Ο Όσιος Μωϋσής ο Αιθίοπας ήταν ο πιο τρομερός ληστής της εποχής του. Εξαιρετικά δυνατός και πολύ άγριος. Ένας κακοποιός ανελέητος. Κάποτε κολύμπησε βράδυ κάθετα στο ποτάμι, με ένα μαχαίρι στα δόντια του για να φτάσει απέναντι και να πάρει εκδίκηση από έναν βοσκό που τον είχε καταδώσει. Αυτός ο άνθρωπος, όταν γνώρισε τους Ασκητές της Ερήμου κι ακολούθησε κι αυτός τον δρόμο τους άλλαξε τόσο πολύ που κάποτε έγινε το εξής: Ένας αδελφός της σκήτης είχε κάνει κάποιο παράπτωμα και οι υπόλοιποι ασκητές ήθελαν να τον δικάσουν και να τον τιμωρήσουν. Ο Μωϋσής δεν εμφανίστηκε και πήγαν να τον φωνάξουν. Τελικά εμφανίστηκε κουβαλώντας ένα καλάθι γεμάτο άμμο, η οποία όμως έτρεχε σε όλη τη διαδρομή από τα ανοίγματα του καλαθιού. Όταν οι άλλοι μοναχοί τον ρώτησαν τι κουβαλάει, απάντησε ότι κουβαλά τις αμαρτίες του και ήρθε να δικάσει την αμαρτία ενός άλλου αδελφού του. Τότε όλοι κατάλαβαν και συγχώρησαν τον αδελφό τους.
Πόσο δρόμο διένυσε αυτός ο άνθρωπος που από φόβος και τρόμος των κτηνοτρόφων και των εμπόρων, έγινε ο πλήρης συγχωρητικότητας ασκητής; Και πόσο πιο ελάχιστο δρόμο αρνούμαστε να διανύσουμε εμείς; Μάλιστα, είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, πιο εύκολα θα ακολουθούσαν τον αιμοσταγή ληστή Μωϋσή, παρά τον συγχωρητικό ασκητή. Πολλοί τον δεύτερο Μωϋσή, θα τον κορόιδευαν και θα τον περιγελούσαν. Ας είναι. Φτιάχνουμε τον κόσμο που μας αξίζει μέσα από τις αποφάσεις και τις ιδέες που σχηματίζουμε στο κεφάλι μας και τις πράξεις που επιλέγουμε να κάνουμε. Και μετά ψάχνουμε κάπου να ρίξουμε τις ευθύνες για το χάλι που δημιουργείται...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου