Το ομολογώ, μου αρέσει. Τόσο σε αυτό το lockdown όσο και στο προηγούμενο, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να μην έχει ιδέα για το τι μέρα είναι. Έχει μια ομορφιά αυτό. Είναι σαν ένα είδος ακύρωσης του χώρου και του χρόνου. Ένα σταμάτημα της συνέχειας, της ροής. Είναι κάπως περίεργο αλλά το προτιμώ από εκείνη τη μονότονη επανάληψη των εορτών, των επετείων και άλλων τινών κάθε χρόνο την ίδια μέρα ή με τον ίδιο τρόπο υπολογισμού. Είναι κάπως λυτρωτικό αυτό.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Η μουσική του σύμπαντος
Η Θεία Λειτουργία πέρα απ' όλα τα άλλα - και τώρα δεν μιλάω θεολογικά ή εκκλησιαστικά αλλά μάλλον βιωματικά - είναι ένα κοσμικό τραγού...
-
Να τα πούμε λίγο ωμά, επειδή κάτι ελιτίστικα και βαθυστόχαστα τα ψιλοχοντροσιχαίνομαι. Στην Εκκλησία προσερχόμαστε ώστε να απελευθερωθούμε...
-
https://owlcation.com/social-sciences/The-Meaning-of-Sparrows-Identification-and-Folklore Το σπουργίτι είναι ένα συνηθισμένο μικρό πουλ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου