Της Σταυροπροσκυνήσεως

 

«Διότι όποιος ντραπεί για μένα και για τα λόγια μου μέσα σε τούτη τη γενιά τη μοιχαλίδα και αμαρτωλή, και ο Υιός του Ανθρώπου θα ντραπεί γι’ αυτόν, όταν έρθει με τη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους άγιους αγγέλους.»

H παραπάνω ρήση που διαβάζουμε σήμερα στην ευαγγελική περικοπή νομίζω πως μας προβληματίζει. Τι σημαίνει "όποιος ντραπεί για μένα"; Πότε ντρεπόμαστε για τον Χριστό; Και πότε δεν ντρεπόμαστε γι' αυτόν; 

Είναι αρκετό να λέμε πως πιστεύουμε στον Χριστό; Είναι αρκετό να πηγαίνουμε τις Κυριακές στην εκκλησία και να νηστεύουμε; 

Είναι σημαντικά, πολύ σημαντικά όλα τα παραπάνω, αυτό δε χωρά αμφιβολία αλλά είναι αρκετά;

Η απάντηση μάλλον έχει ήδη διαφανεί από το ύφος του μέχρι τώρα κειμένου. Δεν είναι αρκετά. Αυτά είναι η βάση αλλά δεν λένε κάτι. Γιατί υπάρχει περίπτωση να τα κάνουμε αυτά αλλά και να ντρεπόμαστε ταυτόχρονα για τον Χριστό μπροστά στους άλλους ανθρώπους. Πώς: Το λέει λίγο παραπάνω στην ίδια ευαγγελική περικοπή: «Διότι όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει. Τι θα ωφελήσει, λοιπόν, τον άνθρωπο αν κερδίσει τον κόσμο ολόκληρο, αλλά χάσει την ψυχή του; Ή τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος ως αντάλλαγμα για την ψυχή του;»

Τι σημαίνει όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του; Εννοεί την βιολογική ζωή ο Χριστός; Ναι σε κάποιες ακραίες περιπτώσεις όπως αυτή του μαρτυρίου. Αλλά υπάρχει και η άλλη σημασία. Η ζωή στον κόσμο. Η υιοθέτηση των τρόπων του κόσμου. Όταν ο χριστιανός υιοθετεί την εκμετάλλευση, την αδικία, την καταπίεση, όταν αδιαφορεί για όλα όσα γίνονται γύρω του, για τους ανθρώπους που υποφέρουν, τότε ντρέπεται για τον Χριστό. Και όχι μόνο τότε. Αλλά και όταν -αν και δεν αποδέχεται όλα τα παραπάνω- δεν κάνει τίποτα για να τα εμποδίσει. Όταν δεν μιλά ώστε να μη θεωρηθεί αποσυνάγωγος από τις παρέες και τα περιβάλλοντα του κόσμου τούτου. Γιατί έτσι χάνει τη ψυχή του και κανένα αντάλλαγμα δεν είναι αρκετό για να αναπληρώσει αυτή την απώλεια. 

Και θα πει κανείς πως αν κάνει όλα αυτά θα υποφέρει. Και αυτός και η οικογένειά του. Και φτάνουμε στην αρχή της περικοπής: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί.» 

Αν θέλουμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό αυτό συνεπάγεται ευθύνη. Συνεπάγεται μαρτυρία με κόστος προσωπικό και κοινωνικό. Σημαίνει να αφήσουμε τα πάθη μας, τους φόβους μας, τις επιθυμίες μας ακόμα. Σημαίνει να κουβαλήσουμε τον σταυρό μας. Να βουτήξουμε στις δυσκολίες και τους κινδύνους, όχι για εμάς, αλλά κυρίως για τους άλλους.

Η ζωή δεν είναι εύκολη. Όποιος υπόσχεται εύκολη ζωή και βόλτες σε λιβάδια ανθισμένα απλά λέει ψέματα και ψάχνει για ανόητους που θα τους πουλήσει μια ψευδή και άχρηστη πνευματικότητα. Η ζωή παρά τις ομορφιές της είναι γεμάτη με πόνο και δυσκολίες. Και ο Χριστός ήρθε για να μας δείξει πως αυτές οι δυσκολίες, πως ο πόνο θα αποκτήσουν νόημα και δε θα μείνουν απλά βάσανα. Μας δείχνει πως να μεταμορφώσουμε όλα τα άσχημα -και μας βοηθά σε αυτή τη διαδικασία- και να κάνουμε τη ζωή μας εδώ μια κοινή πορεία μαζί Του. 

Γιατί όπως αυτός ήρθε να σηκώσει τις αμαρτίες του κόσμου στους ώμους Του, έτσι κι εμείς, με τη βοήθειά Του, αγωνιζόμαστε ενάντια στην αμαρτία του κόσμου. Ενάντια στην αδικία και την κακία. 

Και το πιο σημαντικό για το κλείσιμο: Αυτά είναι πρόταση, όχι εξαναγκασμός. όποιος θέλει ακολουθεί. Δεν είμαστε χριστιανοί επειδή είμαστε Έλληνες και αυτή την πίστη είχαν οι γονείς, οι παππούδες και οι πρόγονοί μας και μας υποχρεώνει η παράδοση και η εθνική μας ταυτότητα. Στο κάτω κάτω αν πάμε πίσω στο χρόνο θα βρούμε ειδωλολάτρες κάποια στιγμή. Όχι. Ακολουθούμε τον Χριστό επειδή πιστεύουμε ότι Αυτός είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Λόγος του μόνου και αληθινού Θεού. Επειδή είναι ένας Θεός που ήρθε και θυσιάστηκε ακόμα και γι' αυτούς που τον μίσησαν, τον μισούσαν και θα τον μισούν. Επειδή είναι ο μόνος Θεός στον οποίο αξίζει κανείς να πιστεύει. 

Σπανιότητα

 

Πολύ δύσκολα μπορώ να φανταστώ κάτι πιο αντίθετο στην ηθική από το να μιλάει κανείς ακατάπαυστα για τον εαυτό του ή κάτι πιο σπάνιο από έναν άνθρωπο που να μην έχει αυτό το ελάττωμα.

Giacomo Leopardi - Στοχασμοί - εκδ Ροές

Whiplash - Insult to Injury

 

Εκκλησιαστικό αντιλεξικό (2.0) - Εε

 

Πέμπτο γράμμα της αλφαβήτου το Εε. Άσχημη θέση, δε βγαίνει ούτε καν στο Conference League. Τι να κάνουμε όμως, τα έχει αυτά η ζωή. Πάμε να δούμε το Εε λοιπόν: 

Έαρ: η άνοιξη για όποιον δεν το ξέρει. "Ω γλυκύ μου έαρ", στίχος που τον ξέρουν όλοι. Ο πιο γλυκός στίχος για την πιο σκοτεινή ώρα. Αυτό δεν ήταν αστείο. Μου άρεσε όμως και το έβαλα. 

Εγωιστές: είναι οι κληρικοί που νομίζουν ότι είναι καλύτεροι από εμένα

Έθνος: για την Εκκλησία ο κάθε ορθόδοξος χριστιανός το αποτελεί, ανεξαρτήτως καταγωγής. Αυτό επίσημα. Ανεπίσημα ο εθνικισμός πάει κι έρχεται

Ειρωνεία: είναι πράγματι ότι στην Εκκλησία του "μανικού εραστή" φοβόμαστε τόσο πολύ τον έρωτα

Εκκοσμίκευση: ως τέτοια λέμε στην Εκκλησία της Ελλάδος οτιδήποτε εκτός από αυτά που πράγματι είναι εκκοσμίκευση: εναγκαλισμός με το κράτος, πλουτισμός, συγκέντρωση προσωπικών οπαδών και άλλα τέτοια χαρούμενα. 

Ελλάδα: κάτι σαν χώρα που έχει κάτι σαν πολίτες που έχουν κάτι σαν Εκκλησία που έχει κάτι σαν πιστούς και πάει λέγοντας

Ελπίδα: πεθαίνει πάντα τελευταία. Να μη λένε έτσι τη πεθερά σας σας εύχομαι. 

Ενορία: μένει συνήθως μόνο ως γεωγραφικός όρος δικαιοδοσίας. Το πραγματικό της νόημα έχει χαθεί από καιρό.

Έξω: σε πετάει συνήθως ο μητροπολίτης όταν διαφωνείς μαζί του. Αν είσαι σε μητρόπολη που διαθέτει και ορεινές ενορίες με λίγους ανθρώπους, θα τις γνωρίσεις από κοντά κατά πάσα πιθανότητα

Ερημίτες: των πόλεων και έγγαμοι δεν υπάρχουν και δεν πρέπει να υπάρχουν. Αυτό είναι πλήρης διαστρέβλωση της εκκλησιαστικής ζωής

Εφησυχασμός: υπάρχει στην Εκκλησία εδώ και δεκαετίες που είχε αφήσει το κράτος να κάνει τη δουλειά της. Και φυσικά τώρα που το κράτος άλλαξε βιολί ψάχνουμε να δούμε τι φταίει. Ε, σε κανέναν αιώνα από τώρα μπορεί και να καταλάβουμε. 

Έχοντες: και κατέχοντες γίνονται αντικείμενα θαυμασμού και αγάπης από τους κληρικούς και τους πιστούς, ρίχνοντας στο καλάθι των αχρήστων όλη την Επιστολή Ιακώβου

Εωσφόρος: τον έβαλα για να μαζέψω views αφού οι περισσότεροι χριστιανοί σήμερα πιο πού με αυτόν ασχολούνται παρά με τον Χριστό

Ασπιρίνη για τον καρκίνο

 

«Ναι, πραγματοποιούνται έργα, αλλά με πατερναλιστικό πνεύμα. Στους κληρικούς μάς κοστίζει να συνδέσουμε την αγάπη μας για τον πλησίον με μια θεμελιώδη αλλαγή στους θεσμούς της χώρας. Το να χρησιμοποιούμε την ευεργεσία για να επιλύσουμε αυτά τα τόσο σοβαρά προβλήματα, είναι σαν να πιστεύουμε ότι ο καρκίνος μπορεί να θεραπευτεί με ασπιρίνη. Οι ιερείς θα έπρεπε να δουλεύουμε με τους φτωχούς, όχι για τους φτωχούς, με σκοπό αυτοί οι ίδιοι να πραγματοποιήσουν τις κατακτήσεις τους με οργάνωση και με διεκδίκηση».

Χρύσα Τζιαφέτα - Padre Camilo, η σκέψη και η δράση του Καμίλο Τόρες - εκδ Red n' Noir

Destruction - Bestial Invasion

 

Εκκλησιαστικό Αντιλεξικό(2.0)- Δδ

 

Το Δδ είναι ένα πολύ ι-δ-ιαίτερο γράμμα (το πιάσατε ε; ). Λόγω σχήματος; Λόγω ήχου; Λόγω έλλειψης άλλης εισαγωγής που με αναγκάζει να γράφω κουταμάρες; Λόγω όλων των παραπάνω; Τέλος πάντων. Ξεκινάμε με τη δεύτερη έκδοση του εκκλησιαστικού αντιλεξικού και με το γράμμα Δδ.

Δακρύζουν: μερικοί κληρικοί σε ακολουθίες κυρίως της Μεγάλης Εβδομάδας ή σε "έντονα φορτισμένα" κηρύγματα. Προβαρισμένο είναι και απαράδεκτο. Η συναισθηματική προσέγγιση των τελούμενων στην Εκκλησία απαγορεύεται. Μην ενθουσιάζεστε με βλακείες

Δανεικά: είναι όλα. Κάποια στιγμή έρχεται και ο λογαριασμός. Αν είμαστε τυχεροί πριν πεθάνουμε(αυτό αφορά και υψηλόβαθμους κληρικούς που νομίζουν ότι δε θα πεθάνουν ποτέ)

Δαρμένος: και κερατάς αν κάνεις το λάθος να τα βάλεις με κάποιον κληρικό που έχει "πλάτες" και είναι και φθονερός αρκετά

Δημιουργικότητα: απαραίτητη όσο και σπάνια στην Εκκλησία. Γενικά στους κληρικούς περιορίζεται στο να βρουν τρόπους να συγκεντρώσουν χρήματα για τα έξοδα των ναών(στην καλή περίπτωση, την άλλη δεν την αναφέρω καν)

Δίαιτα: δεν είναι η νηστεία. Γι' αυτό και παχαίνουμε και με τα νηστίσιμα. Πρόβλημα; Ε; Πρόβλημα;

Δοκιμή: ο τρόπος που ο Χριστός δίδαξε για να γίνει κάποιος πιστός. Χωρίς κρατικούς νόμους, χωρίς ήθη και έθιμα, χωρίς παραδόσεις. Αυτό ςο τρόπος προϋποθέτει πως έχεις κάτι διαφορετικό να δείξεις...

Δουλειά: δεν είναι ντροπή αλλά δεν είναι και δουλεία...ο τόνο κάνει τη διαφορά

Δρυοκολάπτης: ο τρυποκάρυδος. Πτηνό που χτυπάει με το ράμφος του τους κορμούς των δέντρων για να βρει τροφή. Μια οικολογική προσφορά του εκκλησιαστικού αντιλεξικού. Είναι και χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων 

Δυναμικός: ο κληρικός που είναι κακότροπος αλλά έχει γνωριμίες. Αλλιώς τον λένε στριμμένο και τον μεταθέτουν σε ενορία με λίγο κόσμο.

Δυστυχισμένοι: παραδόξως οι περισσότεροι χριστιανοί, οι οποίοι σου λένε πως ο χριστιανισμός είναι χαρά. Απλώς την αντιλαμβάνονται κάπως περίεργα και δε χαμογελάνε ή γελάνε ποτέ καθώς το θεωρούν κακό. Άντε τώρα να βγάλεις άκρη με δαύτους.

Δώσε: τόπο στην οργή και συνέχισε το δρόμο σου ειρηνικός. Και κοινωνική προσφορά έχω σήμερα!

Το φάντασμα του Πινοσέτ πάνω από τη Χιλή

 

της  Natalie Alcoba

https://www.aljazeera.com/news/2026/3/11/chiles-new-president-has-praised-pinochet-a-dictator-what-does-it-mean

Ήταν ένα σύμβολο που κρυβόταν σε κοινή θέα. Στις 24 Φεβρουαρίου, δύο εβδομάδες πριν από την ορκωμοσία του ως προέδρου της Χιλής, ο Jose Antonio Kast αποκάλυψε το επίσημο πορτρέτο του. Η φωτογραφία έδειχνε τον 60χρονο ηγέτη να φορά μπλε κοστούμι, το προεδρικό διάσημο (εξαρτύση) και ένα εμφανές εθνόσημο ραμμένο στη μέση.

Ήταν εμφανές, επειδή κανένας πρόεδρος από την πτώση του Augusto Pinochet το 1990 δεν είχε ποζάρει με το εθνόσημο πάνω στο διάσημο. Ο τελευταίος ηγέτης που το έπραξε ήταν ο ίδιος ο Πινοσέτ. Για τους επικριτές, το έμβλημα ήταν μια ακόμη έκφραση της δεδηλωμένης συγγένειας του Καστ με τον πρώην σκληροπυρηνικό ηγέτη.

Καθώς όμως ο Καστ ορκίζεται την Τετάρτη, οι αναλυτές αναρωτιούνται αν η εναγκαλισμός του με τον Πινοσέτ αποτελεί νοσταλγία για τις παλιές δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής — ή αν είναι απλώς ένα σημάδι απογοήτευσης από το κατεστημένο (status quo).

Η Maria Fernanda Garcia, διευθύντρια του Μουσείου Μνήμης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Χιλής, σημείωσε ότι, παγκοσμίως, φαίνεται να υπάρχει μια στροφή προς πιο σκληροπυρηνικές πολιτικές. Αποδίδει σε μια «κρίση της δημοκρατίας» τη βοήθεια στο να «μετατραπεί ένα παρελθόν που ήταν γεμάτο τρόμο σε πολλά μέρη του κόσμου, σε κάτι που δοξάζεται από ανθρώπους που δεν το έζησαν».

«Δεν είναι αυτό που περιμέναμε μετά τα διδάγματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και άλλων συγκρούσεων και δικτατοριών», πρόσθεσε η Garcia. Παρόλα αυτά, έχει παρατηρήσει ότι ιδιαίτερα οι νέοι πέφτουν θύματα, επηρεασμένοι από αντιδραστικές αφηγήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Η εξέγερση στις μέρες μας δεν είναι ενάντια στον πόλεμο ή τις δικτατορίες, αλλά ενάντια σε αυτό που είναι εδραιωμένο», δήλωσε η Garcia. «Και το εδραιωμένο είναι η δημοκρατία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ποιος ήταν ο Πινοσέτ;

Ο Καστ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στην ιστορία της Χιλής. Περισσότεροι από επτά εκατομμύρια Χιλιανοί τον ψήφισαν στον επαναληπτικό γύρο, χαρίζοντάς του ποσοστό άνω του 58%. Η επιτυχία του ήρθε παρά το γεγονός ότι οι επικριτές επεσήμαναν παλαιότερες δηλώσεις του, όπου έδειχνε σεβασμό προς τον Πινοσέτ. Ο Καστ είχε μάλιστα εικάσει κατά τη διάρκεια μιας παλαιότερης προεκλογικής εκστρατείας ότι, αν ο Πινοσέτ ζούσε, «θα με ψήφιζε».

Ο Πινοσέτ κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα το 1973, ανατρέποντας τον δημοκρατικά εκλεγμένο ηγέτη της Χιλής. Κατά τα επόμενα 17 χρόνια, διεξήγαγε μια εκστρατεία συστηματικής καταστολής κατά των πολιτικών του αντιπάλων, με αποτέλεσμα τον θάνατο περισσότερων από 3.000 ανθρώπων. Χιλιάδες άλλοι φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν.

Ο Καστ ήταν νεαρός την εποχή της δικτατορίας. Αλλά ακόμη και τότε, συμμετείχε σε μια νεανική εκστρατεία για τη διατήρηση του Πινοσέτ στην εξουσία. Ενώ ο Καστ υποβάθμισε αυτούς τους δεσμούς κατά την πρόσφατη προεδρική του εκστρατεία, η σύνδεση με τον Πινοσέτ αποτελεί μέρος της προσωπικής του ταυτότητας (brand) για το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

Ο Felipe Gonzalez Mac-Conell, συγγραφέας του βιβλίου Kast: Η Χιλιανή Ακροδεξιά, εξήγησε ότι η επιρροή της κυβέρνησης του Πινοσέτ μπορεί να συνδεθεί με την υιοθέτηση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών από τον Καστ και τη συντηρητική του προσέγγιση σε ζητήματα όπως το έγκλημα και τα δικαιώματα των γυναικών.

«Αυτό που διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό του εγχείρημα είναι μια δικαίωση των πολιτισμικών αξιών της δικτατορίας, των οικονομικών πολιτικών της δικτατορίας, καθώς και διαφόρων πολιτικών συνεργατών της δικτατορίας», δήλωσε ο Mac-Conell. Οι συνεργάτες του Πινοσέτ αποτέλεσαν μάλιστα ακρογωνιαίο λίθο της επερχόμενης κυβέρνησης του Καστ. Πριν από την ορκωμοσία του, ο Καστ όρισε στο υπουργικό του συμβούλιο δύο πρώην δικηγόρους του Πινοσέτ, τον Fernando Barros και τον Fernando Rabat. Θα υπηρετήσουν ως υπουργός Άμυνας και υπουργός Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αντίστοιχα.

Απογοήτευση από το κατεστημένο

Η κληρονομιά του πραξικοπήματος της Χιλής παραμένει, ωστόσο, ένα διχαστικό θέμα στη χώρα, και οι ειδικοί προειδοποιούν ότι είναι δύσκολο να γνωρίζουμε πόσοι Χιλιανοί υποστηρίζουν σήμερα το πρόγραμμα του εκλιπόντος Πινοσέτ. Μια δημοσκόπηση το 2023, από την ομάδα έρευνας αγοράς Mori Chile, διαπίστωσε ότι περισσότερο από το ένα τρίτο των Χιλιανών πιστεύει ότι το πραξικόπημα του 1973 ήταν δικαιολογημένο.

Ο Πινοσέτ παραμένει δεσπόζουσα μορφή στην πολιτική της Χιλής — και όχι μόνο λόγω του Καστ. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας του 2025, για παράδειγμα, ένας άλλος ακροδεξιός υποψήφιος, ο Johannes Kaiser, εξέφρασε επίσης την υποστήριξή του στο πραξικόπημα. Τελικά έλαβε το 14% των ψήφων στον πρώτο γύρο των εκλογών.

Αλλά η υποστήριξη προς την κληρονομιά της δικτατορίας δεν είναι απαραιτήτως αυτό που ώθησε τους ψηφοφόρους προς τον Καστ, σύμφωνα με τον Mac-Conell. Αντίθετα, ο Mac-Conell πιστεύει ότι ο Καστ ήρθε στην εξουσία ως αποτέλεσμα διαφόρων παραγόντων, συμπεριλαμβανομένων των αδυναμιών της αριστεράς στη Χιλή — και της απογοήτευσης από τον προκάτοχό του, τον απερχόμενο πρόεδρο Gabriel Boric. Επεσήμανε επίσης ότι ο Καστ ίδρυσε το δικό του κόμμα ως εναλλακτική λύση στο κατεστημένο. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Καστ θεωρείται πιο συντηρητικό από το δεξιό κατεστημένο.

Μια περιφερειακή τάση;

Ο Jose Alejandro Godoy, Περουβιανός πολιτικός επιστήμονας που γράφει ένα βιβλίο για την απολυταρχία στη Λατινική Αμερική, διερευνά πώς ο Καστ μπορεί να αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης τάσης στην πολιτική της περιοχής. Άλλοι εξέχοντες ηγέτες της Λατινικής Αμερικής έχουν ομοίως εναγκαλιστεί τις δικτατορίες του παρελθόντος των χωρών τους.

Στη Βραζιλία, για παράδειγμα, ο πρώην πρόεδρος Jair Bolsonaro εξυμνούσε ανοιχτά τη στρατιωτική δικτατορία της χώρας του. Έκτοτε έχει καταδικαστεί για απόπειρα ανατροπής του δημοκρατικού κράτους δικαίου. Στην Αργεντινή, εν τω μεταξύ, ο πρόεδρος Javier Milei έχει υποβαθμίσει τις θηριωδίες που σκότωσαν ή εξαφάνισαν περίπου 30.000 ανθρώπους στις δεκαετίες του '70 και του '80.

Ο Godoy υποστηρίζει ότι η άνοδος αυτών των ηγετών δεν είναι έκφραση «νοσταλγίας για ένα προηγούμενο μοντέλο ή εποχή», αλλά αντανάκλαση της βαθιάς δυσαρέσκειας με τη σημερινή πολιτική. «Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι η πολιτική πρόκειται να αλλάξει κάτι στη ζωή τους στο εγγύς ή μεσοπρόθεσμο μέλλον», δήλωσε ο Godoy. Μέσα σε αυτή την έντονη απάθεια και δυσπιστία, «βρίσκουμε χαρακτήρες που βρίσκονται πιο κοντά σε ένα αυταρχικό όραμα», εξήγησε.

Ο Godoy επεσήμανε την πολιτική κατάσταση στη δική του χώρα, το Περού, το οποίο πρόκειται να διεξαγάγει νέες προεδρικές εκλογές τον Απρίλιο. Μία από τους επικρατέστερους είναι η Keiko Fujimori, κόρη του εκλιπόντος Alberto Fujimori, ενός διχαστικού ηγέτη που καταδικάστηκε ευρέως ως δικτάτορας. Τα προεκλογικά της συνθήματα αντικατοπτρίζουν την έκκληση του πατέρα της για περουβιανή ισχύ και σταθερότητα. «Ας φέρουμε την τάξη στο Περού», λέει ένα σύνθημα. Ένα άλλο είναι απλώς «Η δύναμη της τάξης».

Ο εκλιπών Fujimori καταδικάστηκε τελικά για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων το 2009, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ταγμάτων θανάτου. Ωστόσο, ο Godoy είπε ότι υπήρχε πάντα ένας τομέας της περουβιανής κοινωνίας που υποβάθμιζε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπέρ των κοινωνικών και οικονομικών στόχων. Στη Χιλή, πρόσθεσε, είναι παρόμοιο: η γοητεία του Καστ δεν είναι τόσο η νοσταλγία για τον Πινοσέτ, αλλά μάλλον μια δίψα για τάξη, κάτι που ο Καστ εκμεταλλεύτηκε με το επιθετικό του πρόγραμμα για τη δημόσια ασφάλεια και την προτεινόμενη καταστολή της μετανάστευσης.

«Η ανησυχία είναι», είπε ο Godoy, «ότι ανταλλάσσεις την ασφάλεια με τις πολιτικές ελευθερίες».

Agent Steel - Chosen To Stay

 

Εκκλησιαστικό αντιλεξικό(2) - Γγ

 

Τρίτο γράμμα της αλφαβήτου είναι το Γγ, το οποίο χρησιμοποιείται και σαν βρισιά ενίοτε. Εδώ όμως δε θα καταφύγω σε εύκολες λύσεις και θα παραμείνω ευπρεπής. Όχι και πολύ ευπρεπής βέβαια. 

Γαρίδες: αγαπητό νηστίσιμο έδεσμα για εκείνους που λένε στους άλλους να νηστεύουν με φακές αλάδωτες

Γαστριμαργία: το παρηγορητικό πάθος όταν κόβεται ή καταστέλλεται το ερωτικό. Παραδόξως μιλάμε συνέχεια για το τελευταίο ενώ για το πρώτο σχεδόν δε λέμε κουβέντα

Γέλιο: δεν απαγορεύεται επισήμως αλλά ανεπισήμως θεωρείται κάτι το ευτελές. Εκτός κι αν λέει αστεία ο μητροπολίτης. Εκεί γελάμε όλοι τρανταχτά και μας αρέσει

Γεμίζουμε: τη καρδάρα με το γάλα και μετά ρίχνουμε μια και το αδειάζουμε όλο. Συνηθισμένη πρακτική της Εκκλησίας όταν μιλούν οι εκπρόσωποί της...

Γκαρίζει: πολύ συχνά ο ψάλτης γιατί για κάποιο λόγο θεωρείται στην εκκλησία πως όσο πιο δυνατά ψέλνει τόσο πιο πολύ αρέσει. Σαν τους κλαρινιτζήδες στα πανηγύρια ένα πράγμα. Και όπως κι εκεί απλά προκαλεί πονοκέφαλο. 

Γλάρος: καμία σχέση με το αντιλεξικό αλλά είναι το αγαπημένο μου πτηνό επειδή είναι κακότροπο, στριμμένο, κράζει και δεν επηρεάζουν το πέταγμά του οι καιρικές συνθήκες. Είτε έχει νηνεμία είτε καταιγίδα, αυτό πετάει άνετα. Κοίτα που δεν ήταν και εντελώς άσχετο τελικά...

Γλοιώδης: εκείνος που στον ανίσχυρο κάνει επίδειξη δύναμης και στον ισχυρό γίνεται πιο υποτελής και από αυλικό στο παλάτι του Σουλτάνου. Δυστυχώς και εντός της Εκκλησίας έχουμε πολλά τέτοια φαινόμενα

Γνώση: τη στερνή αν είχαμε πρώτα, πάλι τα ίδια θα κάναμε. Τα λάθη μας δεν έρχονται από την έλλειψη γνώσης αλλά από τα πάθη. 

Γρυλίζω: όταν έχω τα νεύρα μου επειδή πέφτουν πολλές ακολουθίες μαζί! Είμαι κάπως τεμπέλης είναι η αλήθεια. Επίσης το κάνουν οι προϊστάμενοι των ναών όταν κάποιος τους πάει κόντρα. Θέαμα διασκεδαστικό και ανεκτίμητο

Γύρος: εκλεκτό έδεσμα αλλά και έθιμο στα Κύθηρα όπου η εικόνα της Μυρτιδιώτισσας κάνει τον γύρο του νησιού μετά το Πάσχα. Στην εκκλησία μπορεί να μη πηγαίνουν αλλά στο γύρο(ή γύρα) για ευλογία τρέχουν όλοι. Τι να πεις...Το ίδιο συμβαίνει με ανάλογα έθιμα σε όλη την Ελλάδα.

Εκφασισμός

 

Δεν ζούμε τη συντηρικοποίηση της κοινωνίας αλλά τον εκφασισμό της. Ο συντηρητικός έχει κάποιες αξίες, κάποια ευγένεια, κάποιο ήθος, όσο κι αν διαφωνεί κανείς μαζί του. Ο φασίστας δεν έχει καμία από τις παραπάνω αρετές. 

Εκφασισμός είναι το δίκαιο του δυνατού. Δίκαιο του δυνατού σημαίνει ότι γίνομαι όσο χυδαίος και βάναυσος θέλω σε κάποιον πιο αδύναμο από εμένα ενώ ταυτόχρονα γίνομαι κόλακας και σφουγγοκωλάριος του πιο δυνατού. 

Αυτό πρεσβεύουν όσοι ασπάζονται τέτοιες ιδεολογίες, αυτό τον τρόπο συμπεριφοράς παρουσιάζουν και με αυτή τη πυξίδα κινούνται στη ζωή τους. Αυτό βλέπουμε σε σχολεία, γειτονιές, χωριά, χώρους εργασίας κλπ. 

Αυτή τη νοοτροπία πρεσβεύει και η κυβέρνηση όταν υπουργός της λέει πως "είμαστε πλειοψηφία και δε μας αγγίζει κανείς" ενώ την ίδια ώρα φιλά τις κατουρημένες ποδιές ισχυρών "συμμάχων" του που παλαιότερα έβριζε. 

Με πιο απλά λόγια. Φασισμός είναι το πλήρες πολιτικό-κοινωνικό σύστημα στο οποίο ο δωσίλογος παρουσιάζεται ως πατριώτης.

Testament - Practice What You Preach

 

Εκκλησιαστικό αντιλεξικό(2) - Ββ

 

Το γράμμα Ββ αποτελεί πάντα μια πρόκληση καθώς οι λέξεις που ταιριάζουν δεν είναι πολλές. Αλλά, ένας καθωσπρέπει λεξικογράφος σαν κι εμένα δεν μπορεί να αγνοήσει μια τέτοια πρόκληση! Πάμε λοιπόν: 

Βακτηρία: όχι βακτήρια ρε σεις! Βακτηρία, ο τόνος στο "ι", η ποιμαντική ράβδος. Όνειρο και πόθος εκατοντάδων αρχιμανδριτών εκ των οποίων λίγοι θα κρατήσουν. Οι υπόλοιποι θα κοιτάνε αυτές που έχουν αγοράσει με θλίψη στο σπίτι τους και θα κλαίνε τα χρήματα που πέταξαν!

Βαριέμαι: όσους νομίζουν πως έχουν μοναδική οπτική των πραγμάτων ενώ στην πραγματικότητα ακολουθούν γραμμές που άλλοι τους έχουν θέσει χωρίς να το καταλαβαίνουν καν. Αδογμάτιστοι του κιλού.

Βασιλιάς: οι Χριστιανοί αναγνωρίζουμε μόνο έναν, τον Χριστό. Με την πάροδο των αιώνων η Εκκλησία αγκαλιάστηκε και με άλλους και σήμερα ακόμα κάποιοι του κλήρου  περιμένουν την παλινόρθωση. Ούτε ο Ντεγκρες εν τω μεταξύ δεν τρέφει τέτοια όνειρα...

Βασκανία: όχι, δε φταίει για όλα τα κακά που σας βρίσκουν. Γι' αυτά φταίνε οι επιλογές σας και η αδιαφορία σας για τα κοινά αλλά και για τα του οίκου σας. Κάποια στιγμή αυτά μαζεύονται και αρχίζει η σκ...πλημμύρα!

Βεβαίωση: βγάζουμε πιο πολλές κι από τα ληξιαρχεία. Αν είναι δυνατόν! Πιο γραφειοκρατικός πεθαίνεις

Βίος: δεν είναι και λίγες οι φορές που γίνεται αβίωτος. Από μέσα...

Βλέπε: άκου, σώπα. Και κράτα ομπρέλα. Απλή και σοφή οδηγία για κληρικούς

Βόδι: είμαι και φαίνομαι!

Βόλεμα: ο θάνατος της πνευματικότητας του χριστιανού. Η χειρότερη των αμαρτιών. 

Βρίζω: αρκετές φορές. Είναι τρόπος διαποίμανσης. Αδόκιμος μεν, αποτελεσματικός δε. 

Ο νέος Αγιατολάχ, αποτέλεσμα οικογενειοκρατίας; Όχι...

 

Η εκλογή του Χαμενεϊ του νεότερου, στο Ιράν, ως ανώτατος ηγέτης, είναι εντελώς συγκυριακή. 

Το σύστημα του Ιράν σχεδόν απαγορεύει να διαδεχτεί στο αξίωμα ο γιος τον πατέρα. Δεν το επέτρεψαν στους γιους αλλά ούτε και στους εγγονούς του Χομεϊνί - αν και αυτοί ήταν πολύ προοδευτικοί όλοι τους-  δεν θα το επέτρεπαν ούτε και στον γιο του Χαμενεϊ. Ο οποίος, αξίζει να σημειωθεί, ποτέ του δεν έβαλε υποψηφιότητα για κανένα αξίωμα και ούτε είχε καμιά τέτοια διάθεση. 

Αλλά ήθελαν να δώσουν ένα μήνυμα. Ειδικά μετά τη δήλωση Τραμπ ότι όποιος κι αν εκλεγεί αν δεν αρέσει του ίδιου δε θα μείνει για πολύ. 

Έτσι εξέλεξαν τον γιο εκείνου που δολοφόνησαν οι Αμερικάνοι και οι Ισραηλινοί, ο οποίος μάλιστα, είναι πολύ πιο σκληρός από τον πατέρα του. Ο Αλί Χαμενεϊ ήταν πάντα ενάντια στην απόκτηση πυρηνικών όπλων αλλά και πάντα υποστήριζε πιο ήπιες αντιμετωπίσεις είτε των διαδηλώσεων είτε άλλων θεμάτων που προέκυπταν. Ο γιος του είναι πιο ριζοσπάστης. 

Από την άλλη υπάρχει και ο φόβος και η απροθυμία των άλλων υποψηφίων να βάλουν το κεφάλι του στη γκιλοτίνα τώρα. Γιατί η θέση του Αγιατολάχ αυτή τη στιγμή δεν είναι και η πιο ασφαλής στον κόσμο. Σε στοχεύουν ανά πάσα στιγμή Ισραήλ και ΗΠΑ. Δεν είναι και πολύ σίγουρη η επιβίωση. 

Οπότε γιατί να ρισκάρει το κεφάλι του ο Ρουχανί -μεταρρυθμιστής, υπήρξε και πρόεδρος του Ιράν- του οποίου του βγάλανε τη ψυχή στη θητεία του οι σκληροπυρηνικοί και οι Φρουροί της Επανάστασης. Επιπλέον αυτός ήταν που είχε καταλήξει σε συμφωνία με τον Ομπάμα για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και μια εκλογή του μπορεί να εκλαμβανόταν ως υποχώρηση. 

Ούτε και ο Χασάν Χομεϊνί, ο εγγονός του Ιμάμη Χομεϊνί θα είχε καμιά διάθεση να μπει στο στόχαστρο κανενός για χάρη ενός συστήματος που του έχει απαγορέψει πολλές φορές την κάθοδο σε εκλογές. Θα μείνει σαν διαχειριστής του Μαυσωλείου του παππού του και θα περιμένει να δει τις εξελίξεις. 

Γιατί αυτή την εποχή, όποιος εκλεγεί Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν ή θα γίνει στόχος των drones και των βομβαρδιστικών ή θα κινδυνέψει να θεωρηθεί δειλός,  στην καλύτερη περίπτωση, ή και προδότης. 

Γι΄αυτό η σύγκριση με τις δικές μας οικογενειοκρατίες είναι από άστοχη ως προϊόν σκέψης ανθρώπων που έχουν πλήρη άγνοια των πραγμάτων αλλά θέλουν να παρουσιάζονται ως γνώστες. Με άλλα λόγια τυπική ελληνική αντίδραση...

Coroner - Serpent Moves