Ευπρεπείς και καλοβαλμένοι

 

Κάποτε, σε μια ενορία - δε θα προσδιορίσω χρόνο- ερχόταν για εξομολόγηση ένας τύπος, το μυαλό του οποίου...λειτουργούσε διαφορετικά. Όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν και το πιο ελκυστικό άτομο. Αλλά τον είχαν διώξει άλλοι εξομολόγοι και κάμποσοι ψυχολόγοι. Και επειδή ήξερα την περίπτωσή του, τον εξομολογούσα εγώ. Κάποια μέρα, ο προϊστάμενος του ναού εκείνου, με φώναξε και μου είπε: "Μη μου φέρνεις τέτοιους στον ναό. Προσπαθώ να φέρω καλό κόσμο εδώ". Αυτό είναι άλλο ένα περιστατικό ενδεικτικό, του πόσο έχουμε ξεφύγει στην καθημερινότητα της διακονίας μας. Που, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν τη βλέπουμε ως διακονία αλλά ως ευκαιρία προβολής και επίδειξης. Θέλουμε στους ναούς μας "καλό κόσμο". Καλοβαλμένους, όμορφους και με καλές θέσεις. Την ίδια ώρα κηρύττουμε πως δεν είναι λέσχες αγίων οι εκκλησίες αλλά θεραπευτήρια ψυχών. Αρκεί οι ψυχές αυτές να είναι πιο ευπρεπείς, πιο καλοστεκούμενες και πιο...τακτοποιημένες. Αυτή η νοοτροπία, η τόσο ξένη προς την ουσία της πίστης μας, έχει ριζώσει πολύ βαθιά και στους κληρικούς αλλά και στους λαϊκούς. Θυμάμαι, σε μητρόπολη που υπηρετούσα παλαιότερα, που κάποιοι κληρικοί κορόιδευαν έναν άλλον ιερέα ο οποίος είχε στην εκκλησία του πολλά παιδιά ΑμεΑ που βοηθούσαν ως παπαδάκια, αναγνώστες κλπ. Αυτό το τελευταίο παράδειγμα, μας δείχνει ότι ναι μεν υπάρχει μεγάλο πρόβλημα νοοτροπίας αλλά και μια καλή μαγιά που θα μπορέσει στο μέλλον να δώσει κάτι καλό. 

Συμμαχία με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης στην Αιθιοπία

 

του Faisal Ali

Επτά αιθιοπικές ένοπλες οργανώσεις σχημάτισαν συμμαχία με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης του Πρωθυπουργού Αμπίι Αχμέντ (Abiy Ahmed).

Οι οργανώσεις ανακοίνωσαν τη συμμαχία την Κυριακή, δηλώνοντας ότι θα συνεργαστούν για τη συγκρότηση μιας μεταβατικής κυβέρνησης ευρείας εκπροσώπησης.

«Ιδρύσαμε μια κοινή συμμαχία με την ονομασία "Συμμαχία των Λαϊκών Δυνάμεων της Αιθιοπίας για την Επιβίωση", γνωστή εν συντομία ως "Συμμαχία για την Επιβίωση"», ανέφεραν οι οργανώσεις σε κοινή τους δήλωση.

Η συμμαχία περιλαμβάνει το Εθνικό Κίνημα Αμχάρα Φανό (Amhara Fano National Movement), έναν συνασπισμό φατριών των Φανό που μάχεται τις ομοσπονδιακές δυνάμεις στην περιοχή Αμχάρα από το 2023· το Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Τιγκράι (TPLF), το οποίο κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή της Αιθιοπίας για σχεδόν τρεις δεκαετίες πριν αναλάβει την εξουσία ο Αμπίι· και τον Απελευθερωτικό Στρατό των Ορόμο (OLA), που μάχεται τις ομοσπονδιακές δυνάμεις στην Ορόμια από το 2018.

Τον συνασπισμό συμπληρώνουν τέσσερις μικρότερες οργανώσεις: το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Ογκαντέν (ONLF), το Επαναστατικό Δημοκρατικό Ενωτικό Μέτωπο των Αφάρ (Ugugumo), το Λαϊκό Απελευθερωτικό Κίνημα του Μπενισανγκούλ και το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα των Γκουμούζ.

Ο Αμπίι Αχμέντ υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Αιθιοπίας από το 2018, όταν ανέβηκε στην εξουσία υποσχόμενος σαρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Οι ηγέτες των οργανώσεων βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό της συμμαχίας εδώ και περίπου έναν χρόνο, δήλωσε στο Al Jazeera την Κυριακή πηγή προσκείμενη στους Φανό.

Η ανακοίνωση έρχεται λίγες εβδομάδες μετά τις συγκρούσεις στη βόρεια περιοχή του Τιγκράι —μία από τις σοβαρότερες παραβιάσεις της ειρηνευτικής συμφωνίας του 2022 μέχρι σήμερα— που επίτειναν τους φόβους για επιστροφή σε πόλεμο πλήρους κλίμακας.

Οι μάχες έχουν καταλάβει περιοχές της Ορόμια από το 2018 και της Αμχάρα από το 2023.

Ο Αμπίι ανήλθε στην εξουσία το 2018 υποσχόμενος ευρείες μεταρρυθμίσεις. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, απελευθέρωσε δημοσιογράφους, ακτιβιστές και άλλους πολιτικούς κρατουμένους, ενώ ήρε τις απαγορεύσεις σε πολλά πολιτικά κόμματα.

Ωστόσο, οι πολιτικοί του αντίπαλοι και ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατηγορούν την κυβέρνησή του ότι τα τελευταία χρόνια έχει αντιστρέψει αυτές τις κατακτήσεις.

Στη δήλωσή της, η συμμαχία κατηγορεί την κυβέρνηση για επιβολή «δικτατορικού καθεστώτος» που έχει οδηγήσει τη χώρα στα πρόθυρα της διάλυσης.

Αναφέρει επίσης ότι μια μεταβατική κυβέρνηση, καθοδηγούμενη από καταστατικό χάρτη, θα εργαστεί για τον τερματισμό των πολέμων, την προστασία των δικαιωμάτων και την έναρξη εθνικού διαλόγου.

Ο Τζαάλ Μαρρού (Jaal Marroo), στρατιωτικός ηγέτης του OLA, δήλωσε σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό νωρίτερα αυτόν τον μήνα ότι είχαν συναντηθεί αρκετές φορές πριν καταλήξουν στην τελική ανακοίνωση.

Ο Ζεμένε Κασσιέ (Zemene Kassie), ηγέτης των Φανό, ήταν ο πρώτος που άφησε δημόσια να εννοηθεί ότι είχαν επιτευχθεί συμφωνίες, σε συνέντευξή του στην ελβετική εφημερίδα Le Temps που δημοσιεύθηκε στις 16 Αυγούστου.

Η κυβέρνηση δεν έχει προβεί σε κάποιο δημόσιο σχόλιο σχετικά με την ανακοίνωση της Κυριακής.

Οι Φανό πολέμησαν στο πλευρό των ομοσπονδιακών δυνάμεων εναντίον των μαχητών του Τιγκράι κατά τον πόλεμο του Τιγκράι (2020–2022), ο οποίος στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους.

Τόσο η Αμχάρα όσο και το Τιγκράι διεκδικούν επίσης το Δυτικό Τιγκράι, το οποίο διοικούν Αμχαρικοί εθνικιστές από το τέλος του πολέμου.

Ο Αιθίοπας ακαδημαϊκός Εγιόμπ Τιλαχούν (Eyob Tilahun) δήλωσε στο Al Jazeera την Κυριακή ότι οι αντιμαχόμενες οργανώσεις συμφώνησαν να διεξαγάγουν διάλογο και να σχηματίσουν συμμαχία «με γνώμονα το συμφέρον του λαού».

«Αυτές οι συμμαχικές δυνάμεις πιστεύουν ότι αντιμετωπίζουν όλες μια απειλή επιβίωσης από την κυβέρνηση», ανέφερε ο Εγιόμπ.

Η ειρηνευτική συμφωνία του 2022, που υπογράφηκε στην Πρετόρια της Νοτίου Αφρικής, τερμάτισε τον πόλεμο μεταξύ της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και των δυνάμεων του Τιγκράι, αλλά άφησε ανεπίλυτες τις διαφωνίες σχετικά με τον αφοπλισμό και το νομικό καθεστώς του TPLF.

Στα μέσα Ιουλίου, το TPLF ανακήρυξε την ειρηνευτική συμφωνία της Πρετόρια του 2022 «ουσιαστικά νεκρή».

Electric Wizard - Electric Wizard

 

Ονειροπόλος

 

Πριν από κάμποσο καιρό, όταν ένα βράδυ κάποιος μου τηλεφώνησε και μου είπε πως ένας άστεγος είχε ξαπλώσει στο προαύλιο της εκκλησίας. Μου πρότεινε μάλιστα να πούμε σε κάποιον να τον διώξει. Ρώτησα αν κάνει κάτι. Αν κινείται ύποπτα, αν ψάχνει να βρει τρόπο να διαρρήξει τον ναό ή αν προκαλεί φασαρία ή φθορές. Μου είπε όχι αλλά δεν είναι ωραία εικόνα. Αναρωτιέμαι αν τελικά αυτή είναι πια η μορφή της πίστης μας στην Ελλάδα. Αν ένας άστεγος που βρήκε κατάλυμα προσωρινό στο προαύλιο μιας εκκλησίας μας ενοχλεί περισσότερο από την επίδειξη πλούτου και μεγαλοπρέπειας από κάποιον που κηρύττει στο όνομα Εκείνου που δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι Του... Συνεχίζω να ελπίζω - αλλά και να πιστεύω - πως όχι. Αλλά συχνά οι φίλοι μου, εκτός από γκρινιάρη, με λένε και ονειροπόλο...

VILLAGERS OF IOANNINA CITY - Requiem

 

Κυριακή μετά του Σταυρού

 

"Όποιος θέλει να με ακολουθήσει", λέει ο Χριστός στη σημερινή περικοπή. Έτσι ξεκινάει. Όποιος θέλει. Ο Χριστός σε όλη τη διδασκαλία Του και σε όλη Του τη δράση, δεν προσπάθησε να πείσει. Δεν προσπάθησε να επιβάλλει. Ήταν εκεί, έδινε παράδειγμα και μιλούσε και άφηνε να Τον ακολουθήσει όποιος ήθελε. 

Και το όποιος ήθελε ήταν σημαντική παράμετρος γιατί τι λέει στη συνέχεια. Πως όποιος Τον ακολουθεί σηκώνει σταυρό. Βάσανα, δυσκολίες, δοκιμασίες και τελικά ίσως και θάνατο. 

Πολύ λογικό αφού αυτοί που ακολουθούν τον Χριστό ξεκόβουν από τον κόσμο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι αυτοί που ακολουθούν τον Χριστό αδιαφορούν για τις συνήθειες του κόσμου, για τις απολαύσεις του κόσμου. Και όταν λέμε απολαύσεις, δεν εννοούμε μόνο τις κραιπάλες και τα όργια αλλά ακόμα και την έμφυτη τάση να γινόμαστε αποδεκτοί και αγαπητοί. 

Όταν ένας χριστιανός μιλάει, δεν έχει όμως στο μυαλό του την αποδοχή των ανθρώπων, τη διατήρηση ισορροπιών ή οποιονδήποτε άλλον συμβιβασμό. Όταν μιλά ο χριστιανός, ειδικά αν είναι κληρικός, οφείλει να νοιάζεται μόνο για την αλήθεια όπως ο Χριστός την δίδαξε και η Εκκλησία. Ούτε να γίνει αρεστός θέλει, ούτε να δικαιολογηθεί και να δικαιολογήσει. 

Και η αγάπη; Θα πει κάποιος. Η αγάπη δεν πρέπει να συγχέεται με το καλόπιασμα ούτε με την επίπλαστη ευγένεια. Η αγάπη πραγματώνεται μόνο όταν ο πραγματικός λόγος του Κυρίου και η διδασκαλία της Εκκλησίας ακούγονται και όχι όταν τα νερώνουμε για να κοιμίσουμε τη δική μας συνείδηση και των συνανθρώπων μας. 

Όλα αυτά όμως προφανώς και θα μας φέρουν φουρτούνες. Τσακωμούς και παρεξηγήσεις.΄Ισως και πιο δύσκολες καταστάσεις.  Και λοιπόν; Το τίμημα μπορεί να είναι βαρύ πολλές φορές αλλά η ευλογία του Κυρίου μας το αξίζει. Έτσι δεν είναι;

U.D.O. - I Give As Good As I Get

 

Ο ρόλος

 

Για πολλούς η ιερωσύνη δεν είναι παρά ένας ρόλος. Ένας ρόλος που θα εξασφαλίσει την πολυπόθητη αναγνώριση και θα βάλει στο επίκεντρο της προσοχής αυτούς που θα τον υποδυθούν "σωστά". Με τα κουστούμια, την πομπώδη συμπεριφορά, την επιβολή και τη χειραγώγηση, με την απόκτηση πιστών ακολούθων που θα είναι έτοιμοι να θυσιαστούν και να γίνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης από τον "πρωταγωνιστή". Γι' αυτό και πολύ συχνά, οι "πρωταγωνιστές" αυτοί πασχίζουν να κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους ώστε να "κρύψουν" όσο είναι δυνατό, τον Χριστό, ώστε να προβάλλεται η δική τους προσωπικότητα. Και αυτό είναι φανερό στις περισσότερες από τις χιλιάδες φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο κάθε Κυριακή και μεγάλη γιορτή. Βέβαια, όπως σε κάθε παράσταση, τα φώτα κλείνουν και το πλήθος φεύγει. Τα κοστούμια και τα σκηνικά αφαιρούνται. Και τότε μένει η -πολλές φορές οδυνηρή- αλήθεια του καθενός. 

Thin Lizzy - The Boys Are Back In Town

 

Ο φόρτος...

 

“Ἡ ἐποχή μας δέν σηκώνει προκλήσεις, οἱ ἄνθρωποι κουράστηκαν καί δέν ἔχουν ποτέ ἐμπιστοσύνη στίς φανταχτερές τους πλούσιες ἐμφανίσεις. Ἡ ἱερατική λοιπόν ἀμφίεση καί μάλιστα τῶν Ἐπισκόπων πρέπει νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τόν φόρτο τῆς Βυζαντινῆς Βασιλικῆς μεγαλοπρέπειας καί πολυτέλειας. Οἱ βαριές καί χρυσές στολές ἄς μείνουν στίς ἱματιοθῆκες καί τό κειμηλιαρχεῖα τῶν Ἐκκλησιῶν μας καί ἄς φορέσουμε σεμνά καί ἱεροπρεπῆ ἄμφια πού δέν προκαλοῦν καί δέν σκανδαλίζουν προπάντων, ἄς ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τά βαριά καί σαμαροειδῆ ρωσικά ἄμφια, τίς χρυσές καί πολύ-χρωμες στολές καί τά διάφορα σιδερικά σέ πατερίτσες, δικεροτρίκερα καί σταυρούς εὐλογίας. Ὅλα αὐτά δέν προσθέτουν τίποτε στήν θεία Λατρεία, ἀλλά ἀντίθετα πάρα πολύ ζημιώνουν γιατί πάντα ὁ ἐξωτερικός ὄγκος εἶναι σέ βάρος τίς οὐσίας. Ὄχι μόνο πρέπει νά συνηθίσουμε, ἀλλά πρέπει καί νά ντρεπόμαστε νά φορᾶμε πολλά χρυσά ὅταν λειτουργοῦμε. Ἡ προσωπική πεῖρα πρέπει νά μᾶς διδάξει ὅτι καταντᾶ νά μήν λειτουργοῦμε, ἀλλά νά ἔχουμε τόν νοῦ μας στά ἄμφια καί νά προσέχουμε πῶς θά βιδωθεῖ ἡ πατερίτσα καί μήπως πέσουν καί σπάσουν τά δικεροτρίκερα. Ὅλα αὐτά νά λείψουν, νά μείνουμε ἐλεύθεροι καί ἀπερίσπαστοι γιά νά τελέσουμε τήν Θ. Λειτουργία ὡς ἱερεῖς καί ὄχι ὡς στολισμένοι μέ ξένα ἄμφια καί διαδήματα καί παριστάνοντες τούς Βασιλεῖς”.

Κοζάνης Διονύσιος ἔλεγε στό ὑπόμνημά του περί τῆς Θείας Λατρείας, πού ἀπηύθυνε πρός ὅλους τούς Ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, στίς 10 Αὐγούστου 1985

https://apostoliki-diakonia.gr/omilia-peri-amfion/

The Hooters - All You Zombies

 

Άγιος Βησσαρίων Αρχιεπίσκοπος Λαρίσης

 

Ο Άγιος Βησσαρίωνας, αρχιεπίσκοπος Λάρισας, γεννήθηκε λίγο μετά την άλωση της Πόλης, το 1490 και κοιμήθηκε το 1540. Ξεχώρισε από μικρός για την αγάπη του για τον Χριστό και έφτασε να γίνει αρχιεπίσκοπος Λάρισας το 1527. Από πρεσβύτερος ακόμα κέρδισε την εκτίμηση και το σεβασμό των συνανθρώπων του με το έντονο φιλανθρωπικό έργο που επεδείκνυε. Ως αρχιεπίσκοπος φρόντισε για την διαποίμανση των χριστιανών της περιοχής, ανήγειρε ναούς, επανέφερε στην Εκκλησία την ευταξία που είχε διασαλευτεί μετά την τουρκική κατάκτηση των περιοχών (τέλη 14ου- μέσα 15ου αι.), εξαγόρασε από τους Τούρκους πολλούς χριστιανούς αιχμαλώτους, άνοιξε δρόμους στη Θεσσαλία μέχρι και την Ήπειρο και κατασκεύασε πολλές γέφυρες στα ποτάμια της περιοχής (στην τοποθεσία Κόρακας επί του Αχελώου, στην Σαρακίνα Καλαμπάκας επί του Πηνειού κ.α.). Στα γνωστότερα έργα του περιλαμβάνεται η ανέγερση της Ι.Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, περισσότερο γνωστής ως Μονή Δουσίκου. 

Βέβαια ο Άγιος γνώρισε και πολλές δοκιμασίες. Το 1516/1517 ο Μάρκος χειροτόνησε τον Βησσαρίωνα επίσκοπο για τις ανάγκες της επισκοπής Ελασσόνος και Δομενίκου. Όταν όμως ο άγιος έφτασε στην Ελασσόνα, δεν έγινε δεκτός από τους κατοίκους της, οι οποίοι θεωρώντας την εκλογή του Βησσαρίωνα αντικανονική απευθύνθηκαν στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης για την αποστολή επισκόπου. Έτσι ο νεαρός επίσκοπος επέστρεψε στα Τρίκαλα όπου συνέχισε τη ζωή και τη δράση του όπως προηγουμένως.

Τέσσερα χρόνια αργότερα (1521) πέθανε ο έξαρχος της επισκοπής Σταγών (σημερινή Καλαμπάκα) και ο μητροπολίτης Μάρκος έστειλε στη θέση του τον Βησσαρίωνα, κατόπιν αιτήματος των κατοίκων της πόλης αυτής. Εκεί εργάστηκε όπως και στα Τρίκαλα δικαιώνοντας την επιλογή και τις προσδοκίες του ποιμνίου του. Δεν έλειψαν όμως και οι δυσκολίες και κυρίως η αντιπαράθεση με έναν ιερέα ονόματι Δομέτιο, που σύμφωνα με τους βιογράφους του αγίου, καταφερόταν με συκοφαντίες εναντίον του.

Πενήντα χρόνια έζησε ο Άγιος όλα κι όλα. Όμως τι χρόνια ήταν αυτά. Πόσα πράγματα έκανε, πόσους ανθρώπους βοήθησε, πόσο πολύ δοξάστηκε ο Θεός από το έργο του. Μέσα σε δεκατρία χρόνια ως αρχιεπίσκοπος Λαρίσης έκανε περισσότερα απ' όσα θα χρειαζόμασταν εμείς μια ζωή. Και σε πόσο δύσκολες εποχές! Στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας. 

Τελικά σημασία δεν έχει το πόσα χρόνια ζούμε αλλά πως τα ζούμε. Πώς αξιοποιούμε τον όποιον χρόνο μας έχει δοθεί πάνω στη γη. Συνηθίζουμε να συγχέουμε το πολύ με το καλό. Αυτό όμως είναι λάθος όπως βλέπουμε. Το καλό και το πολύ δεν είναι αλληλένδετα. 

Ο Άγιος Βησαρίωνας μας δίνει ένα καίριο μάθημα. Μας διδάσκει πως τώρα (όχι αύριο, όχι την άλλη εβδομάδα), τώρα είναι ώρα για καλά έργα. Τώρα είναι ώρα να βοηθήσουμε. Τώρα είναι ώρα να χτίσουμε. Τώρα είναι ώρα να προσευχηθούμε και να δοξάσουμε τον Θεό. 

Δεν ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε και δεν έχει και σημασία τελικά. Αρκεί να τον αξιοποιήσουμε σωστά και στο μέγιστο. 

Judas Priest - Before the Dawn

 

Η Εύρεση και Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

 

Την Εύρεση και Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού γιορτάζουμε σήμερα. Για να ακριβολογούμε λέμε πως γιορτάζουμε. Γιατί για να γιορτάσουμε πραγματικά πρέπει και να γνωρίζουμε τι γιορτάζουμε. 

Ο Τίμιος Σταυρός, ο Σταυρός πάνω στον οποίο πέθανε ο Κύριος μας ο Ιησούς Χριστός είναι το κατ' εξοχήν σύμβολο της Θείας Κένωσης. Ο Χριστός, Ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος κένωσε τον εαυτό Του, άδειασε δηλαδή τον εαυτό Του από τη θεία δόξα και τη δύναμή Του -χωρίς να παύει να είναι Θεός-  ώστε να προσλάβει την ανθρώπινη φύση και να ενωθεί αυτός ο Άκτιστός με το κτιστό. Έτσι ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να θεωθεί, να φτάσει δηλαδή στην πλήρωση. 

Με απλά λόγια. ο Χριστός ταπεινώθηκε  και έγινε άνθρωπος ώστε η ανθρώπινη φύση μας να μπορέσει να φτάσει στο καθ' ομοίωσιν. 

Μας παρέδωσε έτσι το μυστικό της κενώσεως. Ο άνθρωπος του Θεού αρνείται τις τιμές, τη δόξα, την ισχύ, τον πλούτο, την προβολή. Αυτά τα στοιχεία είναι τα αντίθετα της κενώσεως και είναι εκφάνσεις της κενότητας. 

Ο κόσμος είναι κενός και τα δώρα που φέρνει, αυτά που αναφέραμε παραπάνω αν και έχουν εντυπωσιακό περιτύλιγμα είναι από μέσα τελείως άδεια. Κενά. Όπως κενοί γινόμαστε κι εμείς όταν τα επιδιώκουμε και τα αναζητούμε. 

Η γιορτή η σημερινή είναι μια υπενθύμιση για όλους μας. Ζητούμε την κένωση κατά το πρότυπο του Ιησού Χριστού ή την κενότητα κατά το πρότυπο των Φαρισαίων που τον σταύρωσαν; 

Αρνούμαστε την εξουσία, την ανθρωπαρέσκεια και την προβολή ώστε να φτάσουμε κοντά στον Ιησού και να γεμίσουμε με το Άγιο Πνεύμα ή ζητούμε όλα αυτά ώστε καταντάμε εντελώς κενοί περιεχομένου; 

Τώρα, αφού τα είπαμε όλα αυτά και τα ακούσαμε -και πρώτος εγώ που τα έγραψα και τα είπα- μπορούμε να πούμε αν γιορτάζουμε πραγματικά ή όχι την Εύρεση και Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. 

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

 

Έρχεται η γιορτή της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. 

Ο Κύριος μας, σταυρώθηκε και μαζί Του σταυρώθηκαν και οι αμαρτίες μας. Με την Ανάστασή Του ο θάνατος ηττήθηκε. 

Τούτη τη μέρα συνηθίζεται να γιορτάζουν όσοι έχουν το όνομα Σταύρος ή Σταυρούλα. Όμως θεωρώ πως σωστό είναι να γιορτάζουμε μαζί με αυτούς και κάποιους άλλους ανθρώπους. Αυτούς που σταυρώνονται καθημερινά. 

Είναι δίπλα μας. Αν σηκώσουμε το κεφάλι από την οθόνη του κινητού μας καθώς περπατάμε θα τους δούμε. Είναι ο άστεγος που κοιμάται στο πεζοδρόμιο και χαλάει την αισθητική μας. Είναι ο εθισμένος στις ουσίες που ζητά λίγα ψιλά και μας τρομάζει όταν πλησιάζει πολύ. Είναι εκείνος ο άνθρωπος που παλεύει με μία ανίατη ασθένεια. Είναι μια γυναίκα που μόνη της παλεύει να μεγαλώσει τα παιδιά της σε μια κοινωνία που πολλοί θα προσπαθήσουν να την εκμεταλλευτούν. Είναι εκείνοι όλοι που με ένα μισθό προσπαθούν να ζήσουν αξιοπρεπώς τις οικογένειές τους. Είναι αυτοί που αδικούνται στις δουλειές τους. Αυτοί που προσπαθούν να συνηθίσουν την απώλεια κάποιου δικού τους. Την προδοσία από έναν φίλο ακόμα. 

Υπάρχουν σίγουρα κι άλλοι πολλοί που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και μου διαφεύγουν τώρα. Κάποιοι από εμάς ανήκουμε σε αυτή τη κατηγορία. Ή κάποιοι από αυτούς που στέκονται δίπλα μας. 

Πολλοί είναι, ε; Ναι, είναι πολλοί. Ναι, είμαστε πολλοί. Γιατί ο Χριστός τι είπε; Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε. Όλοι αυτοί λοιπόν που αναφέραμε είναι άνθρωποι του Σταυρού, άνθρωποι του Χριστού. Κι αν θέλουμε κι εμείς να είμαστε άνθρωποι του Χριστού οφείλουμε να σκύψουμε πάνω από αυτούς τους ανθρώπους όπως και όσο μπορούμε. Οφείλουμε να σταθούμε με δέος μπροστά σε αυτό το μυστήριο του πόνου και της σταύρωσης. 

