Απόδοση του Πάσχα

Σκεφτόμουν τι να γράψω για τη σημερινή γιορτή της αποδόσεως του Πάσχα. Δεν υπάρχουν και πολλά είναι η αλήθεια. Συνήθως γίνεται μια επανάληψη κάποιου πασχαλινού κηρύγματος. Όμως αυτές τις δυο ημέρες συνειδητοποίησα κάτι. 

 

Βρισκόμουν σε υπηρεσία σε κοιμητήριο της Αθήνα. Όλη τη πασχαλινή περίοδο όταν τελούμε κάποιο τρισάγιο, ψέλνουμε το Χριστός Ανέστη και στην αρχή και στο τέλος της ακολουθίας. Οι συγγενείς των κεκοιμημένων τις περισσότερες, αν όχι όλες τις φορές έψελναν κι αυτοί το Χριστός Ανέστη. Άλλοτε αυτό δρούσε επάνω τους τουλάχιστον παρηγορητικά -απάλυνε τον πόνο-  και άλλοτε τους έδινε χαρά. Πραγματική χαρά. 

Έριξα μια ματιά και στη σημερινή ευαγγελική περικοπή. "Εγώ είμαι το Φως του κόσμου" λέει ο Κύριος. 

Το μόνο πραγματικό Φως. Όλα τα άλλα φώτα είναι απατηλά, ψεύτικα. 

Και τι είναι το Φως; Τι άλλο πέρα από χαρά, ευτυχία, ζεστασιά. Και όταν υπάρχουν αυτές πώς είναι τα πρόσωπα των ανθρώπων; Στολισμένα με ένα ζεστό χαμόγελο ή με ένα παιδικό γέλιο. 

Κοιτάξτε έξω από το παράθυρο του σπιτιού σας ή του αυτοκινήτου σας όταν είστε στο δρόμο. Βλέπετε ζεστά χαμόγελα ή παιδικά γέλια; Όλο και περισσότερο σπανίζουν. Και το γέλιο όπου ακούγεται είναι συνήθως άγριο, κοροϊδευτικό και τα χαμόγελα ειρωνικά.

Στις δε ενορίες, αυτά απουσιάζουν σχεδόν εντελώς. Οι κληρικοί έχουμε καταπιεί τα μπαστούνια της υπερηφάνειας και της σοβαροφάνειάς μας και δεν τολμάμε να σκάσουμε χαμόγελο ή να πούμε ένα αστείο και οι πιστοί έχουμε μπλέξει την πίστη με την κατήφεια. 

Αν έχουμε όμως ένα χρέος, είναι να μεταφέρουμε την Αναστάσιμη χαρά στον κόσμο. Αλλιώς γιατί κάποιος να γίνει χριστιανός; Για να κάνει μετάνοιες και να ταλαιπωρείται με νηστείες; Για να παρακολουθεί μακρόσυρτες τελετές; Για να πνίγεται στις τύψεις; 

Γιατί χωρίς χαρά, χωρίς γέλιο, χωρίς μια στάλα δια Χριστόν σαλότητας, η πνευματική και εκκλησιαστική ζωή καταντά να είναι ότι περιγράψαμε παραπάνω. Ένα στεγνό και μίζερο σύνολο εντολών και οδηγιών. 

Σήμερα λέμε ξανά το Χριστός Ανέστη όπως τη Κυριακή της Αναστάσεως. Από σήμερα λοιπόν, ας πάρουμε αυτή τη Πασχάλια Χαρά και ας τη μεταδώσουμε στον κόσμο γύρω μας. Με χαμόγελο, με γέλιο, με γιορτή. Αυτό είναι το χρέος μας. Να βάλουμε στον κόσμο μια φωτιά χαράς. Ακόμα κι αν τσαλακώσουμε στη διαδικασία αυτή, την τόσο πολύτιμη για εμάς εικόνα μας. 

Αλλά αν ο Χριστός βασανίστηκε και σταυρώθηκε ώστε να φέρει αυτή τη χαρά με την  Ανάστασή Του, ποιοι είμαστε εμείς που θέλουμε να διδάσκουμε και να μιλάμε γι' αυτόν καθισμένοι πάνω σε θρόνους σοβαροφάνειας και αυτοθαυμασμού που χτίσαμε μόνοι μας για τον εαυτό μας;