Η Ανάληψη του Κυρίου

 

Ας δούμε λίγο την Ανάληψη του Κυρίου υπό ένα διαφορετικό πρίσμα. 

Οι μαθητές βλέπουν με χαρά και δέος τον Ιησού Χριστό να ανεβαίνει στους Ουρανούς. Να φτάνει σε ύψη πέρα από τα ύψη. Όχι μόνο σαν πνεύμα, όχι με μια ημι- άυλη μορφή αλλά με το σώμα Του. Ολόκληρος. Τι σημαίνει όμως αυτό πέρα από τα θεολογικά και φιλοσοφικά ενδεχομένως υψηλά νοήματα; Τι σημαίνει για εμάς που σηκωνόμαστε κάθε πρωί και αντιμετωπίζουμε μια πεζή καθημερινότητα; Και είμαστε και τυχεροί που αντιμετωπίζουμε μια πεζή καθημερινότητα γιατί πολλοί άλλοι συνάνθρωποί μας αντιμετωπίζουν μια απίστευτα δύσκολη και σκληρή ζωή. 

Υπάρχει κάτι μέσα στην Ανάληψη που να μας δώσει κάτι που να μας μιλά απευθείας, που να είναι καθημερινό;

Ναι, υπάρχει. Ο Χριστός αναλήφθηκε ολόκληρος. Με το σώμα Του. Και αφού πήρε το σώμα Του, πήρε μαζί Του και όλα όσα έκανε. Το πρώτο του κλάμα, τα πρώτα του βήματα, την εξορία στην Αίγυπτο, τα παιχνίδια με τον Ιωσήφ και τη Μαρία, τα χρόνια που δούλευε δίπλα στον Ιωσήφ ως ξυλουργός, τις κουβέντες με την Θεοτόκο, τα χρόνια που πέρασε διδάσκοντας, τα χαμόγελα με τους μαθητές Του, τα χτυπήματα των Φαρισαίων και των Ρωμαίων, την προδοσία του Ιούδα, τον Γολγοθά, την ταφή και την Ανάσταση. 

Πήρε μαζί Του την αγάπη των μαθητών Του και το μίσος των Εβραίων. Τις χαρές και τα δάκρυα. 

Και αυτό είναι το μήνυμα της σημερινής γιορτής. Όλα όσα περνάμε, ευχάριστα ή δυσάρεστα, όσα κάνουμε με επιτυχία ή αποτυγχάνοντας, οι έπαινοι και οι κακολογίες, οι πληγές και τα χάδια που δεχόμαστε, όλα αυτά μπορούν να μας οδηγήσουν κοντά στον Θεό. Όλα μπορούν να γίνουν υλικό ώστε να λειάνουμε τις ψυχές μας, να αγαπήσουμε τους ανθρώπους -ναι ακόμα και αυτούς που μας βλάπτουν κι ας είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό- και να ζητήσουμε την επιστροφή στον Θεό. 

Υπό το φως της Αναλήψεως του Κυρίου, ας δούμε την καθημερινότητά μας. Τα απλά πράγματα. Τα όμορφα και τα άσχημα. Και να τα δούμε όχι σαν κάτι κουραστικό και βαρετό αλλά σαν κάτι σπουδαίο. Σαν υλικά για να φτιάξουμε εκείνη τη γέφυρα που θα μας φέρει κοντά στον Κύριο.