Μεγάλη Τεσσαρακοστή

 

Βασικό χαρακτηριστικό της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι η νηστεία. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ή να αντιμετωπίσουμε με ελαφρότητα τη νηστεία των τροφών. Οι πατέρες της Εκκλησίας και η συλλογική συνείδηση των πιστών έχουν τέλεια διακρίνει την πνευματική αξία, επανορθωτική και καθαρτική, της αποχής από ορισμένες τροφές.

Θα ήταν όμως σοβαρό λάθος να περιορίσουμε τη νηστεία στη μία αυτή διάσταση. Η νηστεία του σώματος θα πρέπει να συνοδεύεται και από μία άλλη νηστεία. Η τάξη της Εκκλησίας των πρώτων αιώνων απαγόρευε κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή τη συζυγική σχέση, τη συμμετοχή σε γιορτές, την παρουσία των Χριστιανών σε θεάματα. Αυτή η τάξη έχει αποδυναμωθεί και ίσως δεν παρουσιάζεται στους πιστούς με την ίδια αυστηρότητα όπως κατά την εποχή των πατέρων. Παραμένει όμως ακριβής ένδειξη του πνεύματος και της πρόθεσης της Εκκλησίας.

Αυτή η πρόθεση συνίσταται στο να ασκηθούμε, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, σ' έναν αυστηρότερο έλεγχο των σκέψεων, των λόγων και των πράξεών μας και να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στο Πρόσωπο και τις απαιτήσεις του Σωτήρος. Η φιλανθρωπία είναι και αυτή ένας τρόπος τήρησης της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τον οποίο θερμά συνιστούσαν οι πατέρες. Νηστεία ευάρεστη στον Θεό είναι ένα σύνολο από το οποίο δεν πρέπει να αποκόπτουμε τις εσωτερικές ή εξωτερικές πτυχές του, αλλά του οποίου οι εσωτερικές πτυχές είναι οι σημαντικότερες.

Λεβ Ζιλέ, Πασχαλινή Κατάνυξη, εκδ. Ακρίτας

Δοξολογία

 

Η δύναμη της δοξολογίας: όποια θλίψη κι αν μας βρει, ό,τι κι αν μας βρει ως δυστυχία, ανοίγει πάντα καινούργιους δρόμους επικοινωνίας ανάμεσα στον Θεό και σ’ εμάς. Δρόμους στρωμένους με λυτρωτικές παρεμβάσεις, διότι κάθε δοκιμασία διακηρύσσει την ίδια στιγμή και την παρουσία του Ελευθερωτή. Από εκεί και πέρα, είμαστε ελεύθεροι να βαδίσουμε τον δρόμο αυτόν ή να αρνηθούμε να τον γνωρίσουμε. Αναγνωρίζοντας ότι ο Θεός είναι ισχυρότερος από τη θλίψη που μας πλήττει, αρχίζουμε να Του αποδίδουμε ευχαριστία και δοξολογία. Η θλίψη και ο πόνος μας έρχονται σε δεύτερη θέση —μετά τον Θεό, μετά το πρόσωπό Του!

Αυτό εκφράζει και ο απόστολος Παύλος όταν αναφέρει την απάντηση του Κυρίου στο αίτημά του να απαλλαγεί από κάποια ασθένεια: «Ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β΄ Κορ. 12, 9). Πόσο βαθύς λόγος! Όσο πιο αδύναμοι είμαστε, τόσο πιο πολύ μπορούμε να δοξαστούμε. Υπό την προϋπόθεση, πάντοτε, ότι αναγνωρίζουμε την αδυναμία μας αυτή και λέμε στον Θεό: «Ιδού εγώ, στην κατάσταση που είμαι! Δεν περιμένω τίποτε άλλο παρά ό,τι έρθει από Σένα. Σε ευχαριστώ ήδη από τώρα για τη βεβαιότητα —που πάλι Εσύ μού δίνεις— ότι, με τη θλίψη που με βρήκε, ανοίγουν νέοι δρόμοι που θα με φέρουν κοντά Σου. Εναποθέτω την όλη κατάσταση στα χέρια Σου». Και αυτό όχι με παραίτηση και μοιρολατρία, του τύπου «τόσο το χειρότερο, μ’ αυτό που μου έτυχε, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει»· αλλά «Κύριε, Σε ευχαριστώ, διότι γνωρίζω ότι Συ είσαι ισχυρότερος από αυτό που μου συμβαίνει. Πιστεύω ότι Εσύ κατευθύνεις τα πράγματα, Εσύ είσαι ο ρυθμιστής της ζωής μου. Βάζω αυτήν τη βεβαιότητα πάνω από την επίγνωση της σοβαρότητας του προβλήματός μου. Και γι’ αυτό ελπίζω σε Σένα και Σε ευχαριστώ».

Στην Κανά (Ιω. 2, 1-11), όταν η Παρθένος Τού είπε ότι το κρασί του γάμου έχει τελειώσει, ο Ιησούς απάντησε: «Τί ἐμοί καί σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου». Η Θεοτόκος πώς αντέδρασε; Λυπήθηκε; Αναστατώθηκε; Όχι. Η Μαρία ήταν τόσο πεπεισμένη ότι με τις λέξεις «δεν έχει έρθει ακόμη η ώρα Μου» ήδη αναγγελλόταν ένα θαύμα, που —αντί να παραπονεθεί, και χωρίς να ξέρει τι θα συμβεί— είπε στους υπηρέτες: «Ὅ,τι ἄν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε». Στην έννοια «όχι ακόμη» υπάρχει η υπόσχεση της Χάριτος, που μπορεί να φωτίσει ολόκληρη τη ζωή μας και να ανακουφίσει όλους τους πόνους μας...

Η δύναμη της δοξολογίας και της ευγνωμοσύνης μας προς τον Θεό κλείνει μέσα της τη δύναμη που μπορεί να μας αποσπάσει από την ανθρώπινη περιρρέουσα ατμόσφαιρα και να μας βάλει ήδη στην αόρατη βασιλεία, όπου δεν υπάρχει πια «οδύνη, λύπη ή στεναγμός» και όπου όλα τα δάκρυα στεγνώνουν. Να μας καταστήσει ικανούς, στη ζωή μας, να δίνουμε προτεραιότητα στην προσευχή της ευχαριστίας —και όχι σ’ αυτήν της ικεσίας και των αιτημάτων— και να λέμε στον Θεό: «Ετούτη τη στιγμή, από τα βάθη της δοκιμασίας μου, Σε ευχαριστώ. Μείνε κοντά μου, πιο κοντά μου. Σε ευχαριστώ». Νομίζω ότι εδώ υπάρχει ένας δρόμος πνευματικής ωρίμανσης πολύ γόνιμος, πολύ πλούσιος και πολύ χαρμόσυνος.

Λεβ Ζιλέ, Έλα! εκδ. Εν Πλω

Πάσχων Θεός

 

Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό το σύμπαν έχει και μεγάλη τάξη. Έχω μια δική μου αίσθηση, ότι το σύμπαν αυτό δεν είναι το σύμπαν που έπλασε ο Θεός: είναι σύμπαν ατελές. Και ο Θεός, ο δικός μου Θεός, είναι πάσχων Θεός.

π.Λεβ Ζιλέ - Έλα! - εκδ. Εν Πλω

Μαθητεία στην προσευχή

 

Παιδί μου, μὴ πολυσυζητᾶς γιὰ τὶς μορφὲς καὶ τοὺς τύπους τῆς προσευχῆς. Ἄφησε τοὺς ἄλλους νὰ διακρίνουν τὶς βαθμίδες της καὶ τὶς μεθόδους της. Συ νὰ εἶσαι εὐγνώμων σ’ ἐκείνους ποὺ μᾶς μετέδωσαν τὸν πλοῦτο, τὴ ζωντανὴ φλόγα τῆς προσευχῆς τους, καὶ νὰ εἶσαι ἐπιφυλακτικὸς στὶς θεωρίες ποὺ βάζουν προσκόμματα στὴν ἀπλὴ ὁρμὴ τῆς ἀγάπης.

