Επιλογές...

 

Το ζήτημα οι περισσότεροι το βλέπουν λάθος. Δεν είναι το ζήτημα αν θα στέλναμε φρεγάτες ή όχι. Θα στέλναμε. Από τη στιγμή που αποφασίσαμε -η κυβέρνηση δηλαδή- πως θα αποτελέσουμε κομμάτι αυτής της περίεργης συμμαχίας, που έχει ως σκοπό να ανακόψει την κάθοδο της Κίνας στη Μεσόγειο, και περιλαμβάνει τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Σ.Αραβία, το Μπαχρέιν, τα ΗΑΕ, τον Λίβανο, την Αίγυπτο, τη Κύπρο και την Ινδία και να δεθούμε τόσο πολύ με τα αμερικάνικα συμφέροντα και τα ισραηλινά, τότε η αποστολή των φρεγατών και των F-16 ήταν το ελάχιστο που θα κάναμε. 

Φυσικά αυτά τα οπλικά συστήματα, όπως και τα γαλλικά και τα ισπανικά πλοία, δεν προστατεύουν καμία Κύπρο. Τη βρετανική βάση στην οποία έχουν καταφύγει τα αμερικάνικα μαχητικά προστατεύουν και μόλις τελειώσει αυτή η ιστορία θα αποχωρήσουν όλοι, μαζί κι εμείς, και κανένας δεν θα ασχοληθεί με την κατοχή της Κύπρου, όπως δεν ασχολούνται ως και σήμερα. 

Η αποστολή, λοιπόν, των φρεγατών και μαχητικών ήταν μονόδρομος, το ζήτημα είναι η συμμαχία στην οποία έχουμε μπει, αξίζει. Αν θα διαφυλάξει και θα προωθήσει τα συμφέροντά μας ή αν είμαστε οι χρήσιμοι ηλίθιοι που θα κάνουμε την όποια δουλειά μας αναθέσουν και μετά θα μας πουν το γνωστό "δεν σε είδα δεν σε ξέρω". Ή αν τελικά αξίζουν τα όποια κέρδη θα αποκομίσουμε από το ρίσκο που παίρνουμε, να μπλέξουμε μονομερώς στο φρενοκομείο της Μέσης Ανατολής. 

Γιατί άλλο να μπλέκεις ως μια χώρα που μιλάει με όλους και αναζητά ειρηνευτικές λύσεις και συμβιβασμούς και άλλο χωμένη ως το λαιμό με μία μεριά όπως κάναμε και στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, αφήνοντας τον ρόλο του μεσάζοντα στην Τουρκία. 

Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι η αποστολή φρεγατών και μαχητικών αλλά η ευρύτερη επιλογή της εξωτερικής μας πολιτικής. Είναι η καλύτερη για τη χώρα;

Σε αυτά τα ερωτήματα, πολύ φοβάμαι ότι το μόνο που θα πετύχουμε θα είναι να είμαστε οι υπηρέτες οι οποίοι θα απολυθούν στο τέλος, όταν δεν θα είναι αναγκαίες οι υπηρεσίες τους και θα έχουμε τη στήριξη που απολαμβάνουν και οι Κούρδοι της Συρίας. Μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια, και μακάρι να κάνω, αλλά η ιστορία μέχρι σήμερα δεν μας κάνει και πολύ αισιόδοξους, δε νομίζετε;