Εντάξει, δεν είναι ότι δεν το ξέρουμε αλλά εδώ παραγίνεται πια το κακό. Ότι κάτι δεν πάει καλά με τη δικαιοσύνη το ξέρουμε αλλά τα τελευταία γεγονότα είναι ακόμα πιο ενδεικτικά της κατάστασης.
Είχαμε λοιπόν το καλοκαίρι τη σύλληψη νεαρών ατόμων στην Πάτρα, για εμπρησμό. Τρεις -αν δεν κάνω λάθος- ο ένας αποφυλακίστηκε πιο γρήγορα, οι άλλοι δύο "παιδεύτηκαν" παραπάνω. Και οι τρεις ήταν εθελοντές πυροσβέστες. Και οι τρεις συσχετίστηκαν με τον αντιεξουσιαστικό χώρο ενώ ο πρωθυπουργός και ένας υπουργός της κυβέρνησης(ναι, ο γνωστός, ποιος άλλος) σχεδόν πανηγύριζαν πως δήθεν αποκάλυψαν μια τρομερή "συνωμοσία της φωτιάς" εναντίον αυτής της υπέροχης ομάδας που υποτίθεται ότι κυβερνά και πασχίζει για το καλό αυτού του τόπου. Φυσικά τα ΜΜΕ γιγάντωσαν όσο μπορούσαν την υπόθεση. Παρά τις εκθέσεις τις πυροσβεστικής αλλά και μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων(ανάμεσά τους ένας μοναχός, τον οποίο βοήθησε ο ένας από τους τρεις κατηγορούμενους) η δικαιοσύνη διέταξε την προφυλάκιση των δύο. Η δε τοπική κοινωνία πήρε μια καλή δόση δολοφονίας χαρακτήρων των παιδιών αυτών, μια επιχείρηση ενορχηστρωμένη 'η έστω επικροτούμενη "άνωθεν". Αυτοί οι άνθρωποι συνελήφθησαν, κατηγορήθηκαν, εξευτελίστηκαν για να κρυφτεί η ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει μια πυρκαγιά σχεδόν εντός αστικού ιστού.
Από την άλλη έχουμε την ακατανόητη άρνηση της εισαγγελίας να επιτρέψει την εκταφή των σωμάτων δύο θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών. Δεν ξέρω από νομική, δε θέλω και να μάθω, αλλά δε βλέπω καμία λογική στην άρνηση αυτού του αιτήματος ειδικά από τη στιγμή που προέρχεται από τους γονείς των παιδιών. Δεν καταλαβαίνω γιατί να εμμένει η εισαγγελία σε μια τέτοια απόφαση η οποία εντείνει την άποψη πως κάτι προσπαθούν να κρύψουν. Φτάσαμε στο σημείο ένας γονιός, ο Πάνος Ρούτσι να κάνει απεργία πείνας για να του επιτραπεί η εκταφή του παιδιού του, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή του. Απάντηση σε όλα αυτά; Αδιαφορία.
Σε μια κανονική χώρα θα υπήρχε έντονη αντίδραση από την κοινωνία σε αυτά τα φαινόμενα. Η Ελλάδα εδώ και πολλές δεκαετίες δεν είναι κανονική χώρα και η κοινωνία της δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοια. Αυτή τη στιγμή είμαστε ένα συνονθύλευμα ανθρώπων στο οποίο κυριαρχούν διάφοροι τύποι κατσαπλιάδων και ψευδοτσιφλικάδων.
Για την ανυπαρξία της Εκκλησίας, του κλήρου μάλλον, τι να πω. Έχουμε περιχαρακωθεί στα συμφέροντα, στα διοικητικά καθήκοντα, στον μικρόκοσμό μας και στην κακομοιριά μας. Πιθανόν να υπάρχει και κάποιος φόβος. Αυτή είναι η αλήθεια. Δυσάρεστη υποθέτω για πολλούς αλλά αυτή είναι η εικόνα. Μπορεί να κάνω λάθος. Μάλλον ελπίζω να κάνω λάθος. Μέχρι τώρα η Εκκλησία έχει φωνή μόνο για ομοφυλόφιλους και περιουσιακά.
Δεν ξέρω αν υπάρχει δυνατότητα αντιστροφής αυτού του πράγματος. Δεν σαπίζουμε μόνο οικονομικά, παραγωγικά και δημογραφικά. Αλλά και πνευματικά και ηθικά. Και το προτεκτοράτο δε φεύγει απ' τον πάτο, που έλεγε και ο Καλαμίτσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου