Κυριακή της Ορθοδοξίας

 

Πανηγυρίζουμε σήμερα την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Την αναστήλωση των εικόνων και την διατύπωση ότι τιμούμε στις εικόνες το εικονιζόμενο πρόσωπο, όχι την ίδια την εικόνα. Ότι εφόσον ο Χριστός έγινε άνθρωπος μπορεί να εικονιστεί. 

Αλήθεια σήμερα μπορούμε να πούμε, όμως, ότι γιορτάζουμε την Ορθοδοξία; Είμαστε πια Ορθόδοξοι Χριστιανοί ή μήπως έχουμε μεταλλαχτεί σε κάτι άλλο, σταδιακά και ύπουλα, χωρίς να το καταλάβουμε;

Για παράδειγμα, πιστεύουμε σήμερα στην Ανάσταση; Πραγματικά όμως να πιστεύουμε ή έχει επανακτήσει ο θάνατος τον παλιό του απόλυτο ρόλο στη ζωή μας;

Είμαστε μέλη της Εκκλησίας, πιστεύουμε πως όλοι μας πέφτουμε και όλοι μας σωζόμαστε ή έχουμε ξεπέσει σε έναν ατομοκεντρικό τρόπο λατρείας και αδιαφορούμε για τους άλλους αδερφούς μας. 

Είμαστε μια Εκκλησία που δείχνει έναν άλλον τρόπο ζωής ή έχουμε καταλήξει να είμαστε ένας θεσμός εθνικός και κρατικός που κοιτά να προασπίσει τα κεκτημένα του;

Τελικά, ακόμα κι αυτό το ζήτημα των εικόνων το έχουμε αποσαφηνίσει και ξεκαθαρίσει μέσα μας ή στα πλαίσια ενός ασταμάτητου κυνηγητού θαυμάτων και θαυμαστών πραγμάτων καταλήγουμε να είμαστε πιο παγανιστές και από τους παλιούς ειδωλολάτρες; 

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με ένα ξερό ναι ή όχι. Γιατί ενώ όλα τα παραπάνω αρνητικά που αναφέραμε ισχύουν, ταυτοχρόνως απαλλασσόμαστε από αυτά. 

Γιατί όλη μας η πνευματική ζωή, είναι μια τέτοια σύγκρουση. Μια άσκηση ισορροπίας την οποία δεν καταφέρνουμε πάντα. Είναι ένα εκκρεμές που κινείται πότε προς την πλευρά του Χριστιανού και πότε προς τη μεριά του ειδωλολάτρη. Και ενώ προσπαθούμε να ισορροπήσουμε στη χριστιανική πλευρά δεν είναι και λίγες οι φορές που γινόμαστε ειδωλολάτρες. 

Αυτό όμως δε πρέπει να μας πτοεί. Αντίθετα πρέπει να μας γεμίζει αποφασιστικότητα και θάρρος ώστε να αντιμετωπίζουμε τις πτώσεις μας και να σηκωνόμαστε ξανά. Να τινάζουμε τη σκόνη από πάνω μας και να συνεχίζουμε. Αν ολόκληρη η Εκκλησία μπλέχτηκε και παιδεύτηκε σε έναν τέτοιο αγώνα, σε μια τέτοια σύγκρουση, πόσο μάλλον εμείς σαν ξεχωριστά πρόσωπα ο καθένας μας. 

Αυτή όμως είναι και η ουσία της πνευματικής ζωής ενός Χριστιανού. Να ξεπερνάει όλα αυτά. Να αναγνωρίζει τα λάθη και τις πτώσεις του και να συνεχίζει τον αγώνα του για συνάντηση με τον Θεό. Και να μην ξεχνάμε πως Αυτός, όχι μόνο μας περιμένει αλλά και μας βοηθά σε κάθε ευκαιρία να βρούμε το σημείο συνάντησης και να το φτάσουμε.