Δεν είναι λίγοι εκείνοι και εκείνες που προσέρχονται στην Εκκλησία και δεν μπορούν να νιώσουν χαρά στη ζωή τους. Ούτε και είναι λίγοι και λίγες όσοι δε μπορούν να έχουν μια φυσιολογική, απλή σχέση με ανθρώπους του άλλου φύλου. Ακόμα δεν λείπουν και αυτοί και αυτές που βασανίζονται από ενοχές, τύψεις και συμπλέγματα.
Τα παραπάνω είναι καταστάσεις που τις συναντάμε και σε άλλους χώρους στη κοινωνία μας. Ενώ όμως τις περισσότερες φορές οι παραπάνω καταστάσεις αναγνωρίζονται ως προβληματικές και γίνεται μια προσπάθεια να βρεθούν λύσεις, στον χώρο της Εκκλησίας τα παραπάνω έχουν την "ευκαιρία" να ενδυθούν τον μανδύα της αρετής. Έτσι η έλλειψη χαράς, η αδυναμία προσέγγισης του άλλου φύλου, τα συμπλέγματα κατωτερότητας εμφανίζονται ως πνευματικότητα, αγνότητα και ταπείνωση. Όμως με τις προαναφερθείσες αρετές έχουν τόση σχέση όση έχει ένα πέδιλο με έναν διεθνή διαστημικό σταθμό.
Το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι που φέρουν αυτές τις αδυναμίες και αφού τις μασκαρέψουν ως αρετές, έπειτα ζητούν -και δεν είναι λίγες οι φορές που το καταφέρνουν- να τις επιβάλλουν στους άλλους.
Πρόκειται για μία επανάληψη της φαρισαϊκής κατηγορίας προς τον Ιησού: Mτθ. 11,19 ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγουσιν· ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, τελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν. καὶ ἐδικαιώθη ἡ σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῆς! Τον αποκάλεσαν ακόμα και δαιμονισμένο (Ιω. 7.20· 8.48-52)
Όμως ο Χριστός και έτρωγε και έπινε. Σαν άνθρωπος φυσιολογικός. Και αυτό ήταν που δεν άντεχε η νοσηρή θρησκευτικότητα των Φαρισαίων τότε αλλά και των σημερινών θρησκευόμενων, χριστιανών και όχι μόνο.
Η χαρά όμως και η φυσιολογική ζωή(όπου η νηστεία και η εγκράτεια βρίσκουν την θέση τους όπως πρέπει), δεν μπορούν να θεωρηθούν αμαρτήματα επειδή κάποιοι δεν μπορούν να τις βιώσουν και δεν έχουν καμία διάθεση να αναζητήσουν τρόπους και λύσεις για τα προβλήματά τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου