Ο δίκαιος μιλά και στηλιτεύει τα κρίματα των φαύλων. Μα οι φαύλοι είναι ισχυροί, έχουν εξουσία. Ο δίκαιος φυλακίζεται για να ξεπληρωθεί ένας αισθησιακός χορός. Τελικά το κεφάλι του αγίου είναι αυτό που θα κοπεί.
Από τη μία είναι η πνευματική θεώρηση της ζωής. Η ανάγκη να ειπωθεί η αλήθεια, το σωστό, το δίκαιο, με οποιοδήποτε κόστος. Η άρνηση της υποχώρησης μπροστά στο θάνατο. Αφού ο θάνατος δεν μοιάζει τρομακτικός μπροστά στην αγάπη του Θεού.
Και από την άλλη η οπτική του κόσμου. Η εξουσία, η ασυδοσία, η λαγνεία. Μια ψεύτικη ελευθερία και μια ψευδαίσθηση ισχύος.
Η Αυτοκρατορία έπεσε. Οι βασιλιάδες της ξεχάστηκαν. Ο λόγος του Ιωάννη του Προδρόμου είναι ακόμη εδώ. Και όχι μόνο αυτό. Ο θάνατός του, το μαρτύριό του, έγινε ο σπόρος, έγινε το άνοιγμα του δρόμου για να έρθει και να διδάξει ο Χριστός.
Ο κόσμος ακόμα νομίζει ότι νίκησε. Καμώνεται πως αγνοεί τον Ουρανό. Πίνει το πικρό ποτήρι του θανάτου και το γιορτάζει ως ζωή. Κάνει το δηλητήριο, νέκταρ.
Όμως τίποτα από αυτά που νόμιζαν ότι ισχύουν δεν ισχύει πια. Ο θάνατος και η κοσμική εξουσία δεν έχουν πια παρά μόνο τη δύναμη που τους δίνουν αυτοί που παραμένουν δέσμιοί τους.
Όσοι ζητούν τον Θεό πλέον δεν είναι δέσμιοι. Ζουν έναν καινούριο κόσμο. Μια άλλη ζωή. Γιατί με την αποτομή της κεφαλής του Ιωάννου του Βαπτιστού ξεκινά το χαρμόσυνο κήρυγμα του Χριστού. Ήγγικεν γαρ η Βασιλεία των Ουρανών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου