Κενό

 

Δεν αντιλαμβάνομαι ούτε την έκπληξη ούτε την απογοήτευση ούτε την οργή πολλών για τη μεγάλη συμμετοχή νέων ανθρώπων στην πολιτική εκδήλωση ενός πολιτικού( ; ) ο οποίος εξέτισε ποινή για εγκληματικές ενέργειες και εκφράζει νεοναζιστικές ιδέες. Και δεν συμφωνώ καθόλου με όλους εκείνους τους αφορισμούς και τις κατηγορίες που γράφτηκαν. Αυτοί οι νέοι γεννήθηκαν είτε στην εποχή του μνημονίου είτε λίγο πριν. Εκεί μέσα πάντως μεγάλωσαν. Τα χρόνια της εφηβείας τους, εκεί που κάνουν τα πρώτα βήματα ανεξαρτησίας και "σοβαρής" ερμηνείας του κόσμου τα έζησαν στην Ελλάδα της ανάπτυξης της παρούσας κυβέρνησης. Δηλαδή της ανάπτυξης μέσω της γιγάντωσης του χάσματος μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Είδαν τους γονείς τους να εργάζονται και οι δύο για να βγάζουν τα έξοδα του σπιτιού την ώρα που άλλοι-ες συνομήλικοι-ες είχαν γονείς που μπορούσαν να ξοδεύουν μεγάλα ποσά για ταξίδια, αυτοκίνητα, ρούχα κλπ. 

Τους πλησίασε ποτέ κανείς αυτούς τους νέους ανθρώπους; Τους μίλησε; Έδειξε ενδιαφέρον; Όχι. Ποιος να τους πλησιάσει; Το ΠΑΣΟΚ που ασχολείται με το αν θα συγκυβερνήσει ή όχι; Η αριστερά του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των μικροκομμάτων που δεν δείχνουν να ενδιαφέρονται για τίποτα πέραν των ενδοπαραταξιακών συγκρούσεων και των πάσης φύσεως δικαιωμάτων εκτός από αυτών των νέων ανθρώπων που θέλουν να φτιάξουν τη ζωή τους; 

Ξέρετε, οι νέοι, σε αυτές τις ηλικίες, έχουν μια κοσμοθεωρία η οποία είναι απόλυτη. Άσπρο - μαύρο συνήθως. Αν δεν μιλήσεις για τους προβληματισμούς τους, δε μπορείς να τους πείσεις για τίποτα. 

Μόνο το ΚΚΕ αποτελεί ένα κάποιο ανάχωμα (δεν είναι τυχαίο που έχει και αυτό μια κάπως "στρατιωτική" δομή, με πειθαρχία και στεγανά και ξεκάθαρες απόψεις) και ίσως κάποιες δραστήριες ομάδες του αναρχικού χώρου. Γιατί; Γιατί αυτοί μιλάνε (το ΚΚΕ όχι πάντα  με τόσο θελκτικό τρόπο είναι η αλήθεια, έχει έναν λόγο κάπως ξύλινο ώρες ώρες) για πράγματα που ενδιαφέρουν τους νέους, για την ανεργία, για το μέλλον, για την κοινωνία και δείχνουν να είναι ικανοί για δράση. 

Τώρα κόμματα όπως η Νέα Αριστερά, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που απλά μιλάνε και μιλάνε και συνήθως για θέματα που δεν αφορούν στην πραγματικότητα κανέναν, τι να τους πουν; Δε συζητάμε για τη ΝΙΚΗ που αφορά μόνο τις παρεκκλησιαστικές οργανώσεις και τα μέλη τους ή τον Βελόπουλο που αφορά ανθρώπους από 40 χρονών και πάνω και που πιστεύουν...σε ό,τι πιστεύουν τέλος πάντων. 

Έτσι το κενό έρχεται να το καλύψει ένας νεοναζί. Και μη σας κάνει εντύπωση. Κανένας άνθρωπος από τα πενήντα - εξήντα και κάτω δεν τρομάζει από τον ναζισμό. Δεν τον ζήσαμε παρά μόνο στα βιβλία, άντε στις ιστορίες. Αντίθετα ζήσαμε τις επιπτώσεις των πολιτικών των νικητών του Β ΠΠ. Κανένας μας δε μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει ναζισμός και προφανώς κάποιοι - ειδικά οι νέοι- γοητεύονται από την δύναμη και την ισχύ που προβάλει η συγκεκριμένη ιδεολογία. 

Επιπλέον, οι τύποι αυτοί, ακολουθούν μια προπαγανδιστική μέθοδο - ίδια και απαράλλακτη- από την εποχή που είχαν αναιμική επιρροή στη κοινωνία, την οποία απογείωσαν την εποχή του μνημονίου, εκμεταλλευόμενη την πονηριά και την ηλιθιότητα των συστημικών κομμάτων και ΜΜΕ που τους έδωσαν μια lifestyle διάσταση και τους προέβαλαν για λόγους μικροπολιτικούς και κοντόφθαλμους. 

Μην τα βάζετε με τους νέους που πήγαν να ακούσου την 28η Οκτωβρίου τον Κασιδιάρη. Βάλτε τα με εκείνους που φτιάχνουν μια Ελλάδα στα πρότυπα χωρών της Λατινικής Αμερικής, με εκείνους που έχουν αφήσει την εγκληματικότητα να αυξάνεται συνεχώς και με εκείνους που κατέστρεψαν την οικονομία, την ικανότητα παραγωγής αλλά κάθε αίσθηση εθνικής ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας. Και κυρίως εκείνους που αδιαφόρησαν πλήρως για ένα μεγάλο μέρος του λαού αυτής της χώρας.

Μα είναι εγκληματίας, θα μου πει κάποιος. Θα συμφωνήσω. Αλλά όπως στα σχολεία πρόεδρο ψηφίζουν τον πιο φασαριόζο μαθητή επειδή τα περισσότερα παιδιά θεωρούν το σχολείο αφιλόξενο και εχθρικό χώρο, με τον ίδιο τρόπο, επειδή το πολιτικό σύστημα είναι αυτό που υποβαθμίζει τις ζωές τους, θα προτιμήσουν έναν εγκληματία για να μπει στη Βουλή. 

Είχα γράψει πριν δυο τρία χρόνια - αν θυμάμαι καλά- πως η επόμενη αντίδραση κατά του συστήματος θα είναι με πρόσημο ακροδεξιό και όχι αριστερό. Ε, τελικά φαίνεται πως θα είναι με σήμα τον αγκυλωτό σταυρό. 

ΥΓ. Δεν έγραψα κάτι για την Εκκλησία. Είναι επειδή δεν περιμένω τίποτα από τη διοικούσα που ασχολείται με τα άμφια, τις φωτογραφίες και τις εκλογές μητροπολιτών και επισκόπων(αυτοί ίσως είναι και καλύτερα που δε μιλάνε, όταν το κάνουν δε λένε και τίποτα σπουδαίο), ούτε από εμάς τους κληρικούς που είμαστε όσο παραζαλισμένοι είναι και οι υπόλοιποι πολίτες, ούτε από τον λαό που εκκλησιάζεται ψάχνοντας να βρει είτε θαυματουργούς γέροντες-γκουρού ή λίγες ώρες απόδρασης από την καθημερινότητα κάθε Κυριακή.