H κοινότητα των Προσφυγικών μας έδειξε ότι υπάρχει και μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία δίπλα σε αυτήν που έχουμε συνηθίσει. Δίπλα στη κοινωνία που εμείς οι καθώς πρέπει έχουμε φτιάξει, μια κοινωνία ατομικισμού, μιζέριας, βολέματος, απάθειας και αδιαφορίας, υπάρχει μια διαφορετική. Απαρτίζεται από ανθρώπους δύσκολους για εμάς. Ίσως δυσάρεστους. Κάπως περιθωριακούς. Με άλλες ιδέες για την ηθική, την καθημερινότητα, τη σχέση με το κράτος. Ιδέες που κάποιοι τις αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια και κάποιοι με βδελυγμία. Όμως αυτοί έχουν φτιάξει μια κοινωνία που νοιάζεται, που βοηθά, που παραστέκεται. Εκεί στα Προσφυγικά βρίσκουν καταφύγιο πολλοί άνθρωποι. Και όχι μόνο αναρχικοί ή μετανάστες. Αλλά και άστεγοι, φτωχοί, γυναίκες κακοποιημένες, συνοδοί καρκινοπαθών ασθενών. Εμείς οι ευπρεπείς, οι τίμιοι, οι "δουλίτσα να υπάρχει" πολλές φορές ανατριχιάζουμε στην ιδέα αυτών των μικροκοινωνιών. Ίσως επειδή, όσο κι αν δεν το θέλουμε, οι συγκρίσεις έρχονται μόνες τους στο μυαλό μας.
Όπως και να 'χει, αυτή η κοινότητα έδειξε πως όταν νοιάζεσαι, όταν αγωνίζεσαι, όταν δεν κάθεσαι απαθής να βλέπεις τηλεόραση ή να γράφεις στο διαδίκτυο(όπως κάνω τώρα εγώ), πετυχαίνεις πράγματα. Δείχνεις μια άλλη πορεία. Μια διαφορετική πραγματικότητα. Με σύνθημα "Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε" ανέλαβαν το ρίσκο, τις δυσκολίες και τον μόχθο ενός αγώνα. Ελπίζω πως δεν θα υπάρξει βαρύ τίμημα. Όπως και να έχει όμως, φέρανε στα τέλη Ιουνίου μια ανάσα δροσιάς στην πόλη μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου