Οι κυβερνήσεις της χώρας αποφάσισαν εδώ και χρόνια, κυρίως όμως από το '17 και δώθε, να δεθούν πλήρως στο άρμα των ΗΠΑ, εγκαταλείποντας την όποια ουδετερότητα διατηρούσε η εξωτερική πολιτική ως τότε. Η αιτιολόγηση είναι πως έτσι θα εξασφάλιζαν την προστασία της Ελλάδας. Δεν άργησε, τα τελευταία χρόνια να ακολουθήσει και η Κύπρος αυτό το λαμπρό παράδειγμα.
Έτσι συνάψαμε σχέσεις με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, χώρες οι οποίες διακρίνονται για τα δημοκρατικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη τους σε αντίθεση με τους κακούς Ιρανούς ή τον αιμοσταγή Άσαντ της Συρίας. Η σύναψη σχέσεων είναι σωστή, το είδος των σχέσεων είναι προβληματικό.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η εμπλοκή μας(σε μικρό ακόμα βαθμό) σε έναν πόλεμο μεταξύ Εβραίων, Σιιτών και Σουννιτών, στο φρενοκομείο της Μέσης Ανατολής.
Η δε ασφάλεια που μας προσέφερε αυτή η πολιτική φαίνεται ανάγλυφα με την είσοδο της Κύπρου στο στόχαστρο του Ιράν. Και μπορεί οι πύραυλοι του Ιράν ή τα drones να μη φτάσουν ποτέ στη Κύπρο αλλά οι στόχοι μπορούν να πληγούν με πολλούς και διάφορους τρόπους.
Να θυμίσω και μια λεπτομέρεια. Το Ιράν ήταν η μόνη χώρα που προμήθευε την Ελλάδα της κρίσης με πετρέλαιο με ευνοϊκούς οικονομικούς όρους, όταν καμία άλλη χώρα δε μας έδινε ούτε σταγόνα. Αυτά.
ΥΓ. Όποιος πιστεύει ότι οι φρεγάτες και τα F16 προστατεύουν την Κύπρο και όχι τα μαχητικά των ΗΠΑ είτε αφελής είναι είτε απλά ντρέπεται να πει ότι υποστηρίζει τον σχεδιασμό των ΗΠΑ και το λέει πλάγια. Η δε επίκληση του ενιαίου αμυντικού δόγματος του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι μόνο αστεία αλλά είναι και εξοργιστική. Η προσπάθεια δικαιολόγησης της υποτέλειας με την επίκληση μιας πολιτικής αυτονομίας κινήσεων είναι η χείριστη μορφή προπαγάνδας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου