Παρακολουθώντας τα αποτελέσματα των πρόσφατων διπλών τουρκικών εκλογών και τη θριαμβευτική εκλογική επικράτηση του Ερντογάν και των συμμάχων του Γκρίζων Λύκων σε Προεδρία και Εθνοσυνέλευση, θυμήθηκα μια παροιμιώδη φράση του Μεγάλου Ναπολέοντα ότι «ο πιο μεγάλος κίνδυνος γεννιέται τη στιγμή της νίκης». Πράγματι, εκ πρώτης όψεως, το νικηφόρο εκλογικό αποτέλεσμα εδραιώνει και διαιωνίζει την πρωτοκαθεδρία, την πολιτική κυριαρχία και την εξουσία του Ερντογάν. Σε συνδυασμό μάλιστα με τις υπερεξουσίες που η πρόσφατη συνταγματική αναθεώρησή του προσέδωσε, αλλά και με την έπαρση, τον μεγαλοϊδεατισμό, τον ιδιόρρυθμο «ισλαμοσυντηρητισμό» και την αλαζονεία που τον διακρίνουν, κάλλιστα πλέον μπορεί να θεωρηθεί όχι πρόεδρος αλλά νεοοθωμανός σουλτάνος. Ένας σουλτάνος που με τη συμπεριφορά του οδηγεί τον λαό του στο διχασμό.
Γιατί, όπως προείπαμε, η νίκη εγκυμονεί κινδύνους.
Οι διπλές κάλπες της 24ης Ιουνίου επιβεβαίωσαν γι’ ακόμα μια φορά αυτό που επισημαινόταν και τον Απρίλιο του 2017, αμέσως μετά το δημοψήφισμα, ότι η ενότητα του τουρκικού έθνους τίθεται πλέον εν αμφιβόλω. Μπορεί ο Ερντογάν να εδραίωσε το καθεστώς του, αλλά όπως όλα δείχνουν παγιώνεται επικίνδυνα μια βαθιά τριχοτόμηση του εκλογικού σώματος που ξεπερνά την απλή ιδεολογική και κομματική πολυδιάσπαση ή διαφοροποίηση των Τούρκων εκλογέων. Πρόκειται για μια φάση χαλάρωσης, μια σταδιακή αποδόμηση του εθνικού συνεκτικού αφηγήματος της Τουρκίας όπως το είχε επιβάλει στη χώρα ο Κεμάλ Ατατούρκ.





