Φωνή

 

Από μικρή ηλικία μου έμαθαν να μη μιλάω. Μάλλον προσπάθησαν να μου το μάθουν. Γιατί πήρε αρκετό καιρό. Μου έμαθαν να μη μιλάω, κυρίως όταν η υπόθεση δεν αφορούσε εμένα. Να μη μιλάω όταν ο δάσκαλος αδικούσε το συμμαθητή μου, ο προϊστάμενος τον συνάδελφό μου(ανάθεμα κι αν ήξερα εκείνη την εποχή τι είναι ο προϊστάμενος και τι ο συνάδελφος), αν ο αστυνομικός ήταν αγενής σε έναν φίλο μου(οφείλω να ομολογήσω ότι όσες φορές με σταμάτησαν αστυνομικοί για εξακρίβωση ήταν ευγενέστατοι, ειδικά στη Λάρισα με εξαίρεση έναν που πήγε να τραβήξει όπλο...) γενικά όταν υπήρχε αδικία που αφορούσε άλλον και ο άδικος ήταν ισχυρός. 

Ήταν και το πρώτο μάθημα που έσβησα από τον σκληρό μου δίσκο όταν μεγάλωσα κάπως. Κράτησα τις κουβέντες της μακαρίτισσας της γιαγιάς μου, πολύ θεοσεβούμενη γυναίκα, χμμ, πάρα πολύ θα έλεγα, η οποία μου έλεγε όταν τη ρωτούσα τι να κάνω σε κάποιες περιπτώσεις: "ό,τι θα έκανε ο Χριστούλης. Εμείς χριστιανοί είμαστε, αυτό που θα έκανε ο Χριστός κι οι άγιοι θα κάνουμε". 

Δεν μπορώ να πω ότι βάδισα τηρώντας ακριβώς αυτά τα λόγια. Προσπάθησα. Ποτέ δεν άφησα φίλο ή φίλη ανυπεράσπιστους, ποτέ δεν έκανα φιλίες με βάση κάποιο συμφέρον και ποτέ δεν "συμμάχησα" με κάποιον ανώτερο εις βάρος κάποιου συναδέλφου. Ή τουλάχιστον όχι συνειδητά. Και ποτέ δε δέχτηκα να κάνω παρέα με κάποιον που μιλούσε άσχημα για φίλο ή φίλη μου μόνο και μόνο για να έχω περισσότερες "γνωριμίες"

Μεγαλώνοντας -κι αφού η γιαγιά μου είχε φύγει πια- έγινα πιο προσεκτικός στα παραπάνω. Πιο ομιλητικός όταν κάποιον αδικούσαν, πιο προσεκτικός σε τυχόν έστω και ασυνείδητη "σύμπραξη", πιο αδιάφορος για τις επιπτώσεις. 

Μέχρι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν αρκετά ώστε να καταλαβαίνουν οι κόρες μου. Από τότε δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη. Όταν κάποιος αδικείται φωνάζω, μιλάω, απαιτώ. Δεν με νοιάζουν καθόλου οι συνέπειες, οι οποίες θα επηρεάσουν μοιραία και τα παιδιά (η γυναίκα μου αντέχει, με έχει παντρευτεί άλλωστε), γιατί ακριβώς αυτό πρέπει να μάθουν. Ότι η αδικία είναι ο εχθρός μας και την πολεμάμε όπως και όσο μπορούμε, όπου και να τη βρούμε. 

Ξέρετε, δεν θέλω να δω τις κόρες μου πλούσιες ή με καλές δουλειές ή επιτυχημένες. Μακάρι να γίνει κάτι από αυτά αλλά δεν είναι αυτό που με καίει. Θέλω να τις δω ανθρώπους καλούς, ανθρώπους που να νοιάζονται. Και αυτό μόνο με παράδειγμα μαθαίνεται. Και φυσικά καλό θα είναι να εξοικειωθούν και με την ιδέα ότι αυτή η στάση ζωής έχει και συνέπειες. 

Δε μπορώ να μη μιλήσω. Δεν μπορώ να μη μεταφέρω αιτήματα όταν κρίνω πως υπάρχει λόγος. Δεν μπορώ να κάτσω στη μεριά μου και να μη μπλεχτώ ώστε να συνεχίσω να ζω ήσυχα τη ζωή μου. Γιατί αυτή πια δε θα είναι η ζωή μου...

Συγγνώμη για το αυτοαναφορικό του κειμένου αλλά πρώτον καλό είναι να ξέρετε ποιανού τα κείμενα διαβάζετε και με ποιον ανταλλάζετε πέντε κουβέντες στα σχόλια. Άλλωστε πολύ μου αρέσει να γράφω για τον εαυτό μου!!!