Παιδί μου, ὅλα εἶναι τόσο ἀπλά! Κάθε προσευχὴ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά αὐτὴ ἡ ὁρμὴ τῆς ἀγάπης ποὺ μπορεῖ νὰ ἐκφράση τὸ ἄπειρον σ’ ἕνα κλάσμα δευτερολέπτου.

Ὁ πυρήνας κάθε προσευχῆς εἶναι μιὰ πράξι ἀγάπης. Μερικὲς λέξεις, πολὺ λίγες λέξεις, μιὰ μόνη λέξι ἀρκεί γιὰ νὰ κατευθύνῃ πρὸς ἐμένα τὴν ὁρμὴ τῆς ἀγάπης σου.

Ὅταν εἶπες μὲ ὅλη σου τὴν ψυχὴ: «σὲ ἀγαπῶ» ἢ: «δὸς μοι τὴν Ἀγάπη σου» ἢ ἁπλᾶ: «ἀγαπῶ», ὅταν ἔτσι ἐνώθηκες μὲ τὴν παγκόσμια Ἀγάπη, τὰ εἶπες ὅλα.

Μπορεῖς ἀνάλογα μὲ τὸν τόπο καὶ μὲ τὶς περιστάσει και για να μη στενοχωρήσης τους άλλους, να χρησιμοποιής σοβαρές παραφράσεις της ορμής της αγάπης· σ’ αυτήν όμως την τελευταία βρίσκεται το ουσιώδες.

«Άπειρη Αγάπη, βάλε στα χείλη μου το λόγο της Αγάπης που απευθύνεται στην Αγάπη.»

Λεβ Ζιλέ - Αγάπη Δίχως Όρια - εκδ. Έλαφος

To ψωμί

 

Τέλος ας θυμόμαστε, ότι το ψωμί μας είναι και ψωμί των αδελφών μας και ότι όποιος «έχει», είναι διαχειριστής των αναγκών εκείνων που δεν έχουν. Η «κλάσις του άρτου», στον Χριστιανισμό, δεν έχει μόνον τη μυστηριακή έννοια· σημαίνει επίσης και τη μοιρασιά των υλικών αγαθών. Η χριστιανική στάση απέναντι στα υλικά αγαθά συνίσταται στο να τα θεωρούμε «δώρο».

Εξ άλλου από την έννοια της ελεημοσύνης δεν θα μπορούσαν να λείπουν δύο καθήκοντα αυστηρής δικαιοσύνης: το ένα είναι να μην κερδίζουμε, αλλά και να μην επενδύουμε τα χρήματά μας σε επιχειρήσεις που δεν είναι έντιμες, που λειτουργούν π.χ. στη βάση της ανηθικότητας και της οικονομικής εκμετάλλευσης. Το άλλο, να εργαζόμαστε για την επικράτηση τέτοιων κοινωνικών δομών, ώστε να εξασφαλίζεται για κάθε άνθρωπο ένα μίνιμουμ αγαθών και να μην αναγκάζεται κανείς να εξαρτάται από τη γενναιοδωρία των άλλων.

Λεβ Ζιλέ, Πάτερ Ημών...Κύριε Ιησού Χριστέ, εκδ. Ακρίτας

Αναζήτηση

Πολλές ψυχές πίστεψαν αυτά που έπρεπε να πιστέψουν και έζησαν μια ζωή καλή, ίσως και ευσεβή. Θα μπορούσαμε όμως να ρωτήσουμε: αυτές οι ψυχές γνώρισαν τον Λυτρωτή; Τον γνώρισαν μ' έναν τρόπο βαθύ και προσωπικό, όπως γνωρίζει κανείς τον καλύτερό του φίλο; Όπως γνωρίζονται ένας άνδρας και μια γυναίκα που αγαπιούνται βαθιά; Τον γνώρισα όπως πρέπει να γνωρίζουν αυτόν που μας είναι πιο εσωτερικός, πιο δικός μας κι από το ν ίδιο τον εαυτό μας; Ένα σύνολο γνώσεων(πιθανώς αληθινών) περί του Λυτρωτή αντικαθιστά δυστυχώς πολύ συχνά την προσωπική και ζωντανή γνώση του Λυτρωτή. Ενδέχεται μάλιστα αυτό το σύνολο των γνώσεων να τοποθετηθεί σαν οθόνη, σαν διάφραγμα μεταξύ της υπάρξεώς μας και του Ιησού. Κύριε, σε γνωρίζω αληθινά; Ή μήπως ξέρω μόνο ό,τι διάβασα ή ό,τι άκουσα για σένα;

Η "κλάσις του άρτου"

 

Ας θυμόμαστε, ότι το ψωμί μας είναι και ψωμί των αδελφών μας και ότι όποιος "έχει", είναι διαχειριστής των αναγκών εκείνων που δεν έχουν. Η "κλάσις του άρτου", στον Χριστιανισμό, δεν έχει μόνο μυστηριακή έννοια: σημαίνει επίσης και τη μοιρασιά των υλικών αγαθών. Η χριστιανική στάση απέναντι στα υλικά αγαθά συνίσταται στο να τα θεωρούμε "δώρο".

Εξ άλλου από την έννοια της ελεημοσύνης δεν θα μπορούσαν να λείπουν δύο καθήκοντα αυστηρής δικαιοσύνης: το ένα είναι να μην κερδίζουμε, αλλά και να μην επενδύουμε τα χρήματά μας σε επιχειρήσεις που δεν είναι έντιμες, που λειτουργούν π.χ. στη βάση της ανηθικότητας και της οικονομικής εκμετάλλευσης. Το άλλο, να εργαζόμαστε για την επικράτηση τέτοιων κοινωνικών δομών, ώστε να διασφαλίζεται για κάθε άνθρωπο ένα μίνιμουμ αγαθών και να μην αναγκάζεται κανείς να εξαρτάται από τη γενναιοδωρία των άλλων. 

Εξ άλλου, ακόμη κι αν ποτέ υλοποιηθεί μια τέτοια κοινωνία, θα υπάρχει πάντα πολύς χώρος για την ατομική άσκηση ελεημοσύνης. Τέλος, ο Θεός θέλει η ελεημοσύνη μας να έχει ένα στοιχείο θυσίας, να δίνουμε δηλαδή όχι από το περίσσευμά μας αλλά απ' αυτό που μας είναι αναγκαίο. 

Λεβ Ζιλέ, Πάτερ Ημών...Κύριε Ιησού Χριστέ, εκδ. Ακρίτας

To Φως που έρχεται

 

https://anastasiosk.blogspot.com/2023/11/e.html

Η Ορθοδοξία είδε στην Τεσσαρακοστή προ των Χριστουγέννων περισσότερο την προσμονή του φωτός που θα ανατείλει. Η Γέννηση του Χριστού συμπίπτει με τη νίκη του φωτός επί του σκότους, όπως αυτό παρατηρείται στη φύση: από τα Χριστούγεννα και μετά, οι μέρες σιγά-σιγά μεγαλώνουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τα δικά μας εσωτερικά σκοτάδια· θα διαλυθούν με την έλευση Εκείνου που είναι το Φως του κόσμου. Η προσμονή των Ορθοδόξων τείνει κυρίως προς τα Θεοφάνεια, την εορτή «των Φώτων», ενώ η προσμονή των υπολοίπων Ομολογιών τείνει προς τη Γέννηση, γιορτή της ενανθρώπησης και σάρκωσης του Κυρίου. Για να προετοιμάσουμε τη νίκη του φωτός, οφείλουμε, κατά την προπαρασκευαστική αυτή περίοδο, να ανοιχτούμε όσο περισσότερο γίνεται σ’ αυτό το φως «ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον».

Να εξετάσουμε τον εαυτό μας υπό το φέγγος αυτού του εσωτερικού φωτός και να του επιτρέψουμε να καθοδηγεί τις καθημερινές μας πράξεις. Να ζήσουμε μέσα σε μια ατμόσφαιρα υπακοής, αληθείας και ειλικρίνειας...

 Λέβ Ζιλλέ  "Ένας μοναχός της Aνατολικής Eκκλησίας"

Μικροί

 

Στα μάτια του Χριστού η ανάβαση της ψυχής προς τον Θεό είναι επίσης και μια κατάβαση. Συνίσταται κυρίως στο να γίνουμε μικροί. "Ο μικρότερος εν πάσιν υμίν ούτος εστί μέγας"(Λουκ. 9, 48).Μέσα στην Εκκλησία του βρέφους της Βηθλεέμ, μέσα στην Εκκλησία του Αρνίου, υπάρχει μια αόρατη ιεραρχία ταπεινώσεως.

Ο Ιησούς προτιμά τους φτωχούς τρόπους, τους ταπεινούς τρόπους. Αυτούς που διαθέτει το μικρό παιδί. Θα μπορούσε να κατεβάσει "μάννα" από τον ουρανό. Μα έθρεψε το πλήθος στην έρημο με πέντε κρίθινα ψωμιά και δυο ψαράκια. Και χρειάσθηκε αυτά τα ψάρια και τα ψωμιά να του τα φέρουν να τα ευλογήσει και να τα μοιράσει με τα χέρια του στους μαθητές. Τα φτωχά μέσα -η μικρή προμήθεια ενός παιδιού- είναι αποτελεσματικά, όταν ευλογηθούν από τον Ιησού.

Λεβ Ζιλέ, Ιησούς, εκδ Δόμος

"Εάν γαρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου..."

Σήμερα,περισσότερο από κάθε άλλη εποχή στην ιστορία,το ποίμνιο που ανήκει στον Ποιμένα,φαίνεται εκτεθειμένο στις σκιές του φόβου,της μοναξιάς,της απελπισίας και της ολιγοπιστίας.Και όμως, είτε στην περίπτωση εκείνου που θρηνεί ολομόναχος σ'ένα δωμάτιο ή εκείνου που απειλείται από καρκίνο και πρόκειται να τον ξαπλώσουν στο χειρουργικό τραπέζι,ο Ποιμήν είναι εκεί δίπλα.Ο Ίδιος πηγαίνει μπροστά από το ποίμνίο Του και από κάθε ένα πρόβατό Του ξεχωριστά.Θα δώσει Αυτός τη μάχη για χάρη τους.Ακόμη κι αν επιτρέψει στη "σκιά του θανάτου" να ακουμπήσει για μια στιγμή κάποιον από τους δικούς Του,αυτό θα γίνει μόνο για να μπορέσει αυτός να μπει σε μια νέα χώρα φωτός - στο φως της Ημέρας.

Κύριος ποιμαίνει με ... - Λεβ Ζιλέ -  εκδ.Ακρίτας

Μεταμόρφωση

Ο Ιησούς κρύβεται από εκείνους που θέλουν να τον κάνουν βασιλιά.Δεν θέλει να δώσει γνώμη για τις συγκρούσεις μεταξύ Καίσαρος και Ισραηλιτών.Αρκείται να βοηθήσει τον άνθρωπο που του ζήτησε να παρέμβει στη διανομή μιας κληρονομιάς.Ο Ιησούς ήλθε για να κόψει τις ρίζες αυτών των πραγμάτων που μας κρατούν σκλάβους.Πώς μπορούσε να μας ενισχύσει στην τάση μας προς αναζήτησή τους;Ένα μόνο πράγμα χρειάζεται.Μας το δείχνει η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου.Εκείνη εγκατέλειψε τα πάντα,για ν' ακροασθεί το λόγο του Ιησού· "την αγαθή μερίδα εξελέξατο"(Λουκ. 10,42).

Η αγαθότητα του Θεού

Λέγοντας "Πάτερ ημών",ρίχνω την καρδιά μου μέσα στην καρδιά του Θεού,αφού πρώτα έχω κλείσει μέσα μου όλους τους ανθρώπους.
Κι ακόμη,κάθε φορά που προφέρω αυτές τις λέξεις,πρέπει να αναγνωρίζω βαθιά μέσα μου,ότι τις προφέρω μαζί με τον Μονογενή Υιό,τον Ιησού Χριστό.Ο Θεός είναι ο "Πατήρ" μας,ο Πατήρ του Ιησού και ο δικός μας,με διαφορετική βέβαια έννοια.Πόσο αγαθός είναι όμως ο Θεός,που μας επέτρεψε-μέσα από τη χάρη της Υιοθεσίας-να μπορούμε να συναντούμε κατά κάποιο τρόπο τον Υιό του τον Αγαπητό και να τον ονομάζουμε Αδελφό μας!

Λεβ Ζιλέ,Πάτερ Ημών-Κύριε Ιησού Χριστέ,εκδ.Ακρίτας

Η μη-αντίσταση που διδάσκει ο Ιησούς

Η μη-αντίσταση,της οποίας ο Ιησούς δίνει το παράδειγμα,δεν είναι αποδοχή του κακού ή καθαρή παθητικότης.Είναι θετική αντίδραση.Απάντηση την οποία η αγάπη,αυτή η αγάπη που ενσαρκώνει ο Ιησούς,αντιθέτει στις επιθέσεις των κακών. Ως άμεσο αποτέλεσμα φαίνεται η νίκη του κακού.Μα στη μακρά συνέχεια η δύναμη της αγάπης είναι η πιο ισχυρή.Η Ανάσταση ακολούθησε το Πάθος.Η μη-αντίσταση των μαρτύρων έκαμψε και σαγήνευσε τους διώκτες.Το αίμα που χύθηκε εξασφάλισε τη διάδοση του Ευαγγελίου.Ειρηνιστική κίνηση αδύναμη και γεμάτη αοριστία;Όχι!Φλόγα που καίει και νικά.Εάν ο Ιησούς στη Γεσθημανή είχε ζητήσει από τον Πατέρα τη βοήθεια δώδεκα λεγεώνων αγγέλων,δεν θα υπήρχε ούτε Πάσχα ούτε Πεντηκοστή.

Λεβ Ζιλέ,Ιησούς,εκδ.Δόμος

Δεν υπάρχει πανδοχείο για τον μαθητή του Ιησού.

Δεν υπήρχε τόπος στο πανδοχείο για την Παναγία και τον Ιωσήφ.Δεν υπάρχει τόπος στο πανδοχείο τούτου του κόσμου για το μαθητή του Ιησού.Αν φθάσω στο σημείο να βολευτώ σε μια θέση,μπαίνω σε μια κατάσταση ευκολίας και ανέσεως επικίνδυνη.Μπορεί να γίνει σύγκριση μεταξύ του πανδοχείου και της φάτνης;

Λεβ Ζιλέ,Ιησούς,εκδ.Δόμος

Το πνεύμα της Βηθλεέμ

 

Η Παναγία,φέροντας μέσα της τον Ιησού,και ο Ιωσήφ πάνε ν'απογραφούν στη Βηθλεέμ.Ο Ιησούς δεν θέλησε να γεννηθεί ούτε στη Ρώμη ούτε στην Αθήνα ούτε στην Ιερουσαλήμ.Το γεγονός αυτό έχει σπουδαία σημασία.Πρέπει να ξέρουμε πως δεν μπορούμε να νοιώσουμε το μυστήριο της γεννήσεως του Ιησού παρά μόνο στο φτωχικό χωριό της Ιουδαίας.Πρέπει ν'ανεβούμε στη Βηθλεέμ,να γίνουμε πολίτες της Βηθλεέμ,να επιτύχουμε-όχι!να κατακτήσουμε-το ταπεινό πνεύμα της Βηθλεέμ.

Λεβ Ζιλέ,Ιησούς,εκδ. Δόμος

Η Βασιλεία του Θεού και οι πράξεις μας

Η Βασιλεία του Θεού έχει ήδη έλθει,με τον Ιησού και διά του Ιησού,και ταυτόχρονα αποτελεί πάντα μια πραγματικότητα που αναμένουμε να έλθει,είναι συνεχώς "εν τω γίγνεσθαι".Εργάτες της είναι οι μάρτυρες,οι άγιοι,οι δίκαιοι.Πραγματώνεται ή καταστρέφεται με κάθε μια από τις δικές μας πράξεις.Η χάρις του Θεού αναλαμβάνει,κατευθύνει,διορθώνει,αναπληρώνει.Η Βασιλεία του Θεού στην πληρότητά της θα επιτευχθεί στο τέλος του κόσμου,όταν ο Θεός θα είναι ο μόνος υπέρτατος Βασιλεύς.

Πάτερ ημών:εντολή αγάπης

"Πάτερ ημών":αυτές οι δύο λέξεις είναι η ρίζα δύο μεγάλων εντολών.Επειδή ο Θεός είναι Πατέρας,οφείλουμε να Τον αγαπούμε με όλη μας την καρδιά,την ψυχή και τη διάνοια,Αυτόν που πρώτος μας αγάπησε με όλο Του το είναι.Επειδή ο Θεός είναι Πατέρας μας,οφείλουμε να αγαπούμε τα άλλα Του παιδιά,τον διπλανό μας,όπως τον εαυτό μας.Η λυδία λίθος λοιπόν κάθε πράξης σύμφωνης με το θέλημα του Θεού είναι:αγαπώ μ'αυτή μου την πράξη τον διπλανό μου όσο αγαπώ και τον εαυτό μου;

Λεβ Ζιλέ,Πάτερ ημών,Κύριε Ιησού Χριστέ...,εκδ.Ακρίτας

Σπίθες

Ένας άνθρωπος περπατά μες στη μαύρη νύχτα.Χειμωνιάτικη νύχτα.Το κρύο είναι παγερό.Πέφτει χιόνι.Το τοπίο και η ατμόσφαιρα σαν να αποκλείουν κάθε ελπίδα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία

Ω παράδοξη Ορθόδοξη Εκκλησία,τόσο φτωχή και αδύναμη,χωρίς την οργάνωση και τον πολιτισμό της Δύσης,που παραμένεις ζωντανή σαν από θαύμα μπροστά σε τόσες δοκιμασίες,αναταραχές και αγώνες.Εκκλησία των αντιθέσεων, ταυτόχρονα τόσο παραδοσιακή και ελεύθερη,τόσο αρχαϊκή και όμως τόσο ζωντανή,τόσο τελετουργική και όμως τόσο μυστική στο προσωπικό επίπεδο.Εκκλησία όπου διατηρείται το πολύτιμο μαργαριτάρι του Ευαγγελίου,μερικές φορές κάτω από ένα στρώμα σκόνης,Εκκλησία που μέσα στις σκιές και την σιωπή διατηρεί πάνω απ'όλα τις αιώνιες αξίες της αγνότητας ,της φτώχειας,του ασκητισμού,της ταπεινοφροσύνης και της συγχώρησης,μια Εκκλησία που αν και συχνά δεν ήξερε πως  να δράσει,γνωρίζει όμως όσο κανείς άλλος να ψέλνει τη χαρά του Πάσχα.

Λεβ Ζιλλέ

Από τα μικρά και ασήμαντα...

Έρχομαι σε σένα,παιδί μου,στα πιο μικρά πράγματα,στις πιο ταπεινές λεπτομέρειες.Καθεμιά από τις κινήσεις σου μπορεί να γίνει η έκφραση της Αγάπης χωρίς όρια.