Δε θα δώσουμε λύσεις και δε βρούμε λύσεις. Αυτό το αφήνουμε στον Θεό. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι αυτό που ο Χριστός ας δίδαξε και μας το υπενθύμισε στη πορεία προς τον Γολγοθά ο Σίμων ο Κυρηναίος. Να προσφέρουμε παρηγοριά και συμπαράσταση. Έστω και σε μικρές ποσότητες. Μια μικρή πράξη τέτοιας καλοσύνης δε ξέρουμε πόση αλλαγή μπορεί να επιφέρει τελικά. 

Άλλωστε και τα μεγάλα ποτάμια δημιουργούνται από πολλά μικρά ρυάκια που χύνονται τελικά στη κοίτη τους. 

Θέλουμε να τιμήσουμε πραγματικά την επερχόμενη γιορτή της Υψώσεως του Σταυρού; Ας σταθούμε δίπλα στους σταυρωμένους αδελφούς και αδελφές μας που βρίσκονται γύρω μας. Με μια απλή κίνηση. Με μια μικρή βοήθεια. 

Αυτή είναι η ουσία της Εκκλησίας και της διδασκαλίας του Χριστού. Και ας χάνεται πολλές φορές κάτω από ακριβά υφάσματα και υπερβολικά στολίδια. 

Metallica - The Call of Ktulu

 

Τα παλιά παπούτσια

 

Όταν το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι η εικόνα σου, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα καταλήξεις να ασχολείσαι μόνο με την εικόνα των άλλων. Οπότε δε θα σε απασχολεί μόνο το δικό σου ένδυμα και η δική σου κώμη αλλά και όσων έρχονται στον χώρο σου. Ακόμα κι όταν αυτός ο χώρος δεν είναι δικός σου στην πραγματικότητα αλλά τον υπηρετείς. Βέβαια κάποιοι λένε πως υπηρετούν, πως διακονούν αλλά εννοούν ότι εξουσιάζουν. Τέλος πάντων. Όταν λοιπόν θεωρείς πως το ένδυμα είναι αυτό που σε κάνει αυτό που είσαι, αρχίζεις να κρίνεις και τον υπόλοιπο κόσμο με βάση το ένδυμά του. Και τελικά φτάνουμε σε τραγελαφικές καταστάσεις και αστειότητες σαν αυτή την ιστορία που κυκλοφόρησε χθες και αφορά -δυστυχώς- και πάλι ανώτερο κληρικό που έδιωξε δυο πιτσιρικάδες από την εκκλησία, έναν λόγω μαλλιών και έναν λόγω παπουτσιών. Ελπίζω να μην ισχύει και να είναι ιστορίες κάποιου που στράβωσε επειδή δεν του έκαναν το γάμο ή το μνημόσυνο όπως ήθελε...

Ο βαρβαρικός στόμφος

 

Εἶναι θλιβερὸ ὅτι ἄνθρωποι ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴ σοφία καὶ τὴ σοβαρότητά τους προσπαθοῦν νὰ δικαιολογήσουν αὐτὴ τὴν ἀξιοθρήνητη ἔκπτωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ἰσχυριζόμενοι ὅτι μὲ αὐτὸ τὸ βαρβαρικὸ στόμφο, τὰ ἐπιχρυσωμένα σιδερικὰ καὶ τὶς ταπετσαρίες οἱ πιστοὶ προγεύονται τὰ ἔσχατα (ἕνας ὅρος πολὺ τοῦ συρμοῦ ποὺ πλασάρεται ὡς ὀρθόδοξος, ἐνῷ εἶναι εἰσαγωγῆς) καὶ τὸ θεῖο μεγαλεῖο. Τί συμβαίνει ἄραγε ὥστε αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ μὴν ἀντιλαμβάνωνται ὅτι μὲ τέτοιες φαιδρότητες ἀδικοῦν φοβερὰ τοὺς ἑαυτούς τους, ἀφοῦ καὶ οἱ πλέον ἀνυποψίαστοι, ἂν δὲν συνειδητοποιοῦν ὅτι ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὸ μεγαλεῖο του μὲ τὴν κένωσή του, ὀπωσδήποτε αἰσθάνονται ὅτι ἔχει μιὰ καλύτερη αἰσθητική.

Γιὰ νὰ καταλάβουμε τί συμβαίνει σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση καὶ σ’ ἄλλες παρόμοιες περιπτώσεις, εἶναι ἐπὶ τέλους καιρὸς νὰ ἀναζητήσουμε τὰ κίνητρα τῶν ὅσων γράφονται καὶ λέγονται καὶ στὸ χῶρο τῆς θεολογίας, γιατὶ ἀλλιῶς δὲν θὰ καταλάβουμε τί πραγματικὰ εἶναι αὐτὰ ποὺ λέγονται καὶ γράφονται, καὶ τὰ κίνητρα εἶναι συνήθως ἰδιοτελῆ. Εἶναι ἡ ἐπιθυμία κάποιων ἐπισκόπων νὰ δικαιολογήσουν τὴν βαρβαρικὴ αἰσθητική τους καὶ τὴν ἀνάγκη τους νὰ στολίζωνται σὰν λατέρνες ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπιθυμία τους νὰ δικαιωθοῦν γιὰ τὶς ἐπιλογές τους καὶ γιὰ τὸ βαρὺ τίμημα τῆς ὑποτέλειας καὶ τῶν ἐξευτελισμῶν ποὺ πλήρωσαν γιὰ νὰ μποροῦν νὰ φοροῦν αὐτὸ τὸ καπέλλο μὲ τὶς χρωματιστὲς πέτρες. Ἡ δὲ βαρβαρικὴ αἰσθητική, πέραν τοῦ ὅτι εἶναι θέμα παιδείας καὶ ἀνατροφῆς, διαμορφώνεται καὶ σὰν μιὰ θλιβερὴ προσπάθεια ἀναπληρώσεως αἰσθημάτων μειονεξίας καὶ χαμηλῆς αὐτοεκτιμήσεως.

Τὸ βυζαντινὸ μεγαλεῖο διατηροῦσε ζωντανὴ τὴν ἀνάμνηση τῆς λιτότητος τῆς κλασικῆς του καταγωγῆς, ὄχι μόνο στὸν ἐκκλησιαστικὸ ἀλλὰ καὶ στὸν κοσμικὸ χῶρο. Ἡ βυζαντινὴ αὐτοκρατορικὴ ἀμφίεση, π.χ., παρὰ τὴ μεγαλοπρέπειά της, διατηροῦσε ἕνα ἔκδηλο στοιχεῖο δωρικῆς αὐστηρότητος καὶ αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ διαπιστώση κανεὶς συγκρίνοντας ὁποιοδήποτε πορτραῖτο βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα μὲ ὁποιοδήποτε πορτραῖτο μεσαιωνικοῦ ἢ ἀναγεννησιακοῦ ἡγεμόνος τῆς Δύσεως, ὅπως π.χ. τὰ πορτραῖτα τοῦ βασιλέως τῆς Γαλλίας Λουδοβίκου τοῦ ΙΔ΄ μὲ τὴν ἀμφίεση τὴ φορτωμένη μὲ δαντέλλες, κορδέλλες καὶ ἐγκράφες καὶ τὴ θεατρικὴ πόζα. Ὅταν συγκρίνη κανεὶς πορτραῖτο βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα μὲ πορτραῖτο μεσαιωνικοῦ ἢ ἀναγεννησιακοῦ ἡγεμόνα, διακρίνει τὴν ἐκλέπτυνση ποὺ προέκυψε ἀπὸ μιὰ μακραίωνη καὶ ὑψηλὴ πολιτιστικὴ παράδοση στὸν πρῶτο καὶ τὸν κομπασμό, τὸν στόμφο καὶ τὴν μεγαλαυχία, στοιχεῖα ποὺ προδίδουν τὴν πρόσφατη βαρβαρικὴ καταγωγὴ τοῦ δευτέρου.

Στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ τοῦ Βυζαντίου ἡ πολιτιστικὴ κληρονομιὰ τῆς κλασικῆς λιτότητος ἐνισχύεται ἀπὸ τὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ τὰ ἀμφια τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν πρεσβυτέρων εἶναι ἁπλᾶ καὶ λιτά.

π. Φιλόθεος Φάρος - Η Εκκλησία ως σκάνδαλο και ως σωτηρία - εκδ. Αρμός

Η Γέννηση της Θεοτόκου

 

Ξημερώνει η γιορτή της Γέννησης της Θεοτόκου. Μια γιορτή ελπίδας. Η Γέννηση της Παναγίας είναι αυτή που δίνει χαρά και ελπίδα στον Ιωακείμ και την Άννα. Είναι η έναρξη του σωτηριολογικού έργου του Θεού. Είναι το ξεκίνημα της σύμπραξης Θεού και ανθρώπου. Είναι η γέννηση της ελπίδας.

Και η ελπίδα είναι αυτό που χρειαζόμαστε όσο τίποτα άλλο. Ιδιαίτερα αυτόν τον καιρό που φαίνεται πως η μαυρίλα του πολέμου και του μίσους εξαπλώνεται όλο και περισσότερο στον κόσμο. 

Όμως δε φτάνει μόνο η ελπίδα. Η ελπίδα πρέπει να μετουσιωθεί στη σύμπραξη Θεού και ανθρώπου. Όπως η Γέννηση της Θεοτόκου τελικά έφτασε στον Ευαγγελισμό. 

Δε φτάνει να ελπίζουμε μόνο πως το φως θα κερδίσει το σκοτάδι. Πρέπει εμείς να γίνουμε οι φορείς του φωτός αυτού. Δε φτάνει να περιμένουμε η ειρήνη να επικρατήσει του πολέμου αλλά εμείς θα πρέπει να ζητήσουμε και να φέρουμε αυτή την ειρήνη. Δε φτάνει να προσευχόμαστε να γίνει το θέλημα του Θεού στη γη όπως στον ουρανό αλλά πρέπει να κάνουμε το θέλημά Του, θέλημά μας. 

Όπως και να 'χει, σε σκοτεινές εποχές οι χριστιανοί δε χάνουν την ελπίδα τους. Αντιθέτως, βρίσκουν δύναμη από τον Χριστό, από την Παναγία, από τους αγίους και τις αγίες. Και οδηγούνται από το παράδειγμά τους, ώστε να γίνουν και πάλι το αλάτι της γης. 

Lacrimosa - Durch Nacht und Flut

 

Τα άμφια και τα σκεύη

 

«Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από χρυσά σκεύη, αλλά από χρυσές ψυχές.»

«Η Εκκλησία δεν είναι χρυσοχοείο ούτε εργαστήριο αργύρου, αλλά σύναξη αγγέλων· γι' αυτό έχουμε ανάγκη από ψυχές.»

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Υπάρχει μια ιστορία για τη συνάντηση του Αγίου Εφραίμ του Σύρου με τον Άγιο Βασίλειο τον Μέγα. Ο Εφραίμ ο Σύρος ακούγοντας πολλά για τον Μέγα Βασίλειο πηγαίνει στην Καππαδοκία. Εκεί βρίσκει τον Μέγα Βασίλειο να λειτουργεί με πολύτιμα άμφια και απογοητεύεται. Ο Μέγας Βασίλειος όμως αντιλαμβάνεται με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος τη παρουσία του Εφραίμ του Σύρου και τον καλεί να μιλήσουν. Εκεί ο όσιος Εφραίμ καταλαβαίνει τη λάθος εκτίμησή του και έπειτα συζητά πνευματικά θέματα με τον Μέγα Βασίλειο. 

Η ιστορία αυτή χρησιμοποιείται κάποιες φορές για να δικαιολογήσουν κληρικοί τα πολυτελή τους άμφια ή μάλλον λέγεται ώστε να μη σκανδαλίζεται ο κόσμος για τα άμφια αυτά. 

Υπάρχουν κάποια προβλήματα σε αυτή την υπόθεση. Πρώτον ότι η συνάντηση είναι αμφίβολή και πιθανά πρόκειται για θρύλο ή αγιογραφικό ανέκδοτο που είχε σκοπό τη διδαχή και μάλλον γράφτηκε τέσσερεις αιώνες μετά την εποχή των δύο αγίων. 

Δεύτερον, η χρήση του παραδείγματος του Βασιλείου του Μεγάλου ως "δικαιολογία" για τα ακριβά μας άμφια(αλλά και τα ακριβά σκεύη), φτάνει στα όρια της προσβολής. Ο Μέγας Βασίλειος είχε ήδη φτιάξει τη Βασιλειάδα, εκείνο το πρότυπο και μοναδικό συγκρότημα που περιλάμβανε νοσοκομείο, πτωχοκομείο, γηροκομείο, ορφανοτροφείο και άλλα ιδρύματα χρησιμοποιώντας την προσωπική του περιουσία που είχε κληρονομήσει και άλλες δωρεές. Όταν λοιπόν μιμούμαστε τον Άγιο στα λειτουργικά άμφια καλό θα είναι να τον έχουμε μιμηθεί πρώτα στη θυσία του και τη προσφορά του. 

Από την άλλη, όταν ο επίτροπος του αυτοκράτορα πήγε να εισπράξει φόρο από τους ανθρώπους της επαρχίας του Μεγάλου Βασιλείου αυτός στάθηκε εμπόδιο. Όταν ο επίτροπος τον απείλησε με κατάσχεση των υπαρχόντων του, ο Μέγας Βασίλειος του είπε ότι έχει μόνο το τριμμένο χιτώνα του. Άρα είτε ο Άγιος είπε ψέματα είτε δεν είχε πολυτελή άμφια στη κατοχή του είτε αν υπήρχαν πολυτελή άμφια, αυτά ανήκαν στην Εκκλησία και όχι στον κάθε ιερέα ατομικά. 

Άξια αναφοράς είναι και η προσπάθεια "θεολογικοποίησης" των ακριβών αμφίων. Πως το χρυσό και τα πετράδια συμβολίζουν το Φως του Χριστού. 

Εδώ να κάνω μια παύση. Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι κάποιοι προσπαθούν έστω κι έτσι να δικαιολογήσουν την αμφίεσή τους διότι αυτό δείχνει ότι κάπου μέσα τους τους ελέγχει κάτι, υπάρχει μια κάποια συνείδηση. Από την άλλη, θα έπρεπε να υπάρχει και μια συστολή και μια ντροπή όταν ξεστομίζουμε τέτοια πράγματα. 

Τα ακριβά άμφια μπήκαν στη ζωή της Εκκλησίας τους κατοπινούς αιώνες και υπάρχουν αρκετά κείμενα Πατέρων και εκκλησιαστικών συγγραφέων που το αποδεικνύουν. Άρα η Εκκλησία δεν πίστευε ότι με γυαλάκια και χρυσές κλωστές διαχέει το φως του Χριστού στη γη. Ακόμα πουθενά, μα πουθενά δεν ταυτίζονται τα χρυσοποίκιλτα άμφια με την Βασιλεία των Ουρανών. Αυτά ήρθαν αργότερα, με την παύση των διωγμών και την σύσφιξη των σχέσεων Αυτοκρατορίας και Εκκλησίας και την εισροή πλούτου στα ταμεία της διοικούσας Εκκλησίας.

Τέλος, προσπαθούν κάποιοι να κάνουν κάτι ακόμα χειρότερο. Να πείσουν πως όλα αυτά είναι δώρα. Ποιος κάνει τέτοια δώρα; Και γιατί δίνονται τέτοια ποσά σε τέτοιου είδους δώρα; Και γιατί οι ιερείς, εμείς που διδάσκουμε εγκράτεια, πτωχεία, ασκητικότητα, δεχόμαστε τέτοια δώρα; Και το πράγμα γίνεται χειρότερο. "Το οικονομεί ο Θεός" λένε, "και έρχονται τέτοια ακριβά πράγματα στη κατοχή μας". Κάνουμε τον Θεό συνένοχο στη ματαιοδοξία μας και στην υπερηφάνεια μας. 

Ε, λοιπόν, αυτοί είμαστε. Όχι όλοι ευτυχώς...αλλά γενικά, αυτοί είμαστε. Και δε ντρεπόμαστε καθόλου. Δυστυχώς. 

Υγ. Τα άμφια έχουν συμβολισμό, το κάθε τι που φοράμε και οφείλουν αν είναι κατά το δυνατόν προσεγμένα(κάτι που δεν κάνω εγώ ποτέ). Όμως ο συμβολισμός τους δεν βρίσκεται στο είδος του υφάσματος αλλά στο κάθε κομμάτι των αμφίων. Αυτά τα ολίγα και όπου έχω κάνει λάθος ας με διορθώσει κάποιος...

dArtagnan - Holding out for a Hero

 

(Μετα)κίνηση

Όταν ο Αρσένιος ο Μέγας, τότε ζούσε ακόμα στα ανάκτορα στην Κωνσταντινούπολη αφού υπήρξε λόγιος και αξιωματικός, προσευχήθηκε και ζήτησε καθοδήγηση από τον Θεό για το πώς θα σωθεί, άκουσε μια φωνή να του λέει: "Φεύγε και σώζου". 

Η φυγή δεν είναι υποχώρηση. Η φυγή δεν είναι δειλία. Είναι η άρνηση να μείνεις και να σε απορροφήσει ή να σε αφομοιώσει ένα περιβάλλον σαθρό. Είναι η άρνηση να μείνεις και να γίνεις αυτό που θες να αποφύγεις. Είναι -έτσι το βλέπω- μια μορφή προσευχής εν μέσω (μετα)κίνησης. 

Δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Σημαίνει μια συχνή αλλαγή του περιβάλλοντός που συνηθίζεις. Σημαίνει πως ξεκινάς ξανά από την αρχή, Πως ό,τι κι αν έχεις χτίσει, μικρό ή μεγάλο το εγκαταλείπεις. 

Όμως πολλές φορές είναι η λύση. Η λύση ώστε να μην αλλοτριωθείς. Να μη γίνεις αυτό που κοροϊδεύεις, εφόσον δεν μπορείς να το αλλάξεις. Να μη συμβιβαστείς με το γελοίο, με το ευτελές. Με το παρακμιακό. Τελικά είναι η λύση ώστε ούτε επιθετικός να γίνεις ούτε υποκριτής. 

Η αλήθεια είναι ότι λίγα πράγματα από αυτά που έχω διαβάσει τα κρατώ. Αλλά αυτή τη κουβέντα, "φεύγε και σώζου", την έχω πάντα φυλαγμένη κάπου μέσα μου. Και όπου κι αν είμαι, τα πράγματά μου εύκολα τα μαζεύω και την όποια θέση ακόμα πιο εύκολα την αφήνω. 

Είναι άλλωστε μια μορφή προσευχής εν μέσω (μετα)κίνησης

MONO INC. - Shining Light feat. Tilo Wolff from Lacrimosa (Official Video)

 

Σεπτέμβριος

 

Οι περισσότεροι νομίζουν πως με το που ξεκινά ο Σεπτέμβριος μπαίνουμε και στο Φθινόπωρο. Όμως η αλήθεια είναι ότι στο Φθινόπωρο μπαίνουμε στις 23 του μηνός με την ισημερία. Μέχρι τότε είμαστε ακόμα στο καλοκαίρι. 

Βέβαια -και παρά τη ζέστη- τα σημάδια του φθινοπώρου φαίνονται. Η μέρα μικραίνει, το φως ελαττώνεται και το σκοτάδι απλώνεται γρηγορότερα. Ακόμα και ο αέρας, ναι ακόμα και ο αέρας στην Αθήνα, αλλάζει. Η μυρωδιά του, η αίσθηση που σου αφήνει το πρωί. 

Θυμάμαι παλιά με μελαγχολούσε αυτή η εποχή. Ίσως λόγω του σχολείου. Από ένα σημείο και μετά άλλαξε αυτό. Έτσι κι αλλιώς μελαγχολικός είμαι ανεξαρτήτου εποχής. Δεν το θεωρώ και κακό. 

Όπως και να έχει, ο Σεπτέμβριος είναι μια εποχή ξεκινημάτων. Η νέα σχολική χρονιά, η επιστροφή από τις διακοπές, η αρχή διάφορων εργασιών. Δεν είναι πάντα ευχάριστα τα ξεκινήματα, πολλά από αυτά απαιτούν και δύσκολες και δυσάρεστες αποφάσεις που πρέπει να παρθούν. Ούτε κι αυτό το θεωρώ κακό. Είναι μάλλον φυσικό. 

Για την ώρα απολαμβάνω τις σκιές που μεγαλώνουν, το σκοτάδι που μου είναι πολύ πιο ευχάριστο από το φως του ήλιου και το ελαφρύ κιτρίνισμα των φύλλων που σιγά σιγά θα ξεκινήσει κι αυτό. 

Να, ο ήλιος δύει την ώρα που γράφω αυτές τις αράδες και αναρωτιέμαι, τι σόι μέρα θα ξημερώσει αύριο. Αλλά, εδώ που τα λέμε, ποιος νοιάζεται κιόλας. Ας ξημερώσει και ας φέρει ό,τι θέλει...

Garden of Delight - Ancient God(Dead but Never Gone)

 

Αρχή της Ινδίκτου

 

Η πρώτη Σεπτεμβρίου είναι η αρχή της νέας χρονιάς για το Εκκλησιαστικό Έτος, ονομάζεται δε αρχή της Ινδίκτου. Μια τέτοια μέρα, νομίζω πως δε θα γράψω κάτι θεολογικό. Ή ίσως να γράψω και κάτι πολύ θεολογικό. Ποτέ δε ξέρεις τι είναι τελικά θεολογικό, τι κρύβει μέσα του κάτι από τον Θεό, και τι όχι. Πολλές φορές κείμενα για καθημερινά πράγματα είναι πολύ πιο θεολογικά από αντίστοιχα γεμάτα αγίους και θεολογικούς όρους. 

Σκέφτομαι τη ζωή λοιπόν. Τη ζωή μας την καθημερινή. Ας μη γελιόμαστε. Είναι απαίσια. Όλη μέρα τρέχουμε εδώ κι εκεί για τις δουλειές μας, ένα σωρό υποχρεώσεις μας κυνηγάνε, από τους ανθρώπους που βλέπουμε ελάχιστους συμπαθούμε και πολλούς αντιπαθούμε. Πολλές φορές αυτοί που μας δημιουργούν πρόβλημα είναι οι πολύ στενοί συγγενείς μας. Παλιοί φίλοι μας προδίδουν. Ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι που μοιάζει με τη ρώσικη ρουλέτα, έτοιμος να μας πυροβολήσει. 

Και όμως όλα αυτά που περιέγραψα παραπάνω είναι όμορφα. Και είναι όμορφα γιατί μέσα από απογοητεύσεις, πληγές, πόνους και στενοχώριες μας οδηγούν σε πιο όμορφες καταστάσεις. Σε στιγμές απίστευτης χαράς και γλυκύτητας. 

Οι οποίες κρατάνε λίγο και κάποιες φορές μετατρέπονται κι αυτές σε νέες πληγές και απογοητεύσεις. 

Αλλά δε πειράζει. Γιατί και πάλι θα οδηγηθούμε σε κάτι όμορφο. Κι ας μας πληγώσει κι αυτό. 

Το θέμα είναι, ότι η ζωή δε μπορεί να βιωθεί με φόβο μη και πληγωθούμε ή στενοχωρηθούμε. Που προφανώς και θα το πάθουμε. Η ζωή βιώνεται με ορμή και με ζωντάνια. 

Ας πληγωθούμε. Ας στενοχωρηθούμε. Ας πέσουμε σε νύχτα χωρίς αστέρια και χωρίς φεγγάρι. Πάλι θα ανατείλει το επόμενο πρωί. Αν διστάζουμε από το φόβο της απογοήτευσης θα αφήσουμε τη ζωή να περάσει άσκοπα τελικά. Κρίμα είναι. 

Ξεκινάει μια νέα χρονιά. Ας τη χαρούμε. Με τα λίγα καλά της και τα πολλά της άσχημα. Ακόμα και αυτή η αναλογία είναι αρκετή για να καταλάβουμε την ομορφιά της καθημερινότητάς μας. Στο κάτω κάτω ακόμα αναπνέουμε και ακόμα ακούμε τα κελαηδίσματα των πουλιών και τις κόρνες των αυτοκινήτων. Ας το ευχαριστηθούμε!

Κοραής και Ρήγας

 

Απόσπασμα από την εισαγωγή του Γ. Καραμπελιά στο βιβλίο, Εξέγερση και Μελαγχολία των Michael Löwy – Robert Sayre (Εναλλακτικές Εκδόσεις)

Το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα στην Ελλάδα, ιδιαίτερα μετά το 1922 έως και τη δεκαετία του ’80, θα είναι αντιρομαντικό και νεωτεριστικό, σε αντίθεση με τον 19ο αιώνα που θα χαρακτηριστεί μάλλον «ρομαντικός»[1]. Πράγματι, κατά τον 19ο αιώνα, η προσδοκία της εθνικής ολοκλήρωσης και οι απόπειρες να συγκροτηθεί ένα «εθνικό παρελθόν» για ένα λαό που μόλις έβγαινε από αφάνεια αιώνων, αποτελούσαν το ισχυρότερο κίνητρο για την ανάδυση της ρομαντικής ευαισθησίας, έστω και αν ως ρομαντικές θα καταγραφούν από το ευρύ «πεπαιδευμένο κοινό» αρχικώς μόνον οι ωχρές μιμήσεις των παρισινών ρευμάτων του ρομαντισμού της εποχής του ορλεανισμού και της Παλινόρθωσης. Ωστόσο, όπως παρατηρεί στην εξαιρετική μελέτη του για τον ελληνικό ρομαντισμό ο Κ.Θ. Δημαράς, ο ρομαντισμός, ή έστω η ρομαντική διάθεση, εκφράζεται ακόμα και στο τόσο «κλασικιστικό» δημοτικό τραγούδι, σε ό,τι αφορά την άρνηση της συμβατικής ζωής:

Να’χα τα βράχια αδέρφια μου, τα δέντρα συγγενάδια

Να με κοιμούν οι πέρδικες, να με ξυπνάν τ’ αηδόνια…

ή τη μελαγχολική ροπή:

…τούτ’ η γης που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε[2]

Στην πραγματικότητα, ένας από τους πρώτους εκφραστές της ρομαντικής διάθεσης υπήρξε ο Ρήγας Φεραίος˙ το 1790 θα μεταφράσει και θα δημοσιεύσει το «Σχολείον των ντελικάτων εραστών», όπου εμφανίζονται όλα τα τυπικά ρομαντικά χαρακτηριστικά: «Μα εσύ, καρδιά μ’ θλιμμένη,/ πώς είσαι κατοικημένη/ και βαστάς τόσον καιρόν;» ή αλλού: «Η δική σου η αγάπη μ’ έκανε να στερηθώ/ κάθε ηδονήν του κόσμου,/ και το παν να αρνηθώ/»[3]. Και ποιος δεν θυμάται τον περίφημο επαναστατικό ύμνο που είχε μεταφράσει ο Ρήγας, «Κόψε το ρόδο πριν μαραθεί!». Στη συνέχεια ρομαντικοί δεν θα είναι μόνο οι Φαναριώτες ποιητές, που θα χαρακτηριστούν τέτοιοι, αλλά η ρομαντική (και προρομαντική) διάθεση θα κυριαρχεί στον Κάλβο και στον Σολωμό. Γράφει πάλι ο Δημαράς: «Οι οπαδοί του ελληνικού Διαφωτισμού γνώριζαν μια φλόγα, την φλόγα του νου. Ο Σολωμός μάς θυμίζει πως “είναι δύο φλόγες”: “μια στο νου, άλλη στην καρδιά”. Το ιδανικό του αρχίζει να διαγράφεται από τώρα˙ να ενώσει τις δύο φλόγες, να συνθέσει. Το ίδιο αργότερα θα δοκιμάσει να κάνει και με την τέχνη του, σμίγοντας τα ρομαντικά και τα κλασικά στοιχεία “εις είδος μιχτό, αλλά νόμιμο”»[4].

Η ιδεολογία του διαφωτισμού και του κλασικισμού θεωρούσε τη νεώτερη Ελλάδα αναβίωση της αρχαίας, τους δε Μακεδόνες και Βυζαντινούς ως κατακτητές, στο ίδιο επίπεδο με τους Ρωμαίους και τους Οθωμανούς. Η αντίληψη αυτή υπήρξε απόλυτα κυρίαρχη έως τον Κοραή και τα πρώτα χρόνια ζωής του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Θα γράψει ο Κοραής: «Οι Μακεδόνες(…) επροχωρούσαν καθημέραν εις την κατάλυσιν της ελευθερίας [της Ελλάδας]… Μετά την Μακεδονικήν δεσποτείαν έπεσαν υποκάτω εις των Ρωμαίων την εξουσίαν και τέλος στους Τούρκους»[5]. Γράφει γι’ αυτό ο Κ.Θ. Δημαράς: «Αυτή λοιπόν είναι η ιδεολογία του ελληνισμού ως τα χρόνια 1839, 1840, 1841. Η Ελλάδα είναι η Ελλάδα, κληρονόμος και διάδοχος του αρχαίου κόσμου, άσχετη από ο,τιδήποτε έζησε στα χώματά της…»[6]. Ο ρομαντισμός όμως θα απαντήσει με τον Παπαρρηγόπουλο και τον Ζαμπέλιο[7] και θα κυριαρχήσει στην ιστοριογραφία, από το 1850 και ύστερα, αποκαθιστώντας την ενότητα του ελληνικού έθνους, από την αρχαιότητα και τους Μακεδόνες, ως ελληνικό φύλο, μέχρι τη σύγχρονη εποχή, περνώντας από το Βυζάντιο. Στην πολιτική, η Μεγάλη Ιδέα[8] της «επιστροφής» του ελληνισμού, από τον ύστερο Κωλέττη έως τη Μικρασιατική Καταστροφή, θα στοιχειώνει τα όνειρα και τις επιθυμίες των Ελλήνων και θα παραμένει το κυρίαρχο ρεύμα του αιώνα, όσο και αν ο τρικουπικός εκσυγχρονισμός θα του αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία. Τούτος ο «αποκαταστασιακός» και ταυτόχρονα «επαναστατικός» ρομαντισμός θα εκφράζεται σε όλη την έκταση του πολιτικού φάσματος. Από τους «συντηρητικούς» έως τους επαναστάτες ακτιβιστές –από τον Ανδρέα Ρηγόπουλο, τον Παναγιώτη Πανά[9] και τους Επτανήσιους ριζοσπάστες ως τον σοσιαλιστή Σταύρο Καλλέργη. Εθνική, κοινωνική και ατομική απελευθέρωση θα συνδυάζονται στους ρομαντικούς ριζοσπάστες και θα συνεχίσουν να επιβιώνουν μετά το γύρισμα του αιώνα στις ρομαντικές φιγούρες του Περικλή Γιαννόπουλου ή του Ίωνα Δραγούμη. Οι εξίσου παρούσες στη σκέψη του 19ου αιώνα τάσεις προς τον εκδυτικισμό και τον ορθολογισμό θα διαπλέκονται με τις κυρίαρχες ρομαντικές τάσεις.

Όμως, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον οριστικό ενταφιασμό των ονείρων της Μεγάλης Ελλάδας, κυριαρχεί ένας πικρόχολος και διαψευσμένος ρεαλισμός· «νέα εθνική ιδέα» γίνεται αποκλειστικά η δίψα και η επιθυμία «να φθάσουμε τη Δύση». Οι κριτικές του εργαλειακού ορθολογισμού που κυριαρχούσαν στο φιλοσοφικό πεδίο στην ύστερη Δύση, ή ακόμα περισσότερο τα ρεύματα της «επιστροφής» στο παρελθόν, έμοιαζαν εντελώς ξένα προς το κυρίαρχο ιδεολογικό και πνευματικό τοπίο της χώρας. Ο αριστερός και φιλελεύθερος διαφωτισμός θα επιβληθούν χωρίς σχεδόν καμία αμφισβήτηση μέχρι τη δεκαετία του ’60. Ακόμα και στον θρησκευτικό χώρο, η ηγεμονία των ευσεβιστικών «κοσμικών» οργανώσεων θα εμποδίζει την ανάδειξη μιας ορθόδοξης «ρομαντικής» πνευματικότητας[10]. Οι Έλληνες – κυρίως οι μη καλλιτέχνες διανοούμενοι και οι πολιτικοί– ήταν παραδομένοι ψυχή τε και σώματι στην αγωνιώδη αναζήτηση της μοντερνικότητας. Ίσως γιατί οι δεσμοί μας με την Ανατολή είχαν κοπεί τόσο ριζικά και αμετάκλητα μετά το 1922, ίσως γιατί η παραδοσιακή κοινωνικότητα εξακολουθούσε να επιβιώνει στην επαρχία και εν μέρει στις πόλεις, έτσι ώστε η έλλειψή της δεν είχε γίνει ακόμα αισθητή[11], ίσως γιατί η ελληνική αριστερά, τόσο κυρίαρχη ιδεολογικά μετά τον πόλεμο, υπήρξε ένας φοβερός μηχανισμός εκσυγχρονισμού και εκνεωτερίκευσης.

Ωστόσο, στους τομείς της τέχνης –και της φιλοσοφίας μεταγενέστερα– θα συναντήσουμε μορφές που αποπειράθηκαν να αντισταθούν σε έναν τυφλό εκδυτικισμό ή σε μια τυφλή πίστη στον ορθολογισμό. Καλλιτέχνες και διανοούμενοι, του ευρύτερου ελληνισμού συνήθως, κοσμοπολίτες με βαθύτατη γνώση της Δύσης, θα δοκιμάσουν ένα εγχείρημα σύνθεσης ορθολογισμού και ρομαντισμού (και παρεμπιπτόντως της ελληνικότητας). Ο Καβάφης και ο Πικιώνης, ο Τσαρούχης ή ο Παρθένης και ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Σικελιανός, ο Καζαντζάκης, ο Ελύτης, θα επιχειρήσουν μια «ρομαντική» ή ακόμα και υπερρεαλιστική κριτική της Δύσης, συνδυασμένη για πολλούς από αυτούς με μια «επιστροφή» στην ελληνικότητα, ακριβώς γιατί είχαν ήδη διανύσει τον δρόμο προς τη Δύση. Ιδού πως εξέφραζε ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας αυτή τη νέα συνείδηση της γενιάς του: «Με τη συνεχή καλλιέργεια αυτής της ιδέας άρχισε να εισχωρή το αίτημα της γνησιότητος και της Ελληνικότητος μέσα στις πλαστικές τέχνες… Οι δυσκολίες της μεταβολής ή της αναπροσαρμογής των στοιχείων μιας πλαστικής γλώσσας όπως την ξέρουμε, όπως την έχουμε συνηθίση ή όπως την έχουμε εκμάθει αποτελεί κάτι το δυσκολοκατόρθωτο. Ούτε και θα υπήρχε σε μας τέτοιο πρόβλημα, τουλάχιστον σ’ αυτή τη μορφή, αν η εξέλιξή μας είχε γίνη φυσιολογικά από τους βυζαντινούς χρόνους. Η δουλεία απέκοψε την εσωτερική εξέλιξη και συγχρόνως μας απέκοψε από την εξέλιξη των άλλων. Το ελεύθερο κράτος εν σπουδή, για να κερδίσει τον χαμένο χρόνο, δεν ενδιαφέρθηκε να μάθη εάν υπήρχε καιρός να ωριμάση η εσωτερική μας οντότητα σύμφωνα με τα δικά της αιτήματα. Ποδοπατήσαμε τον εαυτό μας με αδιαφορία, κυνηγώντας μια χίμαιρα που κι αν την φθάναμε, δεν είχε να μας προσφέρη τίποτε το πνευματικώς αξιόλογο… Αυτούς τους σκοπέλους έπρεπε να αποφύγομε πάση θυσία: την επιστροφή σε νεκρούς τύπους και την άγνοια των αρχών που δημιούργησαν αυτούς τους τύπους. Επί πλέον έπρεπε το κύριο ελάττωμά μας: την έλλειψη συνοχής στην παράδοσή μας και την απομόνωσή μας από τη Δυτική Αναγέννηση να το μετατρέψομε σε προτέρημα».[12]

Μετά τη δεκαετία του ’60 και κατ’ εξοχήν του ’70, το ρεύμα ενός καταστροφικού εκσυγχρονισμού θα εκχερσώσει πόλεις, χωριά και συνειδήσεις. Όπως είπε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, «μέσα σε τριάντα χρόνια καταστράφηκε μια παράδοση χιλιετιών». Τα χωριά μας γκρεμίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από κουτιά, οι γειτονιές θανατώθηκαν από τις πιο άθλιες και αποξενωτικές πολυκατοικίες. Η ταχύτητα του παρασιτικού εκσυγχρονισμού ήταν τόσο μεγάλη και σαρωτική ώστε οι καταστροφές δεν μπορούν καν να συγκριθούν με τις αντίστοιχες διαδικασίες στη Δύση που διήρκεσαν αιώνες.

https://ardin-rixi.gr/archives/259566

Joachim Witt - Propaganda

 

Κυριακή ΙΓ Ματθαίου - Μαράν Αθά

 

Μαράν αθά. Μια μικρή αραμαϊκή φράση χρησιμοποιεί ο Απόστολος Παύλος στη σημερινή επιστολή. Μία φράση η οποία ήταν πολύ γνωστή στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες. 

Μαράν αθά σημαίνει ο Κύριος έρχεται ως Κριτής και αφορά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου την οποία περίμεναν με μεγάλη λαχτάρα οι τότε χριστιανοί. 

Με λαχτάρα, επαναλαμβάνω. όχι με φόβο, όχι με τρόμο, όπως πολλές φορές συναντάμε σήμερα σε κάποιες ομάδες αλλά με προσμονή. Και όλη τους η ζωή, η λατρευτική και η πνευματική περιστρεφόταν γύρω από την προσμονή αυτή. 

Ο Χριστός έρχεται ως Κριτής στο τέλος του κόσμου αλλά και στο τέλος της ζωής του κάθε Χριστιανού. Κι ενώ αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει έναν κάποιο φόβο ως και τρόμο σε κάποιον άνθρωπο, αυτό δεν ίσχυε και ελπίζω ότι δεν ισχύει και τώρα για τους χριστιανούς. 

Δεν ίσχυε γιατί δεν θα ερχόταν κάποιος άγνωστος. Θα ερχόταν Αυτός που είναι ήδη εδώ. Γιατί ο Κύριος έρχεται σε κάθε Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, ο Χριστός είναι εδώ κάθε φορά που τελείται το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. 

Και φυσικά όταν έρθει η ώρα να παραδώσουμε τη ψυχή μας για να κριθεί, σε ποιον άλλον θα ήταν προτιμότερο να τη παραδώσουμε αν όχι στον Κύριο; Σε Εκείνον που ήρθε, καταδέχτηκε να γίνει άνθρωπος και να θυσιαστεί για τις αμαρτίες μας; Αν ήταν τέτοιος ο έρωτάς Του για τους ανθρώπους, υπάρχει καλύτερος κριτής για την ψυχή μας την ώρα του θανάτου; 

Και υπάρχει άραγε καλύτερος κριτής για την ανθρωπότητα όλη; Αυτός που είναι η πηγή τους ελέους, της αγάπης και της δικαιοσύνης, δεν είναι ο καλύτερος δυνατός κριτής για όλους μας; 

Ναι λοιπόν! Ο Κύριος θα έρθει. Ο Κύριος έχει ήδη έρθει! Και όσοι Τον αγαπάμε περιμένουμε με αγωνία να τον συναντήσουμε! Γι' αυτό αγωνιζόμαστε, γι' αυτό αγρυπνούμε, γι' αυτό προσευχόμαστε. Όχι με φόβο αλλά με λαχτάρα για να δούμε το γλυκύτατο πρόσωπό του. 

Μαράν αθά, λοιπόν! Ή για να χρησιμοποιήσω τη φράση του Ιωάννη του Θεολόγου στην Αποκάλυψη, Έρχου Κύριε!

Aerial Ruin - How Far

 

Πέθανε ο Ράτκο Μλάντιτς

 

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=13395316

Πέθανε χθες σε ηλικία 83 ετών στη Χάγη όπου εξέτιε ποινή ισόβιας κάθειρξης ο πρώην στρατιωτικός ηγέτης των Σερβοβόσνιων, Ράτκο Μλάντιτς.

Ο Μλάντιτς είχε συλληφθεί τον Μάη του 2011, μετά από 16 χρόνια αναζήτησης, και κρατούνταν στις φυλακές του Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης, το οποίο στήθηκε από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που διαμέλισαν και αιματοκύλισαν την πρώην ενιαία Γιουγκοσλαβία. Είχε κατηγορηθεί και καταδικαστεί από το παραπάνω κατασκεύασμα του ΝΑΤΟ για «γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τον πόλεμο της Βοσνίας 1992 - 1995», την ίδια περίοδο που οι ιμπεριαλιστές και οι αστικές κυβερνήσεις αιματοκυλούσαν τα Βαλκάνια.

Η αποτομή της κεφαλής του Ιωάννου του Προδρόμου

 

Ο δίκαιος μιλά και στηλιτεύει τα κρίματα των φαύλων. Μα οι φαύλοι είναι ισχυροί, έχουν εξουσία. Ο δίκαιος φυλακίζεται για να ξεπληρωθεί ένας αισθησιακός χορός. Τελικά το κεφάλι του αγίου είναι αυτό που θα κοπεί. 

Από τη μία είναι η πνευματική θεώρηση της ζωής. Η ανάγκη να ειπωθεί η αλήθεια, το σωστό, το δίκαιο, με οποιοδήποτε κόστος. Η άρνηση της υποχώρησης μπροστά στο θάνατο. Αφού ο θάνατος δεν μοιάζει τρομακτικός  μπροστά στην αγάπη του Θεού. 

Και από την άλλη η οπτική του κόσμου. Η εξουσία, η ασυδοσία, η λαγνεία. Μια ψεύτικη ελευθερία και μια ψευδαίσθηση ισχύος. 

Η Αυτοκρατορία έπεσε. Οι βασιλιάδες της ξεχάστηκαν. Ο λόγος του Ιωάννη του Προδρόμου είναι ακόμη εδώ. Και όχι μόνο αυτό. Ο θάνατός του, το μαρτύριό του, έγινε ο σπόρος, έγινε το άνοιγμα του δρόμου για να έρθει και να διδάξει ο Χριστός. 

Ο κόσμος ακόμα νομίζει ότι νίκησε. Καμώνεται πως αγνοεί τον Ουρανό. Πίνει το πικρό ποτήρι του θανάτου και το γιορτάζει ως ζωή. Κάνει το δηλητήριο, νέκταρ.  

Όμως τίποτα από αυτά που νόμιζαν ότι ισχύουν δεν ισχύει πια. Ο θάνατος και η κοσμική εξουσία δεν έχουν πια παρά μόνο τη δύναμη που τους δίνουν αυτοί που παραμένουν δέσμιοί τους. 

Όσοι ζητούν τον Θεό πλέον δεν είναι δέσμιοι. Ζουν έναν καινούριο κόσμο. Μια άλλη ζωή. Γιατί με την αποτομή της κεφαλής του Ιωάννου του Βαπτιστού ξεκινά το χαρμόσυνο κήρυγμα του Χριστού. Ήγγικεν γαρ η Βασιλεία των Ουρανών. 

Joachim Witt - Schwör mir

 

Μωϋσής ο Αιθίοπας

 

Ο Όσιος Μωϋσής ο Αιθίοπας ήταν ο πιο τρομερός ληστής της εποχής του. Εξαιρετικά δυνατός και πολύ άγριος. Ένας κακοποιός ανελέητος. Κάποτε κολύμπησε βράδυ κάθετα στο ποτάμι, με ένα μαχαίρι στα δόντια του για να φτάσει απέναντι και να πάρει εκδίκηση από έναν βοσκό που τον είχε καταδώσει. Αυτός ο άνθρωπος, όταν γνώρισε τους Ασκητές της Ερήμου κι ακολούθησε κι αυτός τον δρόμο τους  άλλαξε τόσο πολύ που κάποτε έγινε το εξής: Ένας αδελφός της σκήτης είχε κάνει κάποιο παράπτωμα και οι υπόλοιποι ασκητές ήθελαν να τον δικάσουν και να τον τιμωρήσουν. Ο Μωϋσής δεν εμφανίστηκε και πήγαν να τον φωνάξουν. Τελικά εμφανίστηκε κουβαλώντας ένα καλάθι γεμάτο άμμο, η οποία όμως έτρεχε σε όλη τη διαδρομή από τα ανοίγματα του καλαθιού. Όταν οι άλλοι μοναχοί τον ρώτησαν τι κουβαλάει, απάντησε ότι κουβαλά τις αμαρτίες του και ήρθε να δικάσει την αμαρτία ενός άλλου αδελφού του. Τότε όλοι κατάλαβαν και συγχώρησαν τον αδελφό τους. 

Πόσο δρόμο διένυσε αυτός ο άνθρωπος που από φόβος και τρόμος των κτηνοτρόφων και των εμπόρων, έγινε ο πλήρης συγχωρητικότητας ασκητής; Και πόσο πιο ελάχιστο δρόμο αρνούμαστε να διανύσουμε εμείς; Μάλιστα, είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, πιο εύκολα θα ακολουθούσαν τον αιμοσταγή ληστή Μωϋσή, παρά τον συγχωρητικό ασκητή. Πολλοί τον δεύτερο Μωϋσή, θα τον κορόιδευαν και θα τον περιγελούσαν. Ας είναι. Φτιάχνουμε τον κόσμο που μας αξίζει μέσα από τις αποφάσεις και τις ιδέες που σχηματίζουμε στο κεφάλι μας και τις πράξεις που επιλέγουμε να κάνουμε. Και μετά ψάχνουμε κάπου να ρίξουμε τις ευθύνες για το χάλι που δημιουργείται...

The Sisters of Mercy - Gimme Shelter

 

Κυριακή ΙΒ Ματθαίου

 

Μας λέει σήμερα το αποστολικό ανάγνωσμα πως ο Χριστός άδειασε τον εαυτό του, παίρνοντας τη μορφή δούλου και γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους· και, αφού παρουσιάστηκε ως άνθρωπος, ταπείνωσε τον εαυτό του και έγινε υπάκουος μέχρι τον θάνατο, και μάλιστα μέχρι τον θάνατο πάνω στον σταυρό.

Ο Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο προαιώνιος Λόγος, καταδέχτηκε όχι απλά να πάρει την ανθρώπινη μορφή αλλά να γίνει άνθρωπος με όλες τις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς που σήμαινε αυτό. 

Τέτοια ήταν η ταπείνωσή Του. Τέτοια η υπακοή Του. Τις οποίες επέλεξε ελεύθερα. 

Εμείς σήμερα που είμαστε όπως λέμε πιστοί Του και μαθητές Του, έχουμε έστω ένα κόκκο από αυτή τη ταπείνωση; 

Υπάρχει άραγε καθηγητής που να ακούει και να προσπαθεί να μάθει από τον μαθητή; Υπάρχει κληρικός που να ακούει τι του λέει ένας λαϊκός ώστε να βελτιώσει κάποια πράγματα; Υπάρχει γιατρός που να σκέφτεται τη πιθανότητα να έχει κάνει λάθος; Αξιωματικός που να αφουγκράζεται τους στρατιώτες του; 

Βλέπετε, όλη μας η ζωή είναι δομημένη πάνω σε αξιώματα. Σε θέσεις. Πάνω σε αλάθητα. Πάνω στην εικόνα του παντογνώστη, του ικανού για όλα. Πάνω σε όλα αυτά που ο ίδιος ο Χριστός τα εγκατέλειψε για να γίνει άνθρωπος. 

Ο απόστολος Παύλος μας λέει να έχουμε το φρόνημα του Χριστού. Να μην περηφανευόμαστε και να μη θεωρούμε πως είμαστε ό,τι πιο καταπληκτικό έχει περπατήσει πάνω στη Γη, γιατί αυτό πιστεύουμε ο καθένας για τον εαυτό του κι ας μη το λέμε πάντα δυνατά. Να μη θεωρούμε πως ο κόσμος γυρίζει γύρω μας. Και πώς τολμάμε άραγε να το πιστεύουμε αυτό από τη στιγμή που ο ίδιος ο Χριστός θυσιάστηκε γι' αυτόν τον κόσμο; 

Κι όμως, εμείς, που δε φτάνουμε ούτε στο ένα μυριοστό τον Κύριο, θεωρούμε τον εαυτό μας στη πράξη, ανώτερο από τον Χριστό. Έτσι ζούμε, έτσι φερόμαστε. Και αν χρειαστεί, βρίσκουμε και διάφορες δικαιολογίες για να πούμε πως είναι δίκαιο αυτό. 

Ο Κύριος όμως άλλο παράδειγμα έδωσε. Άλλο τρόπο ζωής. Και αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να είναι κάποιος πράγματι χριστιανός. 

Ας πάρουμε όσο υψηλές θέσεις θέλουμε, ας φορέσουμε χρυσαφικά και υφάσματα ακριβά. Ας βάλουμε και κορώνα στο κεφάλι μας και ας φερόμαστε σαν κακομαθημένοι πρίγκηπες και πριγκίπισσες. Καμία πραγματική αξία δεν θα έχουμε. Και όταν στον δρόμο μας βρεθεί κάποιος αληθινά ταπεινός άνθρωπος, τότε θα ντροπιαστούμε. 

Ας αφήσουμε τον Θεό να μας δοξάσει. Να μη δοξάζουμε τον εαυτό μας. Δεν αξίζει στο δημιούργημα του Θεού τέτοια γελοιοποίηση.

Manowar - Spirit Horse of the Cherokee

 

Helloween - The Time of the Oath

 

Με τέτοιους φίλους...

 

Με έπιασαν τις προάλλες τα ψυχολογικά μου και δύο πρόσωπα διαφορετικά, που με γνωρίζουν πολλά χρόνια, πάνω από είκοσι, μου έδωσαν δύο καταπληκτικές συμβουλές. Η μία ήταν να πάω τριήμερο και οι άλλοι να βγω έξω, να δω κόσμο, να αλλάξω παραστάσεις. Εν τω μεταξύ εγώ ακούω για τριήμερο και βγάζω μπιμπίκια. Ένας από τους λόγους που μου αρέσει που είμαι παπάς είναι ότι στα τριήμερα πάντα δουλεύω αφού οι αργίες αυτές συνδυάζονται με θρησκευτικές γιορτές. Εγώ που θεωρώ πως και μία εβδομάδα να πας κάπου είναι χαμένος χρόνος. Η άλλη όμως ήταν ακόμη καλύτερη σαν συμβουλή. Να βγω, να αλλάξω παραστάσεις. Αυτό μάλιστα. Που όλα μου τα ψυχολογικά οφείλονται στο ότι έχω επαφή με κόσμο. Που η αλλαγή παραστάσεων είναι ότι ο αγιασμός για τους βρικόλακες. Που έφτιαξα ολόκληρο σενάριο στα νιάτα μου πως έφαγα πολλές ντομάτες και με έπιασε κόψιμο για να μη βγω έξω Σάββατο βράδυ. Που περιμένω να βρω κανένα εντελώς ερημικό μέρος(με έμφαση στο εντελώς) για να αποσυρθώ εκεί. Πραγματικά, δίνετε συμβουλές. Κακώς τις δίνετε γιατί είστε τούβλα αλλά τουλάχιστον, αφού δεν κρατιέστε, κάντε τον κόπο να δώσετε συμβουλές με βάση τον χαρακτήρα του άμοιρου που θα τις ακούσει και όχι με τον δικό σας! Ε, αυτά για σήμερα...Άντε στο καλό τώρα!

Βασιλειών Α - κεφ. 12

 

1Τότε είπε ο Σαμουήλ σ’ όλους τους Ισραηλίτες: «Βλέπετε, έκανα όλα όσα μου ζητήσατε και σας έδωσα βασιλιά. 2Από ’δω κι εμπρός ο βασιλιάς θα είναι αρχηγός σας. Εγώ ήμουν αρχηγός σας από τα νιάτα μου μέχρι σήμερα. Τώρα πια γέρασα και άσπρισα, αφού οι γιοι μου είναι πια μεγάλοι όπως κι εσείς. 3Εδώ είμαι· κατηγορήστε με ενώπιον του Κυρίου και μπροστά στον εκλεκτό του. Τίνος πήρα το βόδι ή τίνος πήρα το γαϊδούρι; Ποιον αδίκησα ή ποιον καταπίεσα και από ποιον δωροδοκήθηκα για να κάνω τα κλειστά μάτια; Θα σας δώσω πίσω ό,τι σας έχω πάρει».

4Αυτοί απάντησαν: «Ούτε μας αδίκησες ούτε μας καταπίεσες, ούτε δέχτηκες να δωροδοκηθείς από κανέναν».

5Ο Σαμουήλ τους είπε: «Σήμερα ας είναι μάρτυράς μου απέναντί σας ο Κύριος και ο εκλεκτός του, ότι δεν έχετε τίποτε να με κατηγορήσετε».

Και είπαν: «Ας είναι μάρτυρας».

6Τους είπε ακόμη ο Σαμουήλ: «Ας είναι μάρτυράς μου ο Κύριος, που ανέδειξε το Μωυσή και τον Ααρών, και έβγαλε τους προγόνους σας από την Αίγυπτο. 7Τώρα σταθείτε να λογαριαστώ μαζί σας ενώπιον του Κυρίου και να σας αναφέρω όλα τα θαυμαστά έργα του Κυρίου, που έκανε για σας και στους προγόνους σας. 8Όταν ο Ιακώβ και οι γιοι του έφτασαν στην Αίγυπτο, οι Αιγύπτιοι τους υποδούλωσαν. Κι όταν οι πρόγονοί σας φώναξαν στον Κύριο για βοήθεια, αυτός έστειλε το Μωυσή και τον Ααρών και τους έβγαλαν από την Αίγυπτο και τους έφεραν να κατοικήσουν σ’ αυτόν εδώ τον τόπο. 9Μετά όμως οι πρόγονοί σας λησμόνησαν τον Κύριο το Θεό τους, κι αυτός τους παρέδωσε στον Σίσερα, αρχιστράτηγο της Ασώρ, στους Φιλισταίους και στο βασιλιά της Μωάβ, οι οποίοι πολέμησαν εναντίον τους. 10Τότε επικαλέστηκαν πάλι τον Κύριο και είπαν: “Κύριε, αμαρτήσαμε, γιατί σε εγκαταλείψαμε και λατρέψαμε τα είδωλα του Βάαλ και τις Αστάρτες! Αλλά τώρα ελευθέρωσέ μας από τους εχθρούς μας, και θα λατρεύουμε εσένα”. 11Τότε ο Κύριος έστειλε τον Ιερουβάαλ, τον Βεδάν, τον Ιεφθάε κι εμένα και σας ελευθέρωσε από τους γύρω εχθρούς σας και ζήσατε με ασφάλεια στη χώρα. 12Αλλά όταν είδατε ότι ο Ναχάς, βασιλιάς των Αμμωνιτών, ήρθε να σας πολεμήσει, μου είπατε: “θέλουμε βασιλιά να μας κυβερνάει”, και δε θελήσατε να είναι βασιλιάς σας ο Κύριος, ο Θεός σας. 13Νάτος, λοιπόν, ο βασιλιάς που διαλέξατε και που ζητήσατε. Ορίστε, ο Κύριος σας έδωσε βασιλιά. 14Αν από ’δω κι εμπρός σέβεστε τον Κύριο το Θεό σας και τον λατρεύετε, αν τον υπακούτε και δεν επαναστατείτε στις διαταγές του, αν ακολουθείτε αυτόν, εσείς κι ο βασιλιάς σας, τότε ο Κύριος θα είναι μαζί σας. 15Αν όμως δεν υπακούτε τον Κύριο και επαναστατείτε στις διαταγές του, τότε κι αυτός θα σας κάνει να νιώσετε βαριά τη δύναμή του πάνω σας και πάνω στο βασιλιά σας. 16Τώρα λοιπόν, περιμένετε και θα δείτε το μεγάλο θαύμα που θα κάνει ο Κύριος μπροστά σας: 17Αυτή είναι η εποχή που θερίζουν τα στάρια. Θα παρακαλέσω τον Κύριο και θα στείλει βροντές και βροχή· και τότε θα καταλάβετε πόσο μεγάλη αμαρτία κάνατε ενώπιόν του, που ζητήσατε βασιλιά».

18Παρακάλεσε, λοιπόν, ο Σαμουήλ τον Κύριο κι έστειλε βροντές και βροχή εκείνη την ημέρα, κι όλος ο λαός φοβήθηκε πάρα πολύ τον Κύριο και το Σαμουήλ. 19Και είπαν στο Σαμουήλ: «Προσευχήσου για τους δούλους σου στον Κύριο, το Θεό σου, και παρακάλεσε να μην πεθάνουμε, γιατί σ’ όλες τις αμαρτίες μας προσθέσαμε ακόμα μία: ζητήσαμε βασιλιά».

20Τότε ο Σαμουήλ τους είπε: «Μη φοβάστε. Και βέβαια κάνατε μεγάλο κακό· μην απομακρυνθείτε όμως από τον Κύριο, αλλά να τον λατρέψετε μ’ όλη σας την καρδιά. 21Μη λατρεύετε τα είδωλα, που δεν ωφελούν ούτε μπορούν να σώσουν κανέναν, αφού είναι ψεύτικα. 22Ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει το λαό του, γιατί ο ίδιος θέλησε να σας κάνει λαό του· δε θ’ αφήσει να σπιλωθεί το όνομά του. 23Όσο για μένα, μη γένοιτο να σταματήσω ποτέ να προσεύχομαι για σας, και να αμαρτήσω έτσι στον Κύριο! Αντίθετα, θα συνεχίσω να σας διδάσκω ποιος είναι ο ίσιος δρόμος κι ο σωστός. 24Αλλά κι εσείς να σέβεστε τον Κύριο και να τον λατρεύετε ειλικρινά, μ’ όλη την καρδιά σας, γιατί βλέπετε τι θαυμαστά έργα έχει κάνει για σας. 25Αν όμως κάνετε το κακό, τότε κι εσείς κι ο βασιλιάς σας θα καταστραφείτε».

Voivod - Cosmic Conspiracy

 

Ενοριακό

 

Μου έδωσε κάποιος μία "συμβουλή" τώρα που ανέλαβα την ενορία. Μου είπε να μη κάνω την ενορία "λαϊκή" αλλά κρατήσω το επίπεδο που τώρα έχει. Πέρα από το αμφιλεγόμενο της σημασίας του "επιπέδου" που δίνει (δεν ξέρω καν πως μετριέται το "επίπεδο")και πόσο αυτό είναι πραγματικό ή στο μυαλό εκείνου, εδώ ξεδιπλώνεται όλη η προβληματική σκέψη πολλών εκκλησιαστικών ανθρώπων. Ας ξεκινήσουμε από τα απλά. όλες οι ενορίες είναι ή πρέπει να είναι "λαϊκές" αφού αυτός, ο λαός, αποτελεί το ένα από τα δύο κύρια στοιχεία της ενορίας. Οι ενορίες αποτελούνται από κλήρο και λαό. Και δεν υπάρχει περιθώριο να εμφανίζονται φαινόμενα εκλεκτισμού εντός της ενορίας. Οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζονται διαφορετικά αναλόγως του εισοδήματος, της μόρφωσης ή του επαγγέλματος. Αυτά έχουν λυθεί από την επιστολή του Ιακώβου του Αδελφοθέου ακόμα. Επιπλέον, μια ενορία εκλεκτική, που αποζητά συγκεκριμένο "κοινό" δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο στα χέρια του εκάστοτε κληρικού ώστε να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, όπως και αν τα εννοεί. Τις ενορίες όμως δεν τις αναλαμβάνουμε για να προωθήσουμε τα συμφέροντά μας ούτε για να κάνουμε υψηλές γνωριμίες ούτε και για να ικανοποιήσουμε τις φιλοδοξίες μας. Τις ενορίες μας τις εμπιστεύεται η Εκκλησία ώστε να λειτουργούν προς όφελος των πιστών, δηλαδή του λαού. Αν μια ενορία είναι πχ στο Ψυχικό θα έχει ενορίτες καλύτερου εισοδήματος από μια ενορία που βρίσκεται στο Μενίδι. Αυτό δε σημαίνει ότι η μία είναι ανώτερη της άλλης. Ούτε ότι η δεύτερη έχει μεγαλύτερη πνευματικότητα από την πρώτη. Ούτε το "υψηλό" ούτε το "χαμηλό" επίπεδο είναι ζητούμενα. Ζητούμενο είναι η υπέρβαση των δύο εννοιών. Οφείλουμε να το προσέξουμε και αυτό. Η δε προσφορά του κάθε μέλους στην ενορία δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη αλλά ούτε και να γίνεται αιτία διαχωρισμού. Προφανώς ο κληρικός θα είναι ευγνώμων σε κάποιον που βοηθά πολλαπλώς την ενορία αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν του επιτρέπει να υποβαθμίσει την προσφορά κάποιου ο οποίος μπορεί να προφέρει μόνο χειρωνακτική εργασία για παράδειγμα. Επιπλέον στις ενορίες πρέπει να επικρατεί ιεροπρέπεια, δηλαδή χαρά, απλότητα και ησυχία και όχι μεγαλοπρέπεια δηλαδή υπερβολή, στόμφος και υπεροψία. Έτσι λοιπόν, με αφορμή την παραπάνω κουβέντα που μου είπε καλοπροαίρετα κάποιος, είπα να γράψω κάτι σαν "προγραμματική δήλωση" μη πω και μανιφέστο και φανώ αριστερός!

Alphataurus - La Mente Vola

 

Έρωτας παράφορος

 

Ζηλεύω είναι η αλήθεια. Αν και συχνά δυσκολεύομαι κι εγώ να τους καταλάβω. Ζηλεύω εκείνους τους ανθρώπους που είναι τόσο βαθιά ερωτευμένοι που εγκαταλείπουν την αξιοπρέπεια, την εξυπνάδα, τη δύναμή τους προς χάρη του έρωτά τους. Ζηλεύω εκείνον τον εραστή που γονατίζει και παρακαλά την ερωμένη του για μια τόση δα σταγόνα αγάπης. Ζηλεύω την ερωτευμένη που συμπεριφέρεται σαν τρελή ή σαν ανόητη για χάρη του αγαπημένου της. Πραγματικά τους ζηλεύω. Ειδικά την ώρα εκείνη που οι άλλοι, σοφοί και τετραπέρατοι, τους λοιδωρούν και τους κοροϊδεύουν. Δεν πειράζει. Πώς να καταλάβουν οι λογικοί τους τρελούς;  Άλλωστε εκείνοι δεν έχουν ιδέα από έρωτα αλλά μόνο από επιθυμία. 

Ozric Temntacles - Mysticum Arabicola

 

Το Άγιον Μανδήλιον

 

"Στα  χρόνια της επί γης παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, βασιλέας στην πόλη  Έδεσσα  της  Συρίας, ήταν ο Αύγαρος.  Αυτός αρρώστησε βαριά  και δεν μπορούσαν οι ιατροί του βασιλείου του να τον θεραπεύσουν. Κάποτε άκουσε, ότι στα μέρη της  Παλαιστίνης ζούσε ένας νέος Προφήτης, ο  Ιησούς Χριστός, ο Οποίος  επιτελούσε πολλά θαύματα και καμιά ασθένεια δεν ήταν αθεράπευτη  γι’ Αυτόν.

Έστειλε  λοιπόν τον πρωθυπουργό του να βρει αυτόν τον  προφήτη που  έκανε τόσα θαύματα  και να  τον παρακαλέσει να έλθει κοντά του να τον θεραπεύσει. Ο πρωθυπουργός του βασιλέα Αύγαρου,  πράγματι πήγε  και βρήκε τον Χριστό και του  διαβίβασε  την παράκληση του κυρίου  του. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός του είπε:  Δεν είναι ανάγκη να πάω εγώ προσωπικά  στον βασιλέα σου Αύγαρο για να τον θεραπεύσω. Αν πράγματι πιστεύει ότι  έχω τη δύναμη να τον θεραπεύσω, θα το πράξω με άλλο τρόπο. Ζήτησε να του δώσουν ένα προσόψιο.  Σκούπισε  το Πρόσωπό Του σ’ αυτό, και στο προσόψιο παρουσιάστηκε αχειροποίητη, η Θεία Μορφή Του. Μετά  του έδωσε το προσόψιο   αυτό και  του είπε: Μετέφερε το προσόψιο αυτό στον βασιλέα σου και αν έχει  πίστη στον Θεό, θα  θεραπευθεί.  Πράγματι έτσι έγινε και ο Αύγαρος  θεραπεύθηκε   και πίστεψε στον  Χριστό (απόσπασμα από κείμενο του Χριστόδουλου Γ. Παχουλίδη)."

Διαβάζοντας αυτή την ιστορία, το μυαλό μου πάει στην εικόνα. Όχι στην εικόνα του Ιησού που θεράππευσε τον Αύγαρο, ούτε στις εικόνες των αγίων που έχουμε στις εκκλησίες και στα σπίτια μας. 

Μια άλλη εικόνα σκέφτομαι. Αυτή που φτιάχνουμε για τον εαυτό μας. Αυτή την εικόνα με την οποία εμφανιζόμαστε στον κόσμο. Και που τη λατρεύουμε περισσότερο κι από την ίδια τη ζωή μας. 

Και δεν είναι μια εικόνα που φέρνει ζωή και υγεία όπως η εικόνα του Κυρίου μας που αποτυπώθηκε πάνω στο Άγιο Μανδήλιο. Είναι μια εικόνα ψεύτικη. Μια εικόνα που έχουμε φροντίσει να αποκρύπτει τις αδυναμίες μας και να τονίζει τις ικανότητές μας. Και αν μπορεί να παρουσιάζει και ανύπαρκτα προτερήματα ακόμα καλύτερα. 

Έτσι άλλος παρουσιάζεται ως ηγέτης, άλλος ως διανοούμενος, άλλος ως σκεπτόμενος,  άλλος ως ορθολογιστής, άλλος ως εργατικός, ως ταπεινός και πάει λέγοντας. 

Αλλά όλες αυτές είναι εικόνες ψεύτικες. Οφθαλμαπάτες. Κόλπα για να κοροϊδεύουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας αν είναι δυνατόν. Και έτσι ζούμε μια διπλή ζωή. Γινόμαστε -θα λέγαμε - διπλοί άνθρωποι. Άλλοι στην πραγματικότητα και άλλοι σε αυτό που δείχνουμε. 

Όταν όμως ζούμε διπλή ζωή, αργά ή γρήγορα αυτή η αντίθεση θα μας καταπιεί, θα μας διαλύσει. Όπως δε μπορούμε να υπηρετούμε δύο αφέντες έτσι δε μπορούμε να ζούμε και με διπλή ταυτότητα. Γιατί αυτό το κάνουν οι απατεώνες. Και αργά ή γρήγορα οι απάτες αποκαλύπτονται. 

Και ακόμα κι αν κρατήσουν για καιρό, υπάρχει Κάποιος που δε μπορούμε να κοροϊδέψουμε. Γιατί Αυτός μας ξέρει καλύτερα από τον εαυτό μας. Και μας ξέρει πριν γεννηθούμε καν. Κάποια στιγμή θα βρεθούμε στο φως Του μπροστά και τότε όλη η ψευδαίσθηση που έχουμε φτιάξει θα καταρρεύσει. 

Δύο εικόνες λοιπόν. Η μία, η αχειροποίητη του προσώπου του Ιησού. Ο οποίος ποτέ δεν έκρυψε τίποτα. Και από την άλλη αυτή που εντέχνως φτιάχνουμε για να κρύψουμε τα ελαττώματά μας. Η μία, η αληθινή φέρνει ζωή, η άλλη , η ψεύτικη, αργά ή γρήγορα φέρνει θάνατο. 

Αναρωτιέμαι. Πόσο σημαντική είναι η εικόνα που έχει ο κόσμος για εμάς; Τόσο σημαντική ώστε να διαλέξουμε το ψέμα και το θάνατο από την αλήθεια και τη ζωή; Έτσι φαίνεται. Αυτό δείχνουν οι επιλογές μας. 

Αλλά υπάρχει και η μετάνοια. Η αλλαγή του τρόπου σκέψης και ζωής. Η μετακίνηση από τον κόσμο στον Θεό. Από το ψέμα στην αλήθεια. Από το θάνατο στη ζωή. Μια επιλογή που δεν τη φέρουμε πάντα επιτυχώς σε πέρας. Αλλά μια επιλογή που άπαξ και γίνει, με τη βοήθεια του Κυρίου και παρά τις πτώσεις κατά τη διάρκεια της πορείας, μας οδηγεί στην Αλήθεια. Μας οδηγεί στη Ζωή. Μας οδηγεί στον Χριστό. 

Κοίμηση της Θεοτόκου

 

"Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς."

H αγαθή μερίδα λοιπόν...Αυτή που διάλεξε η Μαρία και που η Μάρθα την πέρασε για οκνηρία, για τεμπελιά. Ποια είναι όμως αυτή μερίδα; 

Σε πρώτη ανάγνωση, η πιο προφανής απάντηση είναι ότι η αγαθή μερίδα είναι η ακρόαση της διδασκαλίας του Ιησού. Και πράγματι, αυτή είναι. Το σημαντικότερο είναι η ακρόαση ή η ανάγνωση στις μέρες μας, της διδασκαλίας του Χριστού, η κατανόησή της, η αποδοχή της και η βίωσή της. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. 

Υπάρχει όμως και μια άλλη οπτική, στην οποία θα σταθούμε σήμερα μιας και ταιριάζει απόλυτα με τον χαρακτήρα της Θεοτόκου: Η αγαθή μερίδα είναι η απλότητα. Η απλότητα στον τρόπο ζωής, η απλότητα στους τρόπους μας, η απλότητα στην καθημερινότητά μας. 

Ας δούμε την Παναγία. Με τι απλότητα αντιμετώπισε τα νέα του Ευαγγελισμού, την πορεία του Ιησού μέχρι το σταυρό αλλά και έπειτα, όσο γνωρίζουμε από την Παράδοση της Εκκλησίας, μέχρι την Κοίμησή της. Ποτέ μα ποτέ δε ζήτησε προνόμια, ποτέ μα ποτέ δε ντύθηκε με ακριβά υφάσματα, ποτέ μα ποτέ δεν επιδόθηκε σε πολύπλοκες διδασκαλίες. Και δε χρειαζόταν. 

Οι πολύπλοκες σκέψεις χρησιμεύουν σε ανθρώπους πονηρούς για να εξυφάνουν σχέδια. Τα περίτεχνα ρούχα μας βοηθούν να καλύπτουμε τη γύμνια του χαρακτήρα μας, τα προνόμια τα ζητάμε για να καλύψουμε το κενό της πραγματικής αξίας μας. Αγωνιζόμαστε και ασχολούμαστε με ένα σωρό πράγματα για να φανούμε και να αποκτήσουμε περίοπτη θέση σε ένα κόσμο απατηλό. 

Η απλότητα όμως; Όταν έχουμε απλότητα στη ζωή μας, στο φέρσιμό μας, στη σκέψη μας, δε κρύβουμε τίποτα. Αλλά δε χάνουμε και τίποτα. Αντιθέτως φτάνουμε ή μάλλον μπορούμε να φτάσουμε ευκολότερα στην ουσία της ζωής. Όταν με απλότητα αντιμετωπίζουμε τις διάφορες δυσκολίες της ζωής, οι παγίδες που στήνονται μπροστά μας καταρρέουν. 

Ας το δούμε πιο χειροπιαστά, στην καθημερινότητά μας: τι μας τρώει καθημερινά; Να έχουμε το ένα , να αγοράζουμε το άλλο, να πηγαίνουμε από εδώ και από εκεί. Γιατί; Γιατί συνήθως συγκρινόμαστε με το τι έχουν, τι αγοράζουν και πού πάνε άλλοι άνθρωποι. Έτσι δημιουργούμε προβλήματα από μόνοι μας στον εαυτό μας. 

Τι λένε οι άνθρωπος που ζουν απλά; Έχουμε αυτά που έχουμε, αγοράζουμε αυτά που μπορούμε, πηγαίνουμε όποτε και όπου καταφέρνουμε. Τι μας ενδιαφέρει τι κάνουν οι άλλοι; Τι νόημα έχει; 

Και αυτή, όσο κι αν φαίνεται εντελώς καθημερινή, εντελώς του κόσμου, σαν σκέψη είναι βαθιά πνευματική.

Όμως, αντίθετα με το όνομά της και τη σημασία της, η απλότητα δεν είναι εύκολη να την κάνουμε κτήμα μας. Δεν είναι εύκολο να μην ασχολούμαστε με τις πολλές δουλειές και να επικεντρωθούμε μόνο στο κήρυγμα του Ιησού. Δεν είναι εύκολο να απομακρυνθούμε και να αγνοήσουμε τις πολύπλοκες μα και ψεύτικες χαρές του κόσμου και να ακολουθήσουμε την απλότητα, την πλούσια στην πραγματικότητα απλότητα της πνευματικής ζωής. 

Όμως δείτε! Δύο Μαρίες μας διδάσκουν σήμερα τον τρόπο. Η πρώτη είναι η Παναγία, η Θεοτόκος και η δεύτερη η αδερφή της Μάρθας. Κοιτάξτε, ας κοιτάξουμε όλοι μας, με τι χάρη και ευκολία προσεγγίζουν την απλότητα και την κάνουν κτήμα τους. Πώς αγκαλιάζουν την πνευματική ζωή, η οποία δεν θα τους αφαιρεθεί ποτέ. 

Κι εμείς; Θα συνεχίσουμε να βουλιάζουμε στα πολύπλοκα και απατηλά κάλλη του ψευδούς αυτού κόσμου ή θα προσπαθήσουμε να αγκαλιάσουμε την πνευματική απλότητα που ο Χριστός φέρνει; Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το αποφασίσει ο καθένας μας χωριστά. 

The Marshall Tucker Band - Can't You See

 

Από τον προφήτη Μιχαία

 

https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh/Mixaias/Mixaias_kef.1-7.htm#kef.3A

Μιχ. 3,1             Καὶ ἐρεῖ· ἀκούσατε δὴ ταῦτα, αἱ ἀρχαὶ οἴκου Ἰακὼβ καὶ οἱ κατάλοιποι οἴκου Ἰσραήλ. οὐχ ὑμῖν ἐστι τοῦ γνῶναι τὸ κρίμα;

Μιχ. 3,1                     Λέγει ο Κυριος· “ακούσατε αυτά, που θα σας πω, σεις, οι μεγάλοι άρχοντες του οίκου Ιακωβ και οι υπόλοιποι του Ισραηλιτικού λαού· Καθήκον σας δεν είναι να γνωρίζετε, να αποδίδετε και να εφαρμόζετε το δίκαιον;

Μιχ. 3,2             μισοῦντες τὰ καλὰ καὶ ζητοῦντες τὰ πονηρά, ἁρπάζοντες τὰ δέρματα αὐτῶν ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ τὰς σάρκας αὐτῶν ἀπὸ τῶν ὀστέων αὐτῶν.

Μιχ. 3,2                    Και όμως σεις μισείτε τα καλά έργα, επιζητείτε τας πονηράς πράξεις, αφαιρείτε το δέρμα από τους πτωχούς και τας σάρκας από τα κόκκαλά των, τους εκμεταλλεύεσθε αγρίως!

Μιχ. 3,3             ὃν τρόπον κατέφαγον τὰς σάρκας τοῦ λαοῦ μου καὶ τὰ δέρματα αὐτῶν ἀπ᾿ αὐτῶν ἐξέδειραν καὶ τὰ ὀστέα αὐτῶν συνέθλασαν καὶ ἐμέλισαν ὡς σάρκας εἰς λέβητα καὶ ὡς κρέα εἰς χύτραν,

Μιχ. 3,3                     Οπως, λοιπόν, οι πονηροί αυτοί δυνάσται και εκμεταλλευταί κατέφαγον τας σάρκας του λαού μου, αφήρεσαν από αυτούς τα δέρματά των, έσπασαν τα κόκκαλά των, γενικώς τους διεμέλισαν, όπως ο μάγειρος κατατεμαχίζει τα κρέατα, που θα ριφθούν εις την χύτραν, δια να βράσουν, την ίδιαν μεταχείρισιν θα εύρουν και αυτοί από τους εχθρούς των. Θα καταφαγωθούν από εκείνους.

Μιχ. 3,4             οὕτως κεκράξονται πρὸς τὸν Κύριον, καὶ οὐκ εἰσακούσεται αὐτῶν. καὶ ἀποστρέψει τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀπ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνθ᾿ ὧν ἐπονηρεύσαντο ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν ἐπ᾿ αὐτούς.

Μιχ. 3,4                    Τοτε θα κράζουν προς τον Κυριον, αλλά ο Κυριος δεν θα τους ακούση. Θα αποστρέψη από αυτούς το πρόσωπόν του κατά την εποχήν της τρομεράς δοκιμασίας, διότι απεδείχθησαν με τα έργα των πονηροί και κακοί εναντίον των πτωχών και αδυνάτων.

Lynyrd Skynyrd - God 'n' Guns

 

Το καλάμι

 

Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε ένα καλάμι. Το καλάμι, μπορεί να μη σας γεμίζει το μάτι, αλλά είναι ένα πολύ διαδεδομένο αντικείμενο ίππευσης. Καβαλήματος. Πολλοί γεννιούνται καβαλώντας το. Άλλοι το μαθαίνουν από τους γονείς τους. Άλλοι το διδάσκονται από το ευρύτερο περιβάλλον. Υπάρχουν κι εκείνοι που το καβαλάνε λόγω μόρφωσης ή λόγω χρημάτων που αποκτούν. Ή και λόγω κάποιου αξιώματος. Η ανάβαση στο καλάμι, είναι πολύ εύκολη. Εν τούτοις παρατηρείται μεγάλη δυσκολία στο ξεπέζεμα. Δημιουργεί έναν κάποιο εθισμό στον αναβάτη του, ο οποίος μετά από ελάχιστο χρόνο, αρνείται επίμονα να κατέβει από το καλάμι. Η επιστήμη αλλά και η θρησκεία και η μεταφυσική, αδυνατούν προς ώρας να βρουν κάποια λύση στο παραπάνω ζήτημα. Ελπίζουμε στο μέλλον να βρεθεί κάποια θεραπεία. 

Helloween - Revolution Now

 

Φιλοδοξία

 

 Με ρώτησαν κάποτε ποιες είναι οι φιλοδοξίες μου. Δεν έχω καμία είπα.  Άλλωστε δεν έχω δει κανέναν που να είχε φιλοδοξίες και να μην έγινε σκλάβος τους είτε όσο τις κυνηγούσε είτε όταν τις πραγματοποίησε. Αλλά είπα ψέματα. Έχω μία. Κάποια στιγμή, να αποσυρθώ σε κάποιοι ερημικό μέρος -σε βουνό ή σε νησί κατά προτίμηση- με κάμποσα βιβλία για παρέα  κι εκεί να πεθάνω χωρίς κανείς να με αναζητήσει. Να γλιτώσω και τους επικήδειους...