Ο έρωτας πολλές φορές είναι σκοτεινός. Κάποιες φορές είναι καταδικασμένος άλλες μοιραίος μερικές φορές ανεπίτρεπτος ή και καταστροφικός. Στον κήπο του δεν πετούν μόνο πεταλούδες και μέλισσες και δεν κελαηδούν αμέριμνα μικρά πουλάκια. Δεν είναι λίγες οι φορές που νυχτερίδες φωλιάζουν στα δέντρα του ή που δηλητηριώδη φίδια σέρνονται στο χώμα του.
Είναι μία υψηλή τέχνη στην οποία ο ερωτευμένος στέκεται ανάμεσα σε φωτεινά, ηλιόλουστα λιβάδια και σκοτεινές αβύσσους. Δεν καλείται όμως απλά να ισορροπήσει ανάμεσα σε αυτά τα δύο αλλά να γίνει η γέφυρα. Να πάρει την απαραίτητη ποσότητα δηλητηρίου ώστε να φτιάξει φάρμακο και να απολαύσει το κελάηδημα των πουλιών, όχι όμως υπερβολικά.
Με άλλα λόγια ακόμα και ο πιο τυπικός έρωτας, έχει σκοτεινά σημεία μαζί με τα φωτεινά και οι ερωτευμένοι οφείλουν να τα αναμείξουν στις σωστές δόσεις.
Θα μου πείτε, τι με έπιασε μέσα στη Σαρακοστή και τη νηστεία και γράφω για τον έρωτα. Μα η νηστεία είναι ερωτική πράξη. Δεν είναι άσκηση, δεν είναι απόδειξη πίστης. Είναι έκφανση έρωτα. Έρωτα για τον Χριστό. Άλλωστε οι ερωτευμένοι το πρώτο που ελαττώνουν είναι το φαγητό. Έτσι δεν είναι; Και όπως και οι ερωτευμένοι άλλες φορές τα πάμε καλά και άλλες όχι και τόσο. Άλλες φορές τα καταφέρνουμε και άλλες αποτυγχάνουμε οικτρά. Δεν σταματάμε όμως να ερωτευόμαστε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου