Ήρθε η ώρα, πάλι μέσα στη Σαρακοστή όπως και τη προηγούμενη φορά, για μία συμπληρωματική έκδοση του Εκκλησιαστικού Αντιλεξικού! Προσδεθείτε λοιπόν, ανοίξτε την κονσέρβα με τα ντολμαδάκια(σιγά που θα τυλίγατε φύλλο άθλιοι τεμπελχανάδες) και απολαύστε ό,τι πιο σαρκαστικό, αγενές και αξιοθρήνητο θα μου κατέβει στο μυαλό. (την προηγούμενη έκδοση θα τη βρείτε εδώ: https://tragoudiglarou.blogspot.com/search/label/%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%20%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CF%8C )
Αδυναμία: παρουσιάζουν οι κληρικοί στο να διατυπώσουν έναν λόγο που να αφορά έστω και ελάχιστα την κοινωνία. Όσες φορές το προσπαθούν τα αποτελέσματα είναι από αξιοθρήνητα ως εξοργιστικά. Φανερώνεται η πλήρης αποσύνδεση από την κοινωνία και η εντελώς μα εντελώς συντηρητική(θα έλεγα και ακροδεξιά) σκέψη που διακατέχει τους περισσότερους από εμάς.
Αετός: δικέφαλος. Απαραίτητο ντεκόρ σε όλους τους ναούς. Τον βρίσκουμε σε κουρτίνες, χαλιά, πόρτες, παράθυρα, χαρτοπετσέτες, ποτήρια, κάλτσες, πετσέτες μπάνιου, καζανάκια, νεροχύτες και πιθανότατα και σε τίποτα σώβρακα που έχουν ξεχαστεί στα άπλυτα. Τα γήπεδα του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ ωχριούν μπροστά στους ναούς και τα πνευματικά τους κέντρα.
Ακολουθίες: εσπερινός, όρθρος, παράκληση, γενικά όλα όσα μοιάζουν με λειτουργίες αλλά δεν είναι. Αλλά όταν σας ρωτάνε άσχετοι, απλά λέτε "ναι, έχει λειτουργία".
Αναλόγιο: Το πάλκο του ναού. Η πίστα. Εκεί που πας και κολλάς το εικοσάευρω στο μέτωπο του καλλιτέχνη. Όλα τα ψώνια εκεί θα τα βρεις. Εκτός από τον ψάλτη του ναού μας που είναι καλό παιδί(αυτό λένε σε όλους τους ναούς όταν είναι μπροστά ο ψάλτης). Όταν δε υπάρχει και κάποια κόντρα για τις φωνητικές ικανότητες μεταξύ παπά και ψάλτη, το αποτέλεσμα είναι διασκεδαστικότατο!!!
Ανοησίες: λέμε στα κηρύγματα τις περισσότερες φορές αλλά είτε τα εκφωνούμε με στόμφο είτε βάζουμε πολλές δύσκολες λέξεις μέσα ώστε να πιστέψουν οι περισσότεροι ότι κάτι σημαντικό είπαμε.
Αντίρρηση: αν έχεις την κρατά για τον εαυτό σου. Ποτέ και για κανέναν λόγο δεν τη λες στον προϊστάμενο του ναού.
Απορία: όταν έχει ο ψάλτης, βήχει. Και ο παπάς καμιά φορά.
Αρχιεπίσκοπος: αυτός για τον οποίο δεν λέμε ποτέ κακή κουβέντα! Εκτός κι αν είμαστε σε μητρόπολη της οποίας ο μητροπολίτης δε συμπαθεί τον Αρχιεπίσκοπο, οπότε λέμε μόνο κακές κουβέντες!
Αρχιμανδρίτης: άγαμος κληρικός ο οποίος παίρνει το οφφίκιο του αρχηγού της μάνδρας(του πρώτου της μονής με άλλα λόγια) έτσι σαν δώρο για τη χειροτονία ενώ σπανίως έχει μάνδρα. Γνωρίζει τα πάντα και ο λόγος του είναι νόμος. Υπάρχου και εξαιρέσεις. Σιγά σιγά θα τις εξαφανίσουμε κι αυτές.
Αύξηση: περιμένουμε αλλά δεν παίρνουμε ποτέ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου