Το θύμα της επίθεσης στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη προφανώς πέρασε από έναν δρόμο που θα έπρεπε να αποφύγει. Ήταν ένας δρόμος που θα μπορούσαν κακοποιοί να στήσουν παγίδα. Και όμως αυτός, μάλλον έχοντας αρκετά χρήματα πάνω του ή ίσως πολύτιμα εμπορεύματα, πήγε από εκείνον τον δρόμο.
Ούτε ο Χριστός έριξε κάποια ευθύνη ούτε κανείς άλλος από τους παρευρισκόμενους που άκουγαν την παραβολή διανοήθηκαν να καταλογίσουν ευθύνες στο θύμα της επίθεσης. Και μάλιστα ο νομικός που ήθελε να φέρει σε δύσκολη θέση τον Ιησού, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια τέτοια κουβέντα ώστε να μπορέσει να τραβήξει την προσοχή από τον Σαμαρείτη, ο οποίος ήταν -σκανδαλωδώς για τους Εβραίους- ο πλησίον της παραβολής. Κάτι τέτοιο εκείνη, την πιο άγρια από τη δική μας εποχή, όμως, θα ήταν ανήκουστο. Το θύμα δεν μπορούσε να κατηγορηθεί από τη στιγμή που δεν επρόκειτο για κάποια μονομαχία ή κάτι παρόμοιο.
Γι' αυτό λοιπόν, οι όψιμοι θεματοφύλακες της ηθικής, κάποιοι μάλιστα τολμούν να αυτοπροσδιορίζονται και ως Χριστιανοί, να πάψουν. Να κλείσουν τα στόματά τους και αν δεν μπορούν να νιώσουν λύπη για μία ζωή που τερματίστηκε με αυτόν τον τρόπο στα 19 χρόνια της, τουλάχιστον να μη μολύνουν τον χώρο με τις μοχθηρές ηθικολογίες τους.
Το θέμα δεν είναι τι έκανε αυτός που έπαθε το κακό αλλά τι έκαναν είτε αυτοί που έκαναν το κακό ή τι δεν έκαναν εκείνοι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν.
πίνακας: Cyprián Majerník - "The Good Samaritan" 1940
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου