«Όποιος ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σ΄ εμένα, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ για δικόν μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου. Όποιος όμως με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου».
Με αυτά τα λόγια του Χριστού ξεκινά η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής των Αγίων Πάντων.Τι μπορεί να σημαίνουν όμως;
Φτάνει μια απλή προφορική ομολογία μπροστά σε άλλους;Σίγουρα είναι σημαντικό κι αυτό αλλά είναι μόνο λόγια.Δηλαδή εγώ που φοράω το ράσο,για παράδειγμα,έχω εκτελέσει το καθήκον μου;Και τόσοι κληρικοί που ομολογούμε με το στόμα πως ανήκουμε στον Χριστό αλλά με τις πράξεις μας αντί να φροντίζουμε το ποίμνιο που μας εμπιστεύτηκε το θανατώνουμε,είμαστε σωστοί;Ή οι λαϊκοί που κάνουν το σταυρό τους και εκκλησιάζονται και με την ίδια ευκολία αδικούν,κατηγορούν και κουτσομπολεύουν τους αδελφούς τους,τι κάνουν,ομολογούν ή αρνούνται τον Κύριο;
Οι μεγαλύτερες κακίες και οι μεγαλύτερες αδικίες που διαπράττονται στο χώρο της Εκκλησίας,στο όνομα του Χριστού διαπράττονται.Αυτό δε σημαίνει ότι έχουν και καμιά σχέση με τον Κύριο.
Η πραγματική ομολογία Χριστού βρίσκεται στο να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας,τον εγωισμό μας,την υπερηφάνεια μας.Να μην φοβηθούμε να παραδεχτούμε τις παραλείψεις μας,τις λάθος εκτιμήσεις μας,τις αμαρτίες μας.
Ομολογία του Κυρίου μας σημαίνει όχι μόνο να μην αδικούμε αλλά και να μην αφήνουμε να αδικούνται άλλοι.Να εργαζόμαστε πρώτα για το καλό των άλλων και έπειτα για το δικό μας.
Αυτά μας προτρέπει ο Χριστός να κάνουμε για να λάβουμε το μισθό μας,που δεν είναι άλλος από την ένωση μαζί Του και την πραγμάτωση της Βασιλείας του Θεού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου