόρο.
Αυτό όμως που πάντα μου έκανε εντύπωση, ήταν ο τρόπος της κοιμήσεώς της:
Στὸ Συναξάρι της ἀναφέρεται ὅτι στὴν Ἔφεσο ἡ Ἁγία βρῆκε μία λάρνακα, στὴν ὁποία δὲν εἶχε ὡς τότε ἐνταφιασθεῖ κανένας, μπῆκε μέσα σὲ αὐτὴν καὶ κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη. Πρὶν δὲ ἀπὸ τὴν κοίμησή της ἡ Ἁγία Εἰρήνη εἶχε δώσει ἐντολὴ νὰ μὴν μετακινήσει κανένας τὴν ταφόπετρα, μὲ τὴν ὁποία θὰ σκέπαζε τὴ λάρνακα ὁ δάσκαλός της Ἀπελλιανός, προτοῦ περάσουν τέσσερις ἡμέρες. Μετὰ ὅμως ἀπὸ δύο ἡμέρες ἐπισκέφθηκαν τὸν τάφο ὁ Ἀπελλιανὸς καὶ οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι εἶδαν ὅτι ἡ ταφόπετρα ἦταν σηκωμένη καὶ ἡ λάρνακα κενή.
Η Αγία Ειρήνη ήρθε μόνη της στον τάφο της! Δεν κοιμήθηκε απλά ειρηνικά. Πήγε η ίδια και συνάντησε τον θάνατο. Χωρίς κανένα φόβο. Χωρίς καμία αποστροφή. Έδειξε σε όλους μας ότι ο θάνατος είναι εντελώς φυσική διαδικασία, την οποία δεν έχει νόημα να φοβόμαστε, από τη στιγμή που ο Θεός που πιστεύουμε καταργεί την τάξη της φύσης και η Ανάσταση είναι βέβαια.
Αν αληθεύει αυτό που έλεγε ένας Ιάπωνας φιλόσοφος, ότι η στιγμή του θανάτου φανερώνει τον πραγματικό χαρακτήρα του ανθρώπου, τότε τι μπορούμε να πούμε για τον χαρακτήρα της Αγίας Ειρήνης; Τίποτα. Μπορούμε μόνο να θαυμάσουμε και να διδαχτούμε. Άλλωστε τα πολλά λόγια είναι και κουραστικά και συνήθως περιττά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου