H υστερία με ένα ψάρι που παρουσιάστηκε σαν κάποιο είδος μετα-αποκαλυπτικού πιράνχας. Η φυσιολογική για πολλούς απόφαση επιδοτούμενης εξαφάνισής του ώστε να συνεχίσουν απρόσκοπτοι οι παραθεριστές τα ανέμελα μπάνια τους. Αυτά που όλο και πιο πολλοί Έλληνες δεν μπορούν να κάνουν λόγω των αποφάσεων ανθρώπων πάμπλουτων που δεν δούλεψαν ποτέ τους. Και αυτοί οι πολλοί σχεδόν χειροκροτούν. Χειροκροτούν την πολιτική που παράγουν οι λίγοι. Μια πολιτική που θεμελιώνεται σε βίαιους θανάτους πια και όχι σε όραμα για τη ζωή. Και πώς να ζήσεις σε πολυκατοικίες που γέρνουν μα δε στέκονται όπως ο Πύργος της Πίζα αλλά πέφτουν; Η εικόνα μιας χώρας που δεν ονειρεύτηκε ποτέ τίποτα πέρα από μια καλή θέση. Που δεν κατάφερε να συνειδητοποιήσει πως η φαντασία δεν είναι χαμένη ενέργεια για παιδιά. Για μια χώρα που απλά αφέθηκε να μαραίνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους της. Αυτούς που καληνυχτίζουν τον Κεμάλ κατά το δοκούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου