Τελικά ο χρόνος περνάει. Οι συνθήκες αλλάζουν, άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, μα τελικά παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις όλα μένουν ίδια. Και αυτό είναι που δημιουργεί την κούραση, την εξάντληση, την παραίτηση. Η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων μοτίβων παρά τις φαινομενικές αλλαγές. Αυτό θα πει κάποιος είναι φυσικό. Οι εναλλαγές των εποχών, οι αγροτικές δουλειές που επαναλαμβάνονταν στις παλαιότερες εποχές, ο κύκλος της ζωής που βλέπουμε στα ζώα, τα πτηνά και τα φυτά. Μήπως τελικά έχουμε χάσει την επαφή μας με τη φύση και γι' αυτό σκοτεινιάζει το μυαλό μας και μερικές φορές και η καρδιά μας; Ίσως. Μα -από την άλλη- η υπέρβαση της φύσης δεν είναι αυτή που μας ξεχωρίζει από τα ζώα; Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Μήπως τελικά αυτή σκοτεινιά είναι η αποτυχία μας να αποδεσμευτούμε από τη φύση μας; Δεν ξέρω. Μπορεί ο καθένας να δώσει τις απαντήσεις του. Κι αν κάποιος με ρωτήσει: "πού είναι ο Θεός σε αυτό το κείμενο, παπά;" δεν έχω παρά μία απάντηση να δώσω. Σε κάθε γράμμα, σε κάθε σημείο στίξης και σε κάθε κενό που υπάρχει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου