Μην το ψάχνετε, μην το ψάχνετε καθόλου σας λέω. Οι μεγάλες αποφάσεις παίρνονται υπό συνθήκες καύσωνα και φτύνοντας τα κουκούτσια του καρπουζιού τα οποία έχετε κρατήσει αρκετή ώρα στο στόμα σας. Μόνο με τη μοναδική ζύμωση των κουκουτσιών αυτών, η οποία υποβοηθείται από τα οξέα του στόματος και τις υψηλές θερμοκρασίες του εξωτερικού περιβάλλοντος,
Είχε περάσει πολύς καιρός από την επίθεση του ερπετού και τον άδικο θάνατο του σοφού γέρου. Είχαν θρηνήσει όλοι στις σπηλιές το χαμό του. Επιδιόρθωσαν τις ζημιές και ενίσχυσαν τις αμυντικές τους κατασκευές ώστε να μην επαναληφθεί μια τέτοια καταστροφή. Οι πύλες έγιναν βαρύτερες και δυνατότερες, φράγματα και κανάλια φτιάχτηκαν για να διώχνουν τα νερά σε περίπτωση πλημμύρας, κατασκευάστηκαν νέα διαμερίσματα και αίθουσες πιο ψηλά στο εσωτερικού του σπηλαιώδους δικτύου.
Η σειρά διηγημάτων "Μετά την Αποκάλυψη" μεταφέρεται στο blog "Ποιητικά Παλαίσματα"
https://poihsh-palh.blogspot.com/2022/04/blog-post_27.html
Εκεί θα αναρτώνται και τα διηγήματα Α-νοησιών
Κοίταξε γύρω του. Τα πάντα ήταν λευκά. Ούτε το παραμικρό ίχνος χρώματος δεν υπήρχε πουθενά. Δεν είχε ιδέα πού βρισκόταν. Η απουσία χρώματος τον τύφλωνε. Είχε αρχίσει να ιδρώνει. Ένας ήχος σφυριχτός ακούστηκε από πάνω του. Σήκωσε το κεφάλι του και είδε έντρομος κάτι τεράστιο να έρχεται καταπάνω του. Μόλις και μετά βίας κατάφερε να αποφύγει το αντικείμενο που όρμηξε καταπάνω του. Αυτό αμέσως σηκώθηκε και χάθηκε στον ουρανό που κι αυτός χρώμα λευκό είχε. Φεύγοντας όμως το αντικείμενο άφησε ένα τεράστιο σημάδι μελανιού που σχημάτιζε το γράμμα "Α" . Δε πρόλαβε να συνέλθει όταν ακούστηκε και δεύτερο σφύριγμα. Ενστικτωδώς πήδηξε μπροστά και με μια εντυπωσιακή κίνηση ρόλαρε επάνω στον ώμο του και προσγειώθηκε με ασφάλεια μακριά από το σημείο κρούσης. Μόλις σηκώθηκε είδε ένα δεύτερο γράμμα από μαύρο μελάνι. Αυτή τη φορά ήταν το "υ". Με την ίδια ταχύτητα και συχνότητα ακολούθησαν ένα "τ", ένα "ό" και ένα "ς". Μετά από ένα κενό ακολούθησε μια καταιγίδα τεράστιων γραμμάτων που έσκαγαν δίπλα του, το ένα μετά το άλλο.
Αγαπούσε πολύ τους περιπάτους στο φωτεινό δάσος του μεσονυχτίου. Και το ίδιο το δάσος την υποδεχόταν με μεγάλη χαρά εκείνα τα βράδια της εκτυφλωτικής καταχνιάς. Τα κλαδιά των δέντρων έραιναν τα πλουμιστά μαλλιά της με χρωματιστές κορδέλες και τα λουλούδια γεμάτα ευγνωμοσύνη την ευχαριστούσαν για την παρέα της εκπέμποντας μια ατελείωτη αλυσίδα από πολύχρωμα αρώματα. Τα έντομα έστρωναν το μονοπάτι που πατούσε με ευωδιαστές μουσικές νότες. Ακόμα και το ταπεινό χορταράκι έβγαζε τα ακριβότερα σερβίτσια του μήπως και καταδεχτεί- πάντα καταδεχόταν- να πιει μαζί του μια δυο γουλιές ορυκτό τσάι. Τα ζωάκια του δάσους, σαρκοφάγα και φυτοφάγα, λαγοί, αλεπούδες, σκιουράκια, κουνάβια, τσακάλια, σκαντζόχοιροι και άλλα, ξεχνούσαν τις διαφορές τους και τους καθημερινούς μικρούς πολέμους τους για να της ετοιμάσουν το καλύτερο ξέφωτο του δάσους ώστε να μπορέσει εκεί να ξεκουραστεί και να περάσει τις ατελείωτα σύντομες βραδινές ώρες.
Προσπάθησε να τεντώσει τα φτερά του, κι ας μην υπήρχε ούτε ίχνος τους στη πλάτη ή έστω στα χέρια του. Σαστισμένο άνοιξε τα μάτια του. Δεν είχε κόρες για να εστιάσουν και ήταν ολόμαυρα. Έβλεπε όμως. Έβλεπε καθαρά για πρώτη φορά από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, αν και καμία ανάμνηση πια δεν του είχε μείνει. Έκανε να μιλήσει μα ήχο δε μπόρεσε να βγάλει εκείνο το σκοτεινό χάσμα που είχε για στόμα. Κοίταξε τα γαμψά νύχια στα χέρια του χωρίς να μπορέσει να διακρίνει καθόλου δάχτυλα. Το δέρμα του του φάνηκε σκληρό, παρόλο που ήταν εντελώς άυλο. Τα πόδια του δεν κατέληγαν σε πέλματα και πατούσες.
Η βροχή δεν το άγγιζε και το σκοτάδι δεν εμπόδιζε την όρασή του. Μπορούσε εύκολα να κινείται στο κακοτράχαλο μονοπάτι αλλά και έξω από αυτό. Περνούσε μέσα από τα χορτάρια, τους αγκαθωτούς θάμνους. Περπατούσε πάνω στα νερά χωρίς να βυθίζεται και στον αέρα χωρίς να πέφτει. Δίπλα από τους ανθρώπους στεκόταν χωρίς να γίνεται αντιληπτό. Μόνο μια γάτα, κατάμαυρη με άσπρα πατουσάκια, σήκωσε τις τρίχες της και έβγαλε τα νύχια της στο πέρασμά του και ένας σκύλος κάτασπρος με κόκκινο λαιμό, γάβγισε μέσα από την αυλή ενός σπιτιού καθώς το προσπερνούσε.
Το φεγγάρι εκείνη τη νύχτα χαιρόταν που άλλαξε γνώμη τελευταία στιγμή και τελικά βγήκε να φωτίσει τη σκοτεινή πεδιάδα. Δεν είχε ξυπνήσει πολύ ορεξάτο και σκεφτόταν σοβαρά να δηλώσει ασθένεια και ίσως να κυνηγήσει και μια αναρρωτική άδεια για δυο - τρεις νύχτες ακόμα. Τελευταία όμως στιγμή, μια ελαφρά οχλαγωγία του τράβηξε τη προσοχή στο κέντρο της πεδιάδας. Δε μπορούσε να διακρίνει καλά τι γινόταν από εκεί που είχε στήσει την αιώρα του και είχε ξαπλώσει οπότε σηκώθηκε, βρίζοντας ελαφρά την τύχη και την ατυχία του μαζί, ανέβηκε την ουράνια ανηφοριά και στάθηκε στη μέση του βραδινού ουρανού. Έριξε το φως του προς το μέρος της φασαρίας και το θέαμα του τράβηξε το ενδιαφέρον.
Δυο ομάδες ανθρώπων είχαν συγκεντρωθεί εκεί. Ξεχώριζαν οι αρχηγοί τους οι οποίοι κουβαλούσαν μαζί τους ξίφη. Από τη γλώσσα των σωμάτων τους αλλά και από τις σκληρές εκφράσεις των προσώπων τους καταλάβαινε κανείς για τι επρόκειτο. Μονομαχία!
Μόλις το φως του φεγγαριού φώτισε καλά τη πεδιάδα, τα μέλη των δύο ομάδων αποτραβήχτηκαν και άφησαν τους δύο μονομάχους χωρίς το "ομ", δηλαδή μονάχους. Αυτοί τράβηξαν με λεβεντιά τα σπαθιά τους, τόση λεβεντιά που κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν αντιλήφθηκε ούτε το κροτάλισμα των δοντιών τους, ούτε το χτύπημα των τρεμάμενων γονάτων τους αλλά ούτε και την ανεπαίσθητη μυρωδιά ούρων που προερχόταν από τα καλοραμμένα εσώρουχα τους. Κανείς δεν αντιλήφθηκε δηλαδή αυτό που κάποιος πιο άξεστος από εμένα και το φεγγάρι, θα περιέγραφε ως απώλεια ούρων λόγω παρατεταμένης τρομάρας.
Κάποτε περπατούσα δίπλα σε ένα βαλτοτόπι. Μέσα στη γλίτσα, τα σκουροπράσινα νερά και τα κουνούπια που μεθυσμένα από το αίμα που κατανάλωσαν όλο το προηγούμενο βράδυ έκαναν αφόρητο θόρυβο, ξεχώριζε ένα νούφαρο. Το νούφαρο αυτό, αν και μέσα στην ασχήμια είχε βγάλει ένα απίστευτα όμορφο ανθό. Ένα υπέροχο λουλούδι, στα πέταλα του οποίου εναλλάσσονταν όλα τα γνωστά στο ανθρώπινο μάτι χρώματα. Ήταν τόσο όμορφο που ακόμα και οι άξεστες μύγες που πετούσαν άτσαλα γύρω γύρω, αγουροξυπνημένες ακόμα, όταν περνούσαν δίπλα του συμμάζευαν τα φτερά τους και γίνονταν πολύ προσεκτικές στο πέταγμά τους.
Όλοι απέφευγαν το μονοπάτι που περνούσε δίπλα από το δέντρο που φτερνιζόταν. Όπως μαρτυρά ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές, αστερίσκους και άλλα παρόμοια νοστιμότατα οστρακοειδή, το δέντρο αυτό συχνά πυκνά φτερνιζόταν. Φτερνιζόταν τόσο δυνατά που μπορούσε να εκτοξεύσει το τρομερό -και αρκούντως αηδιαστικό- μίγμα χλωροφύλλης, χυμού και μίξας ως και δεκαπέντε μέτρα μακριά. Εκτός από σιχαμερό, το αποτέλεσμα της ευαίσθητης μύτης του συγκεκριμένου δέντρου είχε τη διόλου ευπρεπή συνήθεια να αφήνει λεκέδες αλλόκοτων σχημάτων στα ρούχα και μια βαριά μυρωδιά μούχλας και μπαγιάτικης μπύρας πάνω στα ρούχα του άτυχου ταξιδιώτη ο οποίος θα τύχαινε να περνά από εκεί κοντά την ώρα που το δέντρο θα έκανε τον χαρακτηριστικό ήχο "α-α-α-ααααψουυυυ!"
Ο ήλιος που από το ξημέρωμα τραγουδούσε είχε φιμωθεί από τα σύννεφα που ήρθαν να τον κρύψουν. Τα σύννεφα, ως γνωστόν, δεν έχουν καθόλου καλό μουσικό αυτί και όλοι οι υπόλοιποι τα κοροϊδεύουν γι' αυτή τους την αδυναμία, ειδικά το μπουμπουνητό που όποτε τα συναντά τους μιλά με τις ώρες για το μεγαλείο της όπερας και για τη σπουδαία καριέρα βαρύτονου που θα μπορούσε(ή...θα έπρεπε) να κάνει. Μέχρι που τον βαριούνται και τον ξεφορτώνονται πετώντας τον με δύναμη προς τη γη όπου σκάει με πάταγο. Τότε τα σύννεφα γελούν χαιρέκακα και εκφράζουν ειρωνικά τον θαυμασμό τους για την ευρεία γκάμα τόνων που μπορεί να πιάσει το φλύαρο μπουμπουνητό.
Τέλος πάντων, εκείνη τη μέρα το μπουμπουνητό δεν είχε όρεξη να πειράξει τα σύννεφα κι έτσι δεν ακούστηκαν καθόλου βροντές και δεν έπεσε καμία αστραπή. Η αστραπή, έφευγε πρώτη, πριν καταλήξει το κορόιδεμα που έκανε το μπουμπουνητό στα σύννεφα σε...ελεύθερη πτώση. Έφτανε στη γη και περίμενε πότε θα φθάσει και το πεταμένο μπουμπουνητό για να πάνε για καφέ και κρέπες σε μια καταπληκτική κρεπερί την οποία διατηρούσε ένα τροφαντό πάντα. Αν κι εδώ που τα λέμε είναι σπάνιο να συναντήσεις αδύνατο πάντα. Είναι πάντα τροφαντά. Ίσως και γι' αυτό να τα λένε πάντα.
Κάθε πρωί η ίδια δουλειά! Κάθε πρωί ξυπνούσε με τον ίδιο τρόπο. Εκείνος ο αναθεματισμένος γλάρος ερχόταν και καθόταν στη ταράτσα και άρχιζε εκείνο το ατελείωτο τραγούδι του. Δε σταματούσε να τραγουδά με τη φάλτσα φωνή του. Δεν το άντεχε πια. Εντάξει, μπορούσε να ανεχτεί το μπουζούκι που έπαιζε θορυβωδώς ο πορτοκαλί κούνελος, δεν τον πείραζε τόσο πολύ ο ήχος από τα ντραμς του σπουργιτιού με την καράφλα και την κοτσίδα του, άντεχε τη ξεκούρδιστη κιθάρα του τιρκουάζ γάτου αλλά αυτό το τραγούδι του καταραμένου γλάρου δε μπορούσε να το ακούει άλλο.
Αυτή τη μέρα το είχε πάρει απόφαση. Ή αυτός θα έμενε ή ο γλάρος με τη φάλτσα φωνή του. Άρπαξε το ιαπωνικό σπαθί του και ανέβηκε τις σκάλες. Τα σκαλιά έτριζαν ρυθμικά αφήνοντας σε κάθε του βήμα να απελευθερωθούν μια πλειάδα χρωμάτων και αρωμάτων. Τα αγαπημένα του αρώματα ήταν αυτά της ουράς του σκίουρου και του δοντιού της νυφίτσας ενώ δεν μπορούσε ποτέ να χορτάσει το χρώμα του χαρτιού που το κόβει ένα ψαλίδι.
Τον ξύπνησε ο βρυχηθμός του πολέμου. Αυτό το τόσο γνωστό πια στα αυτιά του τιτίβισμα που κάνουν οι βόμβες λίγο πριν να σκάσουν πετώντας λουλούδια γύρω τους. Έτσι φύτρωσαν οι κήποι στην ανατολική πλευρά της πόλης. Εκεί έπεσαν τρεις ομάδες βομβών. Η πρώτη άπλωσε παντού μενεξεδιά λουλούδια, η δεύτερη κίτρινα και η τρίτη κόκκινα τριαντάφυλλα. Έτσι οι μέλισσες και οι πεταλούδες, με τους έλικές τους να δουλεύουν με πλήρη ισχύ, μπορούσαν πια γρήγορα να ανεφοδιάζονται.
Ένα σπουργίτι ήρθε και κάθισε στο περβάζι του παραθύρου του. Χωρίς δεύτερη σκέψη έβγαλε τη κάρτα του από το πορτοφόλι του και την έβαλε στην υποδοχή ΑΤΜ που είχε στο στήθος του το μικρό πτηνό. Πάτησε ελαφρά το ράμφος του και από τη θυρίδα στη πλάτη του σπουργιτιού βγήκαν τα χρήματα που ήθελε να σηκώσει. Έβαλε τα χρήματα στο πορτοφόλι του. Το χαρτονόμισμα των πενήντα ευρώ δε σταμάτησε να τραγουδά παρά μόνο όταν έκλεισε το πορτοφόλι του και το έβαλε στη τσέπη.
Όταν ο κληρικός ή ο θεολόγος θεωρούν πως πρέπει να "αφήσουν την σφραγίδα τους" στην Εκκλησία ή στη θεολογία, καλό θα είναι να με...
