Σκέψεις του νυχτερινού αέρα

 Ο νυχτερινός αέρας. Η σιωπή που φέρνει μαζί του σβήνει τις φωνές της ημέρας. Μερικές εικόνες που φέρνει μαζί του: Μια πράξη ευγένειας στο μετρό. Ο νεαρός Αφρικανός που παραχωρεί τη θέση του σε έναν ηλικιωμένο. Ένα νεύμα εκτίμησης προς έναν Σιχ καθώς περνάω το δρόμο και η ανταπόκρισή του. Το όραμα της παγκοσμιότητας αχνό πια, θαμμένο κάτω από πολεμικές ιαχές, τη δημιουργία φαντασιακών απειλών και την εκκίνηση της πολεμικής βιομηχανίας. Περνάω μπροστά από έναν μουσικό που παίζει στο δρόμο. Τραγουδά ένα τραγούδι για ερωτευμένους. Ένας λίγο τρελούτσικος τύπος χορεύει παραδίπλα. Μήπως τελικά άνθρωποι σαν κι αυτόν θα μας οδηγήσουν έξω από την κόλαση που ετοιμάζουν οι αμυνόμενοι σώφρονες; Ποιος ξέρει...Όπως και να έχει, σε μια εποχή που όλοι διαλέγουν με ποιον θα συνταχτούν, εγώ θα συνταχτώ με τους ελαφρόμυαλους, τους τρελούτσικους, τους ονειροπόλους. Αν γίνουμε τόσοι πολλοί και σταματήσουμε τη σφαγή που ετοιμάζουν οι πλουτοκράτες για να επανεκκινήσουν την οικονομία των σοφών και γνωστικών έχει καλώς. Αν όχι, τι πιο ωραίο από το να πεθάνεις χορεύοντας και τραγουδώντας τραγούδια για την αγάπη και τον έρωτα σε έναν κόσμο που θα πεθαίνουν ουρλιάζοντας και υπό τον ήχο των εμβατηρίων; Ευχαριστώ Κύριε που τα φανέρωσες αυτά στα νήπια και τα απέκρυψες από τους σοφούς και τους συνετούς.