Ο σιισμός και ο θάνατος-δολοφονία του Αγιατολάχ Χαμενεϊ

 

Στην παραπάνω εικόνα, ο μυστικός Ιμάμης Αλί, συνοδεύει το φέρετρο της ίδιας της κηδείας του. Ο Σιισμός, το παρακλάδι του Ισλάμ που ακολουθεί το Ιράν, γεννήθηκε όταν ο Αλί, νόμιμος διάδοχος κατά τους Σιίτες του Μωάμεθ, ηττήθηκε στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει για τη διαδοχή και δολοφονήθηκε. Η δύναμη του κινήματος αυτού ενισχύθηκε με την ήττα και τον θάνατο του γιου του Αλί, Ιμάμη Χουσεϊν. 

Είναι ένας κλάδος του Ισλάμ που γεννήθηκε και ενισχύθηκε μέσα από τις ήττες και τις εκτελέσεις ή δολοφονίες των ηγετών του. Γι' αυτούς -ειδικά για τους Αγιατολλάχ- είναι σχεδόν μοίρα τους να δολοφονούνται από τον εχθρό, να μαρτυρούν(όπως εννοούν οι Σιίτες το μαρτύριο). 

Για τον λόγο αυτό ο Αγιατολλάχ Χαμενεϊ δεν δέχτηκε να μεταφερθεί σε ασφαλές καταφύγιο αλλά παρέμεινε στο χώρο κατοικίας του και εργασίας του, έναν μικρό χώρο στο συγκρότημα που κάποτε αποτελούσε το παλάτι του Σάχη. Για τον ίδιο λόγο ούτε ο γιος του ούτε η νύφη του ούτε και το εγγόνι του, οι οποίοι σκοτώθηκαν κι αυτοί στην επίθεση δεν πήγαν σε ασφαλές μέρος. Είναι ο τρόπος που βλέπουν την αποστολή τους αυτοί οι άνθρωποι. 

Ο Χαμενεϊ, για τον ίδιο και τους υποστηρικτές του επιτέλεσε με τον καλύτερο τρόπο το καθήκον του στη γη. 

Manilla Road - Astronomica

 

Κυριακή της Ορθοδοξίας

 

Πανηγυρίζουμε σήμερα την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Την αναστήλωση των εικόνων και την διατύπωση ότι τιμούμε στις εικόνες το εικονιζόμενο πρόσωπο, όχι την ίδια την εικόνα. Ότι εφόσον ο Χριστός έγινε άνθρωπος μπορεί να εικονιστεί. 

Αλήθεια σήμερα μπορούμε να πούμε, όμως, ότι γιορτάζουμε την Ορθοδοξία; Είμαστε πια Ορθόδοξοι Χριστιανοί ή μήπως έχουμε μεταλλαχτεί σε κάτι άλλο, σταδιακά και ύπουλα, χωρίς να το καταλάβουμε;

Για παράδειγμα, πιστεύουμε σήμερα στην Ανάσταση; Πραγματικά όμως να πιστεύουμε ή έχει επανακτήσει ο θάνατος τον παλιό του απόλυτο ρόλο στη ζωή μας;

Είμαστε μέλη της Εκκλησίας, πιστεύουμε πως όλοι μας πέφτουμε και όλοι μας σωζόμαστε ή έχουμε ξεπέσει σε έναν ατομοκεντρικό τρόπο λατρείας και αδιαφορούμε για τους άλλους αδερφούς μας. 

Είμαστε μια Εκκλησία που δείχνει έναν άλλον τρόπο ζωής ή έχουμε καταλήξει να είμαστε ένας θεσμός εθνικός και κρατικός που κοιτά να προασπίσει τα κεκτημένα του;

Τελικά, ακόμα κι αυτό το ζήτημα των εικόνων το έχουμε αποσαφηνίσει και ξεκαθαρίσει μέσα μας ή στα πλαίσια ενός ασταμάτητου κυνηγητού θαυμάτων και θαυμαστών πραγμάτων καταλήγουμε να είμαστε πιο παγανιστές και από τους παλιούς ειδωλολάτρες; 

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με ένα ξερό ναι ή όχι. Γιατί ενώ όλα τα παραπάνω αρνητικά που αναφέραμε ισχύουν, ταυτοχρόνως απαλλασσόμαστε από αυτά. 

Γιατί όλη μας η πνευματική ζωή, είναι μια τέτοια σύγκρουση. Μια άσκηση ισορροπίας την οποία δεν καταφέρνουμε πάντα. Είναι ένα εκκρεμές που κινείται πότε προς την πλευρά του Χριστιανού και πότε προς τη μεριά του ειδωλολάτρη. Και ενώ προσπαθούμε να ισορροπήσουμε στη χριστιανική πλευρά δεν είναι και λίγες οι φορές που γινόμαστε ειδωλολάτρες. 

Αυτό όμως δε πρέπει να μας πτοεί. Αντίθετα πρέπει να μας γεμίζει αποφασιστικότητα και θάρρος ώστε να αντιμετωπίζουμε τις πτώσεις μας και να σηκωνόμαστε ξανά. Να τινάζουμε τη σκόνη από πάνω μας και να συνεχίζουμε. Αν ολόκληρη η Εκκλησία μπλέχτηκε και παιδεύτηκε σε έναν τέτοιο αγώνα, σε μια τέτοια σύγκρουση, πόσο μάλλον εμείς σαν ξεχωριστά πρόσωπα ο καθένας μας. 

Αυτή όμως είναι και η ουσία της πνευματικής ζωής ενός Χριστιανού. Να ξεπερνάει όλα αυτά. Να αναγνωρίζει τα λάθη και τις πτώσεις του και να συνεχίζει τον αγώνα του για συνάντηση με τον Θεό. Και να μην ξεχνάμε πως Αυτός, όχι μόνο μας περιμένει αλλά και μας βοηθά σε κάθε ευκαιρία να βρούμε το σημείο συνάντησης και να το φτάσουμε.

Virgin Steele - I will come for you

 

Αγίων Θεοδώρων

 

O Ιουλιανός ο Παραβάτης, θέλοντας κάποτε να περιπαίξει τους χριστιανούς, μόλυνε την πρώτη εβδομάδα της Τεσσαρακοστής όλα τα νηστίσιμα τρόφιμα της αγοράς, ραντίζοντάς τα με αίμα από θυσίες ζώων. Ο Ιουλιανός ήθελε να επαναφέρει την ειδωλολατρία στην Αυτοκρατορία. 

Όμως, φάνηκε στον ύπνο του τότε Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Ευδοξίου, ο μάρτυρας Θεόδωρος και φανέρωσε το τι είχε γίνει. Παρήγγειλε τότε, να ενημερωθούν όλοι οι χριστιανοί, να μην αγοράσουν καθόλου τρόφιμα από την αγορά και για να αναπληρώσουν την τροφή να βράσουν σιτάρι και να φάνε τα λεγόμενα κόλλυβα. 

Αυτό το γεγονός γιορτάζουμε σήμερα. Και αυτό καλούμαστε και πάλι να πράξουμε ως χριστιανοί. 

Σήμερα, στη χώρα μας τουλάχιστον, δεν υπάρχει κάποιος ειδωλολάτρης άρχοντας που θέλει να μας ξεγελάσει. Υπάρχει όμως ένα ολόκληρο σύστημα, ολόκληρες ομάδες πολιτικών, καθηγητών, δικαστικών, ιδιοκτητών ΜΜΕ και άλλων αξιωματούχων οι οποίοι καμώνονται  τους χριστιανούς αλλά μας οδηγούν  και μας διαφημίζουν έναν τρόπο ζωής που κάθε άλλο παρά χριστιανικός είναι. 

Υπάρχει ένα ολόκληρο πλέγμα ανθρώπων και συμφερόντων που μας οδηγούν στον ατομικισμό και τον τυφλό καταναλωτισμό. Στην αδιαφορία για τους άλλους συνανθρώπους μας, στην αποδοχή της εκμετάλλευσης και της αδικίας. Της αρπαγής και της ανισότητας. Όλα αυτά μας προσφέρονται με ωραίο περιτύλιγμα, θελκτικό και γοητευτικό. Πολλές φορές και με τη σφραγίδα ενός ψευδούς χριστιανισμού πάνω τους.

Αυτές είναι και οι κρυφά μολυσμένες "τροφές" που πρέπει να αποφύγουμε σήμερα. Καλούμαστε να δοκιμάσουμε από όλα αλλά να ξεχωρίσουμε το καλό και αυτό μόνο να κρατήσουμε και να το αναδείξουμε. Καλούμαστε να μην απορρίψουμε τον κόσμο αλλά να μην τον αφήσουμε να μας καταπιεί και να τον αγιάσουμε. Καλούμαστε με άλλα λόγια να εκπληρώσουμε την εντολή του Κυρίου, να γίνουμε το αλάτι του κόσμου. Να βρούμε και να εξυψώσουμε την ομορφιά που τελικά θα σώσει τον κόσμο. 

Manowar - Mountains

 

Τέμπη, τρία χρόνια μετά

 

Το έγκλημα στα Τέμπη είναι μια από τις σκοτεινότερες σελίδες της πρόσφατης ιστορίας μας. Και είναι το αποκορύφωμα εκείνης της ντροπιαστικής ημέρας της επιβολής των μνημονίων. Επειδή είναι το αποτέλεσμα όλων όσων έγιναν. 

Το γερμανικό οικονομικό πείραμα εις βάρος της Ελλάδας, η διάσωση των ξένων και ελληνικών τραπεζών με τη μετακύλιση των χρεών στον λαό, η υποταγή της κυβέρνησης που (έλεγε πως)ήθελε να ανατρέψει την κατάσταση, το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της χώρας και η μεθοδευμένη άνοδος και κυριαρχία μιας παντελώς ανήθικης κυβερνητικής ομάδας με την σιωπηρή αποδοχή και συνεργασία θεσμών που θα έπρεπε να ασκούν έλεγχο ή έστω να έχουν μια ανεξαρτησία από το κυβερνητικό άρμα. 

Η συγκέντρωση για το έγκλημα των Τεμπών δεν (πρέπει να) είναι μια εθιμοτυπική συγκέντρωση σαν τις απεργίες των όποιων συνδικαλιστικών ομάδων έχουν απομείνει στη χώρα. Ούτε και μια δήλωση υποστήριξης κομμάτων παλιών, νέων ή μελλοντικών. Η συγκέντρωση αυτή οφείλει να είναι το έναυσμα, το ζύμωμα μιας νέας προσπάθεια, μιας νέας κοινωνίας, που δεν θα αποτελείται από παρτάκηδες πολίτες, τεχνοκράτες γραβατοφόρους λάτρες των αριθμών, υποτακτικούς και υποτελείς στα επιχειρηματικά συμφέροντα πολιτικούς. 

Η ημέρα αυτή, εκτός από ημέρα συμπαράστασης στους συγγενείς των θυμάτων, ελπίζω (και πιστεύω) να γίνει μια ημέρα ορόσημο για την επανεκκίνηση της κοινωνίας, για την επιστροφή της δημοκρατίας ως πολίτευμα του λαού και όχι ως σύνθεση συμφερόντων, και ελπίζω πως μια τέτοια ημέρα, με μια τέτοια συγκέντρωση θα ξεκινήσει να γράφεται μια νέα σελίδα στην ιστορία της χώρας μας. Μια σελίδα που να -επιτέλους- να μην είναι τόσο μαύρη...

Ξέρω πως οι περισσότεροι θα περιμένατε να γράψω σήμερα κάτι για τους Χαιρετισμούς. Δεν μπορώ. Όχι σήμερα, όχι σε αυτή τη συγκυρία. Δεν μπορώ να γράψω για προσευχή και ομόνοια με εκείνους που κλείνουν τα μάτια σε όσα γίνονται τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια σε αυτόν τον τόπο, ιδιαίτερα δε από τότε που η ηθική δεν υπάρχει ούτε σαν πρόσχημα σε αυτή τη κοινωνία.  

Και ας θυμόμαστε τα λόγια του προφήτη Αμώς: Λέει ο Κύριος: “Μισώ, αηδιάζω τις γιορτές σας! Δε με αγγίζουν πια τα πανηγύρια σας… Πάψτε πια να με ξεκουφαίνετε με τους ύμνους σας. Τον ήχο από τις άρπες σας δεν θέλω πια να τον ακούω. Αντί γι’ αυτά, ας ρεύσει σαν νερό το δίκαιο άφθονο και η δικαιοσύνη σαν χείμαρρος αστείρευτος.”(Αμώς 5:21, 23-24)

Twisted Sister - The Kids Are Back

 

Συγγνώμη και συγχώρεση

 

Η συγχώρεση είναι η μισή διαδρομή. Κι εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε. Το να ζητήσουμε συγγνώμη είναι η άλλη μισή. Την οποία πρέπει και πάλι να είμαστε έτοιμοι να τη διανύσουμε, αναλόγως των περιστάσεων. 

Όμως, όποιο μισό κι αν πρέπει εμείς να κάνουμε, το υπόλοιπο μισό της διαδρομής ανήκει στον άλλον. Αν κι αυτοί δεν περπατήσουν τη δική τους απόσταση, τότε ο δρόμος θα μείνει μισοτελειωμένος.

Το να συγχωρούμε χωρίς να μας ζητήσουν συγγνώμη σημαίνει πως είμαστε ανά πάσα στιγμή να ολοκληρώσουμε τον δρόμο μόλις φτάσει και ο άλλος στο σημείο εκείνο. Αλλά πώς να συγχωρήσεις κάποιον που δε ζητά συγγνώμη; Και τι γίνεται όταν ζητάμε συγγνώμη(ίσως κι αν ακόμη δε φταίμε) και ο άλλος δεν συγχωρεί, δεν κάνει τη δική του διαδρομή;

Τότε ο άλλος γίνεται όπως ο εθνικός και ο τελώνης. Δεν συναντιόμαστε ούτε στην αδελφική αγάπη ούτε όμως και στο μίσος. Ο καθένας χαράσσει πια δική του πορεία προς διαφορετική πια κατεύθυνση. Και αυτό δεν είναι πάντα κακό. Πολλές φορές είναι και η καλύτερη λύση...

Η πρώτη εγγύηση

 

Ὁ παραλογισμός, ἢ βλακεία, ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴν τυχαία στρατολόγηση στὰ κόμματα, εἶναι σήμερα ἀσυγχώρητα πιὸ φανερὰ παρὰ ποτέ. Ἀρκεῖ, ἐξάλλου, ἕνας νὰ παραστήσει τὸν εἰδήμονα, γιὰ νὰ βρεθοῦν οἱ ὑπόλοιποι σὲ ὑποδεέστερη θέση. Δὲν ὑπάρχει συνεπῶς στὴ δομὴ κάθε πολιτικοῦ κόμματος μιὰ ἀκυρωτικὴ ἀνωμαλία, ἕνα ἐλάττωμα θεμελιακὰ βλαβερὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο; Τὸ παρατήρησαν διαδοχικά, διάφοροι νόες, ποὺ μποροῦμε νὰ τοὺς λογαριάσουμε γιὰ φωτισμένους. Στὸ συνέδριο ποὺ ἔλαβε χώρα πέρυσι στὴν αἴθουσα Pleyel μὲ θέμα «Διεθνισμὸς τοῦ πνεύματος», μοῦ δόθηκε ἡ ἀφορμή, χάρη στὴν παρουσία του, νὰ θυμίσω ὅτι ὁ Ἀλμπέρ Καμὺ θεωροῦσε τὴ μὴ συμμετοχὴ σὲ κάθε λογῆς κόμμα ὡς πρώτη ἔνδειξη ἐγγύησης ποὺ καλοῦνται νὰ προσφέρουν αὐτοὶ πού, ἀνταλλάσσοντας ἀπόψεις καὶ ἰδέες μὲ πάθος καὶ εὐρύτητα, πιστεύουν ὅτι εἶναι ἀκόμη δυνατὸν νὰ ἀναμένουμε γιατρειὰ ἀπ’ τὸ σημερινὸ χάος. Θεωροῦμε ὄντως ὅτι ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ πειθαρχία στὸ ἐσωτερικό ἑνὸς κόμματος, τόσο περισσότερο οἱ ἰδέες ποὺ τὸ διέπουν γίνονται πιὸ τυποποιημένες καὶ ἀρτηριοσκληρωτικές. Παραπέμπουμε στὶς ἐξοχες σελίδες τοῦ Jules Monnerot, ὅπου στὸ πολὺ σημαντικὸ βιβλίο του Sociologie du communisme (Κοινωνιολογία τοῦ κομμουνισμοῦ) δείχνει μὲ ποιὸν τρόπο ἕνα τέτοιο κόμμα σφετερίζεται τὸ «ἰδανικὸ ἐγὼ» τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ κάνει νὰ ὑπηρετεῖ τὴν ἴδια του τὴν κοινωνικοποίηση.

του Αντρέ Μπρετόν - από το βιβλίο: Σιμόν Βέιλ - Για την κατάργηση των κομμάτων, εκδ. Αρμός

Ian Gillan - When a Blind Man Cries

 

Η γιορτή της νηστείας

 

H Καθαρά Δευτέρα(σήμερα Τετάρτη ολοκληρώνεται και το τριήμερο απόλυτης νηστείας που κάνουν ορισμένοι) ως γιορτή είναι απόλυτα σύμφωνη με την Ορθόδοξη παράδοση. Η περίοδος της νηστείας για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς (εκτός από κάτι κοιλιόδουλους σαν κι εμένα) είναι μια γιορτινή περίοδος. Με χαρά υποδεχόμαστε την έναρξη της μακράς περιόδου αποχής από συγκεκριμένα τρόφιμα και εντονότερου πολέμου εναντίον των παθών.

Διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο: «Όταν νηστεύετε, να μη γίνεστε σκυθρωποί, όπως οι υποκριτές, που παραμορφώνουν την όψη τους για να δείξουν στους ανθρώπους πως νηστεύουν. Σας βεβαιώνω πως έτσι έχουν κιόλας λάβει την ανταμοιβή τους. Εσύ, αντίθετα, όταν νηστεύεις, περιποιήσου τα μαλλιά σου και νίψε το πρόσωπό σου, για να μη φανεί στους ανθρώπους η νηστεία σου, αλλά στον Πατέρα σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις· και ο Πατέρας σου, που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα σου το ανταποδώσει φανερά».

Και αυτό ακριβώς είναι το νόημα της εορταστικής Καθαράς Δευτέρας. 

Όλη η περίοδος της Σαρακοστής είναι χαρά λοιπόν, ιδιαίτερα δε η ημέρα έναρξής της. Τόσο απλά, τόσο κατανοητά. Ακόμα και για ένα μικρό παιδάκι...

Προφανώς τα παραπάνω αφορούν αυτούς που κάνουν κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή έναν αγώνα. Αναλόγως των δυνάμεών τους και της κατάστασης της υγείας τους. Αυτός που νηστεύει την πρώτη και την τελευταία εβδομάδα, για παράδειγμα,  δεν είναι με κανένα τρόπο κατώτερος από εκείνον που νηστεύει όλες τις ημέρες. Μια τέτοια προσέγγιση είναι εντελώς λανθασμένη. 

Ὅσιος Θεόδωρος τοῦ Νόβγκοροντ, ὁ Εγκρατής, ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός. 25 Φεβρουαρίου

 

Ὁ ὅσιος Θεόδωρος ἔζησε τὸ 14ο μ.Χ. αἰῶνα καὶ καταγόταν ἀπὸ τὸ Νόβγκοροντ τῆς Ρωσίας, ἐνῶ ἡ ἀκριβὴς χρονολογία τῆς γέννησής του μᾶς εἶναι ἄγνωστη. Οἱ γονεῖς του ὑπῆρξαν φτωχοὶ καὶ μεγάλωσαν τὸν ὅσιο μέσα στὴ στέρηση καὶ τὴ φτώχεια. Ἀπὸ μικρὸς ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ τὰ διάφορα μαρτύρια τῶν ἁγίων ποὺ διάβαζε καὶ ἀφοῦ ὁ ἴδιος δὲν εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ μαρτυρήσει, ὅταν μεγάλωσε ἀποφάσισε νὰ ἀσκηθεῖ στὴ διὰ Χριστὸν σαλότητα, γιὰ νὰ ὑποφέρει ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ ποὺ θὰ ἐκδήλωναν ἀπέναντί του οἱ ἄνθρωποι.

Ἀναφέρεται ὅτι κατοικοῦσε στὶς ὄχθες τοῦ Βόλγα Ποταμοῦ μὲ κάποιον ἄλλο σαλό, ὀνόματι Νικόλαο. Τακτικὰ αὐτοὶ οἱ δυὸ πήγαιναν στὸ γεφύρι τοῦ ποταμοῦ, ὅπου φωνάζοντας καὶ σκουντώντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, προσποιοῦνταν ὅτι τσακώνονταν καὶ ἔπεφταν στὸ τέλος στὸ ποτάμι, χλευάζοντας ἔτσι τοὺς κατοίκους τῆς πόλης, ἐπειδὴ ἦταν χωρισμένοι σὲ δυὸ πολιτικὰ στρατόπεδα. Περισσότερα περιστατικὰ ἀπὸ τὶς συναντήσεις τῶν δυὸ σαλῶν βρίσκουμε στὴ βιογραφία τοῦ Νικόλαου (†27 Ἰουλίου).

Κυκλοφοροῦσε χωρὶς παπούτσια, μισόγυμνος μέσα στοὺς βαρετοὺς χειμῶνες τῆς Ρωσίας. Πολλοὶ τὸν λυπόντουσαν καὶ τοῦ ἔδιναν ροῦχα, τὰ ὁποῖα ὁ Θεόδωρος τὰ ἔδινε ἐλεημοσύνη σὲ ἄλλους φτωχούς. Πῆρε ἀπὸ τὸν Κύριό μας τὸ προφητικὸ χάρισμα, τὸ ὁποῖο καὶ χρησιμοποίησε γιὰ νὰ συνετίζει τοὺς συνανθρώπους του καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ τοὺς προστατέψει ἀπὸ μελλοντικὰ κακά. Μιὰ φορά, γιὰ παράδειγμα, περνώντας ἀπὸ κάποιο μέρος ἄρχισε νὰ φωνάζει ὅτι ὁ τόπος ἐκεῖνος θὰ καθαριστεῖ ἀπὸ τὶς ἀκαθαρσίες ποὺ εἶχε καὶ θὰ φύτρωναν χόρτα. Σὲ λίγες μέρες μιὰ πυρκαγιὰ γύμνωσε τὴν περιοχή. Ἄλλοτε πάλι φώναζε: «Μόνο ἂν ἔρθει ψωμὶ ἀπὸ τὸν Οὐρανό», γιὰ νὰ εἰδοποιήσει γιὰ ἕναν ἐπερχόμενο λιμὸ ἀπὸ ἔλλειψη σταριοῦ.

Ὁ ἅγιος ὑπέμεινε μὲ ὑπέρμετρη ὑπομονὴ τὶς προσβολές, τοὺς ἐμπαιγμούς, τοὺς ἐξευτελισμούς, ἀκόμα καὶ τὶς ὕβρεις πολλὲς φορές, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, στὸν ὁποῖο παρέδωσε εἰρηνικὰ τὴν ἁγία του ψυχή. Ὁ ἴδιος εἶχε ζητήσει νὰ ἐνταφιαστεῖ κοντὰ στὴν ἀγορὰ καὶ ὁ τάφος του ἔγινε ἀργότερα λαϊκὸ προσκύνημα καὶ κτίστηκε ἕνα παρεκκλήσι στὸ σημεῖο ἐκεῖνο, ἀλλὰ καταστράφηκε σχεδὸν ὁλοσχερῶς ἀπὸ τοὺς βομβαρδισμούς τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Τὰ λείψανά του μεταφέρθηκαν στὸ ναὸ τοῦ ἁγίου Γεωργίου στὸ Νόβγκοροντ.

Ίκαρος Πετρίδης, Εμπαίζοντες "Ημείς μωροί διά Χριστόν", εκδ. Μορφή

Judas Priest - Screaming for Vengeance

 

Νηστεία

Η περίοδος της νηστείας, είναι περίοδος καταπολέμησης των παθών. Πιο σημαντική από την αποχή από την τροφή είναι η αποχή από την κακία, τη μιζέρια, τον φθόνο. Από όλα εκείνα που μας κρατούν μακριά από την οικοδόμηση μιας σχέσης με τον Θεό. 

Αυτό όμως δεν υποβαθμίζει την αξία της άσκησης στο πιο βασικό επίπεδο. Δηλαδή την αποχή από κάποιες τροφές. 

Όπως η νηστεία των τροφών είναι μάταιη χωρίς την καταπολέμηση των παθών μας, έτσι και η καταπολέμηση των παθών είναι ημιτελής χωρίς την αποχή από τις τροφές που...γαργαλούν τον ουρανίσκο. Γιατί αυτό, η τέρψη των γευστικών καλύκων, είναι ένα από τα πλέον πρωταρχικά και ισχυρά πάθη. Καταπολεμώντας το, μπορούμε να φτάσουμε και στην καταπολέμηση των ανωτέρων και πιο εκλεπτυσμένων παθών. 

Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν πως μπορούν να κατανικήσουν τα πάθη τους χωρίς νηστεία. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι είτε πιστεύουν ότι δεν έχουν κάτι να διορθώσουν είτε δεν θέλουν να διορθώσουν αυτά που κουβαλάνε.

Όπως και να έχει, καλή δύναμη σε όσους νηστεύουν, σε όσους πολεμάνε τις αδυναμίες τους. Μα πιο πολύ σε εκείνους που αποτυγχάνουν και στα δύο. Η ήττα είναι πολύ σημαντική αν αξιοποιηθεί σωστά. Και οι καρποί της θα φανούν στο μέλλον.

Μεγάλη Τεσσαρακοστή

 

Βασικό χαρακτηριστικό της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι η νηστεία. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ή να αντιμετωπίσουμε με ελαφρότητα τη νηστεία των τροφών. Οι πατέρες της Εκκλησίας και η συλλογική συνείδηση των πιστών έχουν τέλεια διακρίνει την πνευματική αξία, επανορθωτική και καθαρτική, της αποχής από ορισμένες τροφές.

Θα ήταν όμως σοβαρό λάθος να περιορίσουμε τη νηστεία στη μία αυτή διάσταση. Η νηστεία του σώματος θα πρέπει να συνοδεύεται και από μία άλλη νηστεία. Η τάξη της Εκκλησίας των πρώτων αιώνων απαγόρευε κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή τη συζυγική σχέση, τη συμμετοχή σε γιορτές, την παρουσία των Χριστιανών σε θεάματα. Αυτή η τάξη έχει αποδυναμωθεί και ίσως δεν παρουσιάζεται στους πιστούς με την ίδια αυστηρότητα όπως κατά την εποχή των πατέρων. Παραμένει όμως ακριβής ένδειξη του πνεύματος και της πρόθεσης της Εκκλησίας.

Αυτή η πρόθεση συνίσταται στο να ασκηθούμε, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, σ' έναν αυστηρότερο έλεγχο των σκέψεων, των λόγων και των πράξεών μας και να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας στο Πρόσωπο και τις απαιτήσεις του Σωτήρος. Η φιλανθρωπία είναι και αυτή ένας τρόπος τήρησης της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τον οποίο θερμά συνιστούσαν οι πατέρες. Νηστεία ευάρεστη στον Θεό είναι ένα σύνολο από το οποίο δεν πρέπει να αποκόπτουμε τις εσωτερικές ή εξωτερικές πτυχές του, αλλά του οποίου οι εσωτερικές πτυχές είναι οι σημαντικότερες.

Λεβ Ζιλέ, Πασχαλινή Κατάνυξη, εκδ. Ακρίτας

Uriah Heep - Sunrise

 

Η ανάσταση των ζώων

 

Σύμφωνα με μια μουσουλμανική παράδοση, όταν οι εν Εφέσω επτά παίδες -τους οποίους καταδίωκαν εξαιτίας της πίστης τους- βρήκαν καταφύγιο στη σπηλιά κι έπεσαν σε ύπνο δύο αιώνων, ένας σκύλος τους ακολούθησε κι έμεινε φύλακας στην είσοδο της σπηλιάς. Αυτός ο σκύλος θα είναι ένα από τα ζώα τα οποία θα έχουν την τιμή να μπουν στον παράδεισο. Άλλωστε όλα τα ζώα θα αναστηθούν σύμφωνα με την ισλαμική πίστη. 

Υπάρχει άλλη μια παράδοση κατά την οποία όταν στέλνουν επιστολές, γράφουν και το όνομα του σκύλου(Qitmir) σαν φυλαχτό που θα βοηθήσει την επιστολή να φτάσει στον προορισμό της. 

Αυτός ο όμορφος θρύλος/παράδοση είναι ακόμη ένας κρίκος σε εκείνη τη μακρά αλυσίδα που ενώνει τον άνθρωπο με τον πιστό του φίλο, τον σκύλο. 

Δεν κατάλαβα και δεν θα καταλάβω ποτέ ούτε εκείνους που αντιπαθούν τα εξημερωμένα ζώα (σκύλους, γάτες κλπ) ούτε κι εκείνα τα γλοιώδη κτήνη που οπλισμένοι λες και πάνε σε πόλεμο εξορμούν σε δάση και βουνά σε κάθε γωνιά αυτής της άθλιας πια χώρας και σκοτώνουν ό,τι ζώο βρεθεί μπροστά τους. 

Κι άλλοι έχουν πρόβλημα με κάποιες βασικές σεξουαλικές λειτουργίες τους αλλά δεν ξεσπάνε σε αθώα ζώα. Πηγαίνουν σε κανέναν ψυχίατρο/ψυχολόγο. 

Αν ισχύει η ισλαμική παράδοση και τα ζώα αναστηθούν στη τελική κρίση, θα έχει πολύ ενδιαφέρον η νέα συνάντηση θυτών και θηραμάτων...

Deep Purple - Child in Time

 

Κυριακή της Τυρινής

 

Έχει επικρατήσει οι μέρες αυτές, αρχής γενομένης από το προηγούμενο Σάββατο, το Ψυχοσάββατο, να είναι αφιερωμένες στους κεκοιμημένους. 

Και η αλήθεια είναι ότι αυτές τις ημέρες αισθανόμαστε κάπως άβολα. Από τη μία είναι καλό και ωραίο να ερχόμαστε με αυτόν τον τρόπο κοντά στους κεκοιμημένους συγγενείς μας αλλά από την άλλη η σκέψη του θανάτου, είναι κάπως ενοχλητική, κάπως τρομακτική, έτσι δεν είναι; 

Ειδικά από τη στιγμή που ο θάνατος έρχεται κάποιες φορές απροσδόκητα, απροειδοποίητα. Δεν κρατά κάποια σειρά προτεραιότητας και δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την κοινωνική μας θέση, την οικονομική κατάσταση, τις οικογενειακές μας υποχρεώσεις ή τα σχέδιά μας. Πολλές φορές δεν λαμβάνει καν υπ' όψη του την υγεία μας. Απλά...έρχεται. 

Και αυτό θα ήταν ικανό να μας παραλύσει, να μας ισοπεδώσει, να μας καταστήσει αδιάφορους ακόμα. Και ίσως και να το κάνει σε μερικούς. Όταν γίνεται όμως αυτό δε χρειάζεται να φοβόμαστε πια τον θάνατο. Έχουμε μετατρέψει τη ζωή μας σε θάνατο. Όπως μετέτρεψαν τη ζωή τους σε θάνατο οι Εβραίοι που φώναζαν για τον Χριστό "άρον άρον, σταύρωσον Αυτόν". Όπως μετέτρεψαν τη ζωή τους σε θάνατο οι Φαρισαίοι. Όχι απλώς επειδή δεν τον δέχτηκαν ως αυτόν που ήταν, τον σαρκωμένο προαιώνιο Θεό, αλλά επειδή έστειλαν έναν αθώο, τον μόνο αθώο άνθρωπο στον θάνατο για το συμφέρον τους. Το στενό τους και μικρόψυχο συμφέρον. 

Φοβόμαστε τον θάνατο και είναι φυσιολογικό. Αυτό που είναι αφύσικο είναι που δε φοβόμαστε τη μετατροπή της ζωής μας σε θάνατο. Όταν σιωπούμε μπροστά στην αδικία και την εκμετάλλευση για να προστατεύσουμε τα δικά μας κεκτημένα. Όταν μαζεύουμε θησαυρούς στη γη και όχι στον ουρανό. Όταν προτιμούμε τα είδωλα του χρήματος, της εξουσίας και της καλοπέρασης έναντι του αληθινού Θεού. Όταν υποκρινόμαστε τους ευσεβείς διαλαλώντας με τον τρόπο μας την νηστεία μας, τη συμμετοχή μας στις ακολουθίες, την λειτουργική μας ζωή ενώ μέσα μας είμαστε πλήρως παγωμένοι και αδιάφοροι για τους ανθρώπους που δοκιμάζονται. Όταν δηλαδή, παριστάνουμε τους ζωντανούς ενώ είμαστε εντελώς μα εντελώς νεκροί. 

Οι μέρες αυτές, λίγο πριν ξεκινήσει η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, με όλες τις δυσκολίες της και την κούραση που φέρνει -γιατί ας μη κοροϊδευόμαστε είναι και δύσκολη και κουραστική αυτή η περίοδος ό,τι κι αν λέμε για τη χαρά της άσκησης- οι μέρες αυτές λοιπόν, είναι μέρες αφιερωμένες στην πραγματική ζωή. Είναι μέρες αφιερωμένες στην ουσία της ζωής. Στην πνευματικότητα η οποία δεν περιορίζεται σε προσευχές και γονυκλισίες μόνο αλλά απλώνεται και στον κόσμο. 

Και ξεκινώντας από τη Καθαρά Δευτέρα, σε αυτή την ουσία καλούμαστε να βουτήξουμε με τη βοήθεια της δύσκολης αλλά πολύ ωφέλιμης άσκησης της νηστείας. 

Αναγνώριση του βρικόλακα. Κυνηγοί, εκδορείς και γητευτές βρικολάκων

 

Ο βρικόλακας πιστεύεται ότι αναγνωρίζεται συνήθως, από τους σαββατογεννημένους που δεν βρικολάκιαζουν και τους αλαφροΐσκιωτους στις διάφορες μορφές που αναφέραμε.

Κατά κανόνα τους βλέπουν εργαζόμενους και σχεδόν πάντα να μπαλώνουν παπούτσια. Αντίθετα στη Χίο θεωρούν ότι και οι σαββατογεννημένοι βρικολάκιαζουν. Στη Γραλίτσα της Καρδίτσας πιστεύουν ότι αναγνωρίζονται από όλους. Κάποιοι μύθοι αναφέρουν πως για να ανακαλυφθεί τάφος του βρικόλακα πρέπει να βάλεις ένα παρθένο αγόρι ή κορίτσι γυμνό, καβάλα στα καπούλια ενός μαύρου παρθένου αλόγου δρομέα, που δεν έχει φορέσει σέλα ή χάμουρα. Το αφήνεις ελεύθερο μέσα στο νεκροταφείο. Το άλογο θα κωλώσει, όταν φθάσει στον τάφο του βρικόλακα.

Στα βασικά στοιχεία της λατρείας των Αναστεναρίων μεταξύ των ιδιοτήτων και δυνατοτήτων που έχουν ο αρχιαναστενάρης και οι αναστενάρηδες πιστεύεται ότι είναι η αναγνώριση και το κυνηγητό των βρικολάκων. Έτσι όπως γράφει ο Χουρμουζιάδης, «... τοποθετούντες τρία κέντρα ἀκάνθης εἰς τά χείλη ἐξέρχονται πανδημεί καί κυκλώνουν μίαν ἀγέλη. Νομίζοντες δέ ὅτι βλέπουν βρικόλακα τόν καταδιώκουν ἀκόμη καί ἐντός τοῦ νεκροταφείου ὅπου ἀνορύξαντες νεκρούς τούς κατέκαυσαν εἰς μεγάλας πυρᾶς...». Προσθέτει δε «ἡμεῖς δ’ αὐτοί παῖδες ὄντες εἴδομεν ἐν Μέτραις βρικόλακαν ἐν τοῖς τάφοις βρικόλακα διώκοντες...».

Μαρτυρία για κυνηγούς βρικολάκων σώζεται για τα χωριά της περιοχής Αλμωπίας, στην Έδεσσα.

Μια μοναδική περιγραφή έχουμε από την Ικαρία, όπου μαρτυρείται ότι υπήρχαν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι έκοβαν με μαχαίρι σε φέτες τους βρικόλακες. Διασώζονται τα ονόματα δυο ατόμων που ασχολούνταν με αυτή την εργασία κατά το μεγάλο θανατικό του 1918. Ήταν ο Κουταλίδας και ο Τσελέκατος.

Στο χωριό Παγώνδνα στη Σάμο θεωρούσαν ότι το χώμα όπου έθαβαν τους νεκρούς στο νεκροταφείο τους, ήταν μολυσμένο γι’ αυτό και συχνά βρικολάκιαζαν οι νεκροί τους. Έτσι αποφάσισαν να αντιστρέψουν αυτό και για να εξοντώσουν τους βρικόλακες, έπρεπε να εξαγνίσουν το χώμα του νεκροταφείου εκτελώντας το θρόνιασμα, δηλαδή να πραγματοποιήσουν έναν μαγικό κύκλο γύρω από το νεκροταφείο, με τη βοήθεια ενός γητευτή. Με τη διαδικασία αυτή όμως εκλαμβάνουν το βρικολάκιασμα ως επιδημική ασθένεια με φορέα της το χώμα, στοιχείο που είναι γνωστό και από άλλες παραδόσεις.

Αναφέρει ο Πολίτης: «Στόν Παγώνδνα ἦσαν πολλοί βρικόλακες, καί οἱ χωριανοί γιά νά γλιτώσουν ἀπό τό κακό, ἐπροκάλεσαν ἕνα γητευτή καί τοῦ δωκαν ἀπό ἕνα ἄσπρο ὁ καθένας γιά νά θρονιάση τό νεκροταφεῖο. Ἐκεῖνος πῆρε τρία βοΐδια μονόκοιλα (πού ἦσαν γεννημένα τόν ἴδιο καιρό ἀπό μιά γελάδα) καί ἔφερε τρεῖς φοραῖς τό νεκροταφεῖο γύρω, λέγοντας κάτι λόγια μαγικά. Ἔτσι τό ἐθρόνιασε καί κανείς πλέον δεν ἐβρικολάκιασε. Καί ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά καί πολλοί ἔρχονται ἀπό τήν ἀντικρινή στεριά καί παίρνουν χῶμα ἀπό τό νεκροταφεῖο τοῦ Παγώνδνα καί τό πηγαίνουν 'ς τά δικά τους τά νεκροταφεῖα γιά να μην βρικολάκιαζουν ὅσους χώνουν 'ς αὐτά, καί μερικοί βάνουν καί σέ σακκούλαις χῶμα καί τοῖς κρεμοῦν 'ς τοὺς τοίχους τῶν σπιτιῶν για νά ναι φυλαχτά».

Στέλιος Α. Μουζάκης - Ο Αφορισμός, οι Βρικόλακες και η αντιεμτώπισή τους - εκδ. Ηρόδοτος

Ozzy - Bark At The Moon

 

Ένας ρομαντικός...

 

Ακολουθεί κείμενο αυτοβιογραφικό:

Η αλήθεια είναι ότι αν είμαι κάτι, αν κάπως μπορεί να με χαρακτηρίσει κάποιος, είμαι ρομαντικός. Στην πραγματικότητα υπήρξα ρομαντικός πολύ πριν μάθω τι είναι ο ρομαντισμός. 

Τα πρώτα κινούμενα σχέδια που θυμάμαι να έχω δει είναι μια εκδοχή του Sleepy Hollow. To πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν στη δευτέρα δημοτικού το Frankenstein, δώρο από το φροντιστήριο αγγλικών επειδή βγήκα ο καλύτερος στην τάξη. Ήταν μια πολύ συνοπτική έκδοση. Οι Τρεις Σωματοφύλακες ήταν ένα αγαπημένο μου επίσης. Η Παναγία των Παρισίων, οι Άθλιοι, Μόμπυ Ντικ...Αυτά τα αναφέρω με (σχεδόν)τη σειρά που τα ανακάλυψα και τα περισσότερα τα έβλεπα σε κινούμενα σχέδια ή ταινίες παρά τα διάβαζα. 

Φυσικά τότε ούτε ήξερα ούτε μπορούσαν να ξέρω τι είναι ο ρομαντισμός. Κάποια στιγμή έμαθα την καρικατουρίστικη εκδοχή του "ρομαντικού" που εννοούσε τις αισθηματικές κακογραμμένες ιστορίες του κιλού. Λουλούδια και σοκολάτες κλπ. 

Πολύ αργότερα ήρθα σε επαφή συνειδητά με τους ρομαντικούς, Blake, Byron, Shelley, Beckford, Thoreau, Dickinson, Poe κλπ

Όλες μου οι κοινωνικές και πολιτικές αντιλήψεις, οι διαπροσωπικές σχέσεις αλλά και ο τρόπος που προσεγγίζω και την πίστη αλλά και την ιερωσύνη, πέρα από τις όποιες επιρροές έχω από τον τρόπο που μεγάλωσα(να πω την αλήθεια κράτησα μόνο τις επιρροές του παππού και της γιαγιάς μου, τις άλλες μάλλον τις κρατώ ως εξωτικά φρούτα και τις κοιτάζω ξανά όταν βαριέμαι και λέω "τι ανοησίες"), πηγάζουν από εκεί. Ούτε Μαρξ διάβασα ποτέ μου(εννοώ κανονικά, από την αρχή ως το τέλος,τον βαριέμαι) ούτε όλες αυτές οι αναλύσεις αριστερών και δεξιών επί των οικονομικών και των τραπεζικών συστημάτων μου προκαλούν κανένα ενδιαφέρον. Μάλλον ανία. Φανταστείτε τι μου προκαλούσε η λογιστική λοιπόν(δεν μπορούσα να την αφήσω απ' έξω). Τα πολιτικά κείμενα που διάβασα(κι εδώ ξεκίνησα με τον Thoreau στον οποίο οι ρομαντικές επιρροές είναι εμφανείς) τα διάβασα πολύ αργότερα. 

Ούτε τίποτα κοινωνικούς αναλυτές έπιασα ποτέ στα χέρια μου σοβαρά. 

Όσο για τις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους... όποιος ξέρει λίγο από ρομαντισμό μπορεί να καταλάβει.

Η αδυναμία μου ήταν πάντα οι καταραμένοι ήρωες, αυτοί που πάντα κάτι ήθελαν αλλά ποτέ δεν μπορούσαν να το αποκτήσουν και το κυνηγούσαν συνεχώς. Είτε αυτό ήταν μια αιθέρια ονειρική σχεδόν ύπαρξη, ευτυχία ή...μία εκδικητική φάλαινα που τους είχε φάει το πόδι. Αυτού του είδους οι ιστορίες πάντα με συγκινούσαν...

Όλα αυτά κάπου μου βγήκαν σε καλό και κάπου σε κακό. Αν τα έβαζα στο ζύγι, θα έλεγα μάλλον σε κακό πιο πολύ. Αλλά κι αυτό ακόμα το λέω υπό το πρίσμα ενός ρομαντικού. Μάλιστα ενός γοτθικού ρομαντικού. Οπότε δε ξέρω κι αν είναι αλήθεια τελικά αυτό.

Μερικές φορές με ρωτάνε αν φοβάμαι μήπως αυτά που γράφω ενοχλήσουν κάποιον που δεν πρέπει. Ε, λοιπόν, νομίζω ότι μόλις απάντησα παραθέτοντας τα παραπάνω...

Όταν με ρωτάνε τι είμαι λοιπόν δεν μπορώ να απαντήσω ούτε αριστερός, σίγουρα όχι δεξιός, δυστυχώς δεν είμαι αρκετά καλός για Χριστιανός και απέχω πολύ από το να είμαι μοντέρνος, μεταμοντέρνος, ορθολογιστής(ευτυχώς) ή τεχνοκράτης. Είμαι αυτό που ήμουν πάντα είτε το ήξερα είτε όχι. Ένας ρομαντικός περιπλανώμενος...

Eagles - Desperado

 

Νύχτες του Φλεβάρη

 

Η νύχτα αυτή την εποχή είναι πιο σκοτεινή από τον υπόλοιπο χρόνο. Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανείς. Τα φώτα στις κολώνες, στις βιτρίνες των μαγαζιών, ακόμα και στα φανάρια κυκλοφορίας των δρόμων φαίνονται πιο αδύναμα, πιο θαμπά. 

Κάπως έτσι είναι και τα πράγματα γενικότερα αυτό τον καιρό. Το δίκιο του ισχυρού πιο χυδαίο από ποτέ. Αυτοί που φέρουν το όνομα των ακολούθων Εκείνου που ήταν αγάπη, δεν έχουν αρθρώσει μισή λέξη παρηγοριάς, μια κουβέντα ποιμαντική για ένα δικό τους παιδί που -ποιος ξέρει; - ξέπεσε, έπεσε θύμα σκευωρίας; Αν είναι το πρώτο πού είναι η ποιμαντική που θα τον οδηγήσει στη μετάνοια; Αν ισχύει το δεύτερο μια κουβέντα συμπαράστασης δεν είναι απαραίτητη;

Όπως και να έχει αυτή η αδιαφορία, η εγκατάλειψη, η παγερή αντιμετώπιση είναι αβάστακτη. Και απαράδεκτη. 

Αλλά από Δευτέρα αρχίζει η Σαρακοστή. Δε θα ξεχάσουμε να πούμε πόσο σημαντική είναι η νηστεία και πόσο χαρούμενοι θα πρέπει να ριχτούμε στον στίβο των αγώνων και άλλες πνευματικές κενολογίες, πνιγμένες στις παραδόσεις και την ευλάβειά μας, με τις οποίες φτιασιδώνουμε την πλήρη μας εκκοσμίκευση. 

Ας βουλιάξουν όλα στο βούρκο που μας περιβάλλει. Αρκεί να διατηρήσουμε καθαρές τις προσόψεις μας...στον τάφο μέσα το σκουλήκι μας περιμένει θριαμβευτικά. 

AC/DC - Dirty Deeds Done Dirt Cheap

 

Αγία Φιλοθέη

Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε το 1522 στην Αθήνα. Την εποχή που η Τουρκοκρατία ήταν στην πιο δυναμική και βάρβαρη μορφή της. Είχε παντρευτεί νωρίς, 14 χρονών έναν πλούσιο Αθηναίο. Όταν πέθαναν οι γονείς και ο άντρας της, αυτή πραγματοποίησε το όνειρό της και μόνασε. 

Όμως μόνο τυπική μοναχή δεν ήταν. Αιώνες πριν την γερόντισσα Γαβριηλία και την Μαρία Σκομπτσόβα, τις οσίες αυτές, η αγία Φιλοθέη είχε ήδη θέσει τα πρότυπα. Ίδρυσε μοναστήρι που έφτασε να έχει διακόσιες μοναχές, βοήθησε πολλές χριστιανές να μην καταλήξουν σε οθωμανικά χαρέμια, φρόντιζε απόρους, ορφανά, φέροντες και ασθενείς. 

Κατόρθωσε με την περιουσία που είχε και έστησε ένα, τρομακτικό για την εποχή, δίκτυο ιδρυμάτων και σχολείων για να βοηθά όσους είχαν ανάγκη. Η ίδια αξιώθηκε με το θαυματουργικό χάρισμα, χαρακτηριστική η θεραπεία ενός δαιμονισμένου νεαρού με την προσευχή της. Η δε φήμη της έφτανε και πέρα από τα σύνορα της Αθήνας αλλά και της οθωμανικής αυτοκρατορίας όπως φαίνεται από ανταλλαγή επιστολών με την Γερουσία της Βενετίας η οποία σώζεται.

Και όλα αυτά με τη συνεχή απειλή των Τούρκων να κρέμεται πάνω από το κεφάλι της. Απειλή που τελικά πραγματοποιήθηκε, αφού η οσία μαρτύρησε στα χέρια των Τούρκων. 

Συζητάμε κάποιες φορές ποια είναι η θέση της γυναίκας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Και ανταλλάσσουμε επιχειρήματα επί επιχειρημάτων, τα οποία δεν είναι παρά φιλοσοφίες και λόγια του αέρα. Η αγία Φιλοθέη απαντά και σε αυτό το ερώτημα αλλά και στο ερώτημα περί της θέσης του χριστιανού στην κοινωνία γενικά. 

Η θέση είναι μία: εκεί μπροστά. Δίπλα στους φτωχούς, στους πεινασμένους, στους διωκόμενους, στους ασθενείς. Ούτε παραδόσεις ούτε τυπικά ούτε πρωτόκολλα  μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δικαιολογίες για την απροθυμία και την διστακτικότητά μας να αναλάβουμε δράση. Δεν τηρούσε το τυπικό η αγία; Δεν γνώριζε το πρωτόκολλο; Αν η δράση και οι πράξεις μιας αγίας δεν αποτελούν παράδοση, τότε τι αποτελεί παράδοση;

Η Αγία Φιλοθέη δεν είναι μόνο ένα παράδειγμα και μια απάντηση για τη θέση της γυναίκας. Είναι και μια απάντηση για τις ευθύνες των χριστιανών στον κόσμο. Δεν είναι μόνο ένα παράδειγμα για όλους μας. Είναι και σημείο κρίσης...

Λόγια του Αιδ. Jesse Jackson

 

«Κανένας δεν πρέπει να διαπραγματεύεται τα όνειρά του. Τα όνειρα πρέπει να είναι ελεύθερα να πετούν ψηλά. Καμία κυβέρνηση, κανένα νομοθετικό σώμα, δεν έχει το δικαίωμα να περιορίζει τα όνειρά σας.»

«Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να δελεαστεί από το χρήμα ούτε να εκφοβιστεί από την απειλή της φυλακής ή του θανάτου, κατέχει δύο από τα ισχυρότερα όπλα που μπορεί να διαθέτει κανείς.»

«Η ηγεσία δεν μπορεί απλώς να συμβιβάζεται για να τα πηγαίνει καλά με όλους. Η ηγεσία πρέπει να ανταποκρίνεται στην ηθική πρόκληση της εποχής.»

«Αν δεν γνωρίζεις τι επιφυλάσσει το αύριο, πρέπει να γνωρίζεις Ποιος κρατά το αύριο στα χέρια του!»

«Στο τέλος της ημέρας, πρέπει να προχωράμε μπροστά με ελπίδα και όχι προς τα πίσω με φόβο και διχασμό.»

«Αν μείνεις πίσω, τρέξε πιο γρήγορα. Μην τα παρατάς ποτέ, μην παραδίνεσαι ποτέ και ορθώσου ενάντια στις πιθανότητες.»

«Τόσο τα δάκρυα όσο και ο ιδρώτας είναι αλμυρά, αλλά αποδίδουν διαφορετικό αποτέλεσμα. Τα δάκρυα θα σου αποφέρουν συμπόνια· ο ιδρώτας θα σου αποφέρει την αλλαγή.»

«Αφαιρέσαμε την οροφή πάνω από τα όνειρά μας. Δεν υπάρχουν πια ανέφικτα όνειρα.»

«Ο χρόνος είναι ουδέτερος και δεν αλλάζει τα πράγματα. Με θάρρος και πρωτοβουλία, οι ηγέτες είναι αυτοί που αλλάζουν τα πράγματα.»

«Ένας άνθρωπος πρέπει να είναι πρόθυμος να πεθάνει για τη δικαιοσύνη. Ο θάνατος είναι μια αναπόφευκτη πραγματικότητα και οι άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά, αλλά οι καλές πράξεις ζουν για πάντα.»

Wishbone Ash - Warrior

 

Κατεύθυνση

 

Ο κόσμος πηγαίνει μπροστά. Δεν έχει και πού άλλου να πάει. Πάντα μπροστά πήγαινε και πάντα μπροστά θα πηγαίνει. Ακόμα κι αν μας φαίνεται ότι πηγαίνει πίσω. Όλη η σύγχυση προκαλείται από τη λανθασμένη εντύπωση ότι το μπροστά σημαίνει και σωστά ή καλά. Όταν οι Γερμανοί επέλεξαν τους Ναζί πήγαν μπροστά. Το ίδιο και οι Ρώσοι όταν επέλεξαν τους Κομμουνιστές. Ή οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι έκαναν τις ανάλογες επιλογές τους. Ανεξαρτήτως αν αυτές οι επιλογές ήταν "καλές" ή "κακές" ήταν κίνηση προς τα εμπρός. Το ίδιο συνέβη με τις  Σταυροφορίες, τις επιδρομές των Μογγόλων, την εξάπλωση των Αράβων, των Τούρκων, τη Μεταρρύθμιση, την  Αναγέννηση, τον Διαφωτισμός, την Ιερά Εξέταση. Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα ή τα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Όλες αυτές οι ιστορικές περίοδοι, όλα αυτά τα φαινόμενα ήταν κίνηση προς τα εμπρός. 

Το "μπροστά" δεν σημαίνει πάντα "σωστά". Αυτό είναι λάθος να το πιστεύουμε. Γιατί όταν τελικά αυτό το "μπροστά" θα μας οδηγήσει σε ανεπιθύμητους προορισμούς θα προσπαθήσουμε να το "διορθώσουμε" γυρνώντας πίσω. Αλλά ούτε πίσω μπορούμε να γυρίσουμε, ούτε και να φέρουμε κρίσιμα στοιχεία και συνθήκες του παρελθόντος και να τα κάνουμε κυρίαρχα στο μέλλον. Αυτό θα δημιουργήσει φρανκενσταϊνικές καταστάσεις. Εξάλλου ούτε το "πίσω" είναι σωστό όταν το "μπροστά" μας οδηγεί σε άσχημες καταστάσεις. 

Μπορεί κάποια στοιχεία του αύριο να μοιάζουν με εκείνα του χθες αλλά και πάλι η κίνησή μας δεν μπορεί παρά να πηγαίνει προς τα εμπρός. Δεν υπάρχει άλλη κατεύθυνση που να μπορούμε να πάρουμε. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη "μεγάλη" κίνηση του ανθρώπινου είδους, αφορά και την προσωπική ζωή του καθενός. 

Δεν θα γυρίσουμε στο χθες επειδή το σήμερα είναι άσχημο και το αύριο φαντάζει αβέβαιο. Θα προχωρήσουμε στο αύριο και την αβεβαιότητα αναζητώντας καινούριους τρόπους ώστε να επιβιώσουμε, να ζήσουμε και να αναπτυχθούμε μέσα στις συνθήκες που θα βρεθούμε. Ανεξάρτητα ποιες θα είναι αυτές. Από το χθες μόνο διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε. Τίποτα άλλο. 

Πέθανε ο Τζέσι Τζάκσον, εμβληματική μορφή των πολιτικών δικαιωμάτων, σε ηλικία 84 ετών

 

https://eu.usatoday.com/story/news/nation/2026/02/17/jesse-jackson-civil-rights-icon-dies/8245106002/

Ο αιδεσιμότατος Τζέσι Τζάκσον, ένας κορυφαίος υπερασπιστής των πολιτικών δικαιωμάτων που αγωνίστηκε στο πλευρό του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση ομήρων παγκοσμίως και εξέθεσε εταιρείες για την έλλειψη πολυμορφίας και την αποτυχία τους να στηρίξουν τα δικαιώματα ψήφου, έφυγε από τη ζωή.

Ο Τζάκσον είχε τιμηθεί με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, υπήρξε υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία και ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Μαύρους ακτιβιστές στον κόσμο. Ήταν 84 ετών και έπασχε από προϊούσα υπερπυρηνική παράλυση, μια σπάνια ασθένεια που προκαλεί φθορά παρόμοια με τη νόσο Πάρκινσον, αλλά με ταχύτερο ρυθμό.

«Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε τον θάνατο του ηγέτη των πολιτικών δικαιωμάτων και ιδρυτή του συνασπισμού Rainbow PUSH, του αξιότιμου αιδεσιμότατου Τζέσι Λούις Τζάκσον του πρεσβύτερου», ανέφερε δήλωση της οργάνωσης. «Πέθανε ειρηνικά το πρωί της Τρίτης, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του».

Μια ζωή αφιερωμένη στον αγώνα

Παρά την ασθένεια που είχε εξασθενήσει τη φωνή και το βάδισμά του, ο Τζάκσον συνέχισε να μάχεται για τα πολιτικά δικαιώματα και συνελήφθη δύο φορές το 2021 λόγω της αντίθεσής του στον κανόνα του "filibuster" στη Γερουσία. Την ίδια χρονιά, ο ίδιος και η σύζυγός του, Ζακλίν, νοσηλεύτηκαν με επιπλοκές της COVID-19 σε νοσοκομείο του Σικάγο.

«Η μακροζωία του είναι μέρος της ιστορίας», δήλωσε ο Ρασάντ Ρόμπινσον, πρώην πρόεδρος της οργάνωσης Color of Change. «Πρόκειται για κάποιον που είχε τόσες ευκαιρίες να κάνει κάτι άλλο, κι όμως αυτό επέλεξε να κάνει με τη ζωή του».

Αντιδράσεις και Πολιτική Παρακαταθήκη

Ο θάνατος του Τζάκσον έρχεται εν μέσω έξαρσης του λευκού εθνικισμού και ζητημάτων πρόσβασης στα εκλογικά δικαιώματα, ακολουθώντας την απώλεια άλλων εμβληματικών μορφών, όπως ο πρώην βουλευτής Τζον Λιούις το 2020.

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι συνεργαζόταν με τον Τζάκσον για δεκαετίες, παρέχοντας γραφεία για τον συνασπισμό του. Ο Τζάκσον είχε δηλώσει προηγουμένως ότι οι δρόμοι τους με τον Τραμπ χώρισαν λόγω της υπόθεσης των "Central Park Five" — της ομάδας των Ισπανόφωνων και Μαύρων εφήβων που καταδικάστηκαν αλλά τελικά αθωώθηκαν για τη σεξουαλική επίθεση σε μια γυναίκα στο Σέντραλ Παρκ το 1989. Ο Τραμπ είχε δημοσιεύσει τότε διαφημίσεις σε εφημερίδες ζητώντας την εκτέλεσή τους.

«Ο Τζέσι ήταν μια δύναμη της φύσης όσο λίγοι άλλοι πριν από αυτόν», έγραψε ο Τραμπ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Αγαπούσε πολύ την οικογένειά του και σε αυτούς στέλνω τα βαθύτατα συλλυπητήριά μου. Ο Τζέσι θα λείψει!»

Η διαδρομή προς την κορυφή

Γεννημένος στο Γκρίνβιλ της Νότιας Καρολίνας, η άνοδος του Τζάκσον ξεκίνησε το 1960, όταν σε ηλικία 18 ετών συνελήφθη μαζί με άλλους επτά επειδή διαμαρτυρήθηκαν κατά του φυλετικού διαχωρισμού στη δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης τους. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον αναπτυσσόμενο αγώνα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και βρισκόταν σε απόσταση λίγων μέτρων όταν ο Κινγκ δολοφονήθηκε το 1968.

Ο Τζάκσον ίδρυσε τον συνασπισμό Rainbow/PUSH και έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία με τους Δημοκρατικούς το 1984 και το 1988, κινητοποιώντας και εγγράφοντας στους εκλογικούς καταλόγους εκατομμύρια Μαύρους ψηφοφόρους.

Διεθνής Διπλωματία και Ακτιβισμός

Πέρα από την εγχώρια πολιτική, ο Τζάκσον σημείωσε σημαντικές επιτυχίες στη διεθνή σκηνή:

1983: Διαπραγματεύτηκε στη Συρία την απελευθέρωση Αμερικανού πιλότου.

1984: Εξασφάλισε την απελευθέρωση 22 Αμερικανών και 26 πολιτικών κρατουμένων από την Κούβα μετά από συνάντηση με τον Φιντέλ Κάστρο.

1990: Διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση εκατοντάδων ανθρώπων που ο Σαντάμ Χουσεΐν απειλούσε να χρησιμοποιήσει ως «ανθρώπινες ασπίδες».

1999: Πέτυχε την απελευθέρωση τριών Αμερικανών αιχμαλώτων πολέμου κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο.

«Δεν θα υπήρχε Μπαράκ Ομπάμα χωρίς τον Τζέσι Τζάκσον»

Πολλοί αναλυτές τονίζουν ότι ο Τζάκσον άνοιξε τον δρόμο για τις επόμενες γενιές. Ο Ρασάντ Ρόμπινσον σημείωσε: «Δεν θα υπήρχε Μπαράκ Ομπάμα αν δεν υπήρχε ο Τζέσι Τζάκσον. Και δεν θα υπήρχε ούτε Μπιλ Κλίντον».

Το 2000, ο Κλίντον του απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, δηλώνοντας: «Είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα είχαμε φτάσει ως εδώ χωρίς τη δημιουργική δύναμη, την οξεία διάνοια και την αδυσώπητη πάθος του Τζέσι Λούις Τζάκσον».

Ο Τζάκσον αφήνει πίσω του τη σύζυγό του, Ζακλίν, με την οποία ήταν παντρεμένος 63 χρόνια, και έξι παιδιά.

Black Sabbath - Children of the Sea

 

Παραβολή

 

Είμαι παπάς σε μια ενορία σε ένα χωριό. Γίνεται ένας φόνος. Οι συγγενείς του θύματος κατηγορούν τον πρόεδρο του χωριού ως ηθικό -τουλάχιστον- αυτουργό και το συμβούλιο της κοινότητας ως υπευθύνους για τη συγκάλυψη του φόνου, για απόκρυψη στοιχείων κλπ. Μπορεί να συμφωνώ ή να διαφωνώ μαζί τους. Είναι τουλάχιστον απρέπεια, στο μνημόσυνο του θύματος να καλέσω τον ταμία(ή κάποιο άλλο μέλος) του συμβουλίου ή έστω να του επιτρέψω να παραστεί στο μνημόσυνο. Και να βγάλω και φωτογραφίες και να τις δημοσιεύσω, πως ήρθε το τάδε μέλος του συμβουλίου στο μνημόσυνο του θύματος. Οι πενθούντες, ακόμα και παλαβομάρες να λένε, αξίζουν σεβασμό...

Κάποιοι μου είπαν κάποτε για ένα θέμα, "πάτερ γιατί δε μιλάει η Εκκλησία;" εννοώντας τους κληρικούς. Η απάντησή μου παραμένει: "Το 90% από εμάς καλύτερα να μη μιλάει. Ζημιά κάνουμε όταν το ανοίγουμε. "

Υγ1. Πάνω που χάρηκα με το κάζο του βάζελου στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο, ξανασυγχίστηκα....

Υγ2. Είδατε καλός που είμαι με τις παραβολές;;;

Rory Gallagher - A Million Miles Away

 

Κυριακή της Απόκρεω

 

H ευαγγελική περικοπή της Κυριακής της Απόκρεω αφορά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου και την Τελική Κρίση. 

Και μας δίνεται ανάγλυφα το κριτήριο. Αν σταθήκαμε δίπλα στους αδύναμους, στους περιθωριακούς, στους ασθενείς αλλά και στους αντιπαθείς ακόμα. Αν τελικά αγαπήσαμε τους ανθρώπους ως παιδιά του Πατέρα μας, ως αδέρφια μας. 

Κι όταν μιλάμε για αγάπη δεν εννοούμε ούτε την άχρωμη και άγευστη εποχική φιλανθρωπία, δεν μιλάμε για θεωρητικές ακροβασίες και πολιτικάντικες αερολογίες. Μιλάμε για έμπρακτη συμπαράσταση, για αγώνα δίπλα τους, για πραγματική ενασχόληση με τις αιτίες που τους οδήγησαν στην κατάσταση που βρίσκονται. Αν εγώ εκφράζω τη συμπάθεια και την αγανάκτησή μου για τους φτωχούς πχ αλλά δεν κάνω απολύτως τίποτα για να αλλάξουν όλες αυτές οι συνθήκες που τους οδηγούν στην κατάσταση αυτή, τότε τι σόι αγάπη είναι τούτη;

Συνηθίζουμε αυτές τις ημέρες να μιλάμε για τον καρνάβαλο, για τους μασκαράδες και όλα αυτά τα έθιμα και να τα κατακεραυνώνουμε από θέση αρετής και πίστεως. Αλλά αλήθεια, αυτές οι μάσκες, οι αποκριάτικες είναι χειρότερες από τις δικές μας; Γιατί τι ντύνονται συνήθως οι άνθρωποι -οι κοσμικοί όπως τους αποκαλούμε- αυτή την εποχή. Μουτσούνες ζώων, κλόουν και διάφορα άλλα. Πράγματα που δείχνουν είτε μια κωμική διάθεση είτε κάποιο παράξενο ανεκπλήρωτο όνειρο. Τελικά τι ζημιά κάνει αυτό; 

Ίσως να κάνει κάποια. Αλλά όταν εμείς, όλο τον χρόνο φοράμε τη μάσκα του χριστιανού, του πιστού και στη πραγματικότητα είμαστε κλεισμένοι στο ατομικό και το στενό οικογενειακό μας συμφέρον, αυτή η μάσκα, αυτός ο καρνάβαλος δεν κάνει πολύ μεγαλύτερη ζημιά; Όταν εμείς αντί για το αλάτι του κόσμου δεν είμαστε παρά υποκριτές, αυτάρεσκα περιχαρακωμένοι στην παράδοση, τα άμφια και τις τελετουργίες, πλήρως αδιάφοροι για τους συνανθρώπους μας, δεν προκαλούμε μεγαλύτερη καταστροφή; Δεν δείχνουμε στον κόσμο ότι δεν υπάρχει κάτι καλύτερο να αναζητήσει, ότι όλοι είμαστε μία από τα ίδια; 

Και ναι, ξέρω πως πολλοί τώρα θα θελήσουν να υποστηρίξουν τους χριστιανούς, να υποστηρίξουν την "ομάδα" στην οποία ανήκουν, όπως κάνουν οι οπαδοί των κομμάτων ή των αθλητικών συλλόγων. Αλλά αυτό είμαστε τελικά; Οπαδοί; Τυφλοί ακόλουθοι κάποιων συνηθειών; 

Ας τα αφήσουμε λοιπόν αυτά. Ο Χριστός δεν μας λέει τη σημερινή ιστορία για να μας τρομάξει. Μας τη λέει για να μας ξυπνήσει. Να μας ξυπνήσει από αυτόν τον λήθαργο που περιγράφηκε παραπάνω. Τον λήθαργο της αυταρέσκειας. 

Και πάμε στην ουσία του πράγματος. Έρχεται σήμερα ο Χριστός και μας ρωτά: Αγαπήσατε; Εδώ πια δε χωρούν ούτε ψέματα ούτε δικαιολογίες. Μόνο μια απλή απάντηση που θα κρίνει ποιοι είμαστε και που ανήκουμε. Λοιπόν; Με κάθε ειλικρίνεια. Μπορούμε να πούμε "ναι";

Αν μπορούμε, έχει καλώς. Ας φυλάξουμε αυτόν τον πολύτιμο λίθο.  Αν δεν μπορούμε, να μην απογοητευτούμε. Ακόμα και τη δωδεκάτη ώρα, υπάρχει χρόνος!

Eagles - Hotel California

 

Έρωτας και θάνατος

Είναι σχεδόν ποιητικό το γεγονός ότι το φετινό Ψυχοσάββατο συμπίπτει με τη μέρα που ο κόσμος γιορτάζει την ημέρα των ερωτευμένων, του Αγίου Βαλεντίνου.

Μικρή παρένθεση, ο Άγιος Βαλεντίνος γιορτάζεται και στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά στις 6 Ιουλίου. 

Ίσως θα μπορούσαμε να κάνουμε και έναν καλύτερο και λιγότερο σκανδαλιστικό, για τους πιο παραδοσιακούς, παραλληλισμό με τη χθεσινή γιορτή των Αγίων Ακύλα και Πρισκίλλης. Εκείνο το ζευγάρι που βαπτίστηκε από τον Απόστολο Παύλο, τον φιλοξένησαν διακινδυνεύοντας τις ζωές τους, τον ακολούθησαν ως βοηθοί στις περιοδείες του και τελικά συνελήφθησαν και αποκεφαλίστηκαν εξαιτίας της πίστης τους. 

Αυτό που έχουμε λοιπόν αυτές τις ημέρες είναι μια σύνθεση, έναν εναγκαλισμό του κοσμικού έρωτα, του θείου έρωτα και του θανάτου. 

Κι ενώ ο κοσμικός έρωτας κρατά όσο ζούμε και παύει με τον θάνατο, ο θείος έρωτας είναι αυτός που κατανικά και τον θάνατο. Αλλά, αλήθεια, πιστεύει κανένας πως μπορούμε να φτάσουμε στον θείο έρωτα χωρίς πριν να έχουμε γνωρίσει τον κοσμικό; Γιατί τι άλλο είναι ο κοσμικός έρωτας από μια μικρή ψηλάφηση του θεϊκού; 

Κάποτε, πηγαίνοντας για λειτουργία στην εκκλησία που υπηρετούσα με το λεωφορείο, μπροστά μας ήταν ένα μηχανάκι όπου επέβαινε ένα νεαρό ζευγάρι. Ο νέος οδηγούσε και η κοπέλα που καθόταν πίσω είχε ανοίξει τα χέρια της σαν να πετάει. Αυτή η σκηνή, αυτή η στιγμή εκτός του ότι ομοιάζει πολύ με τον θείο έρωτα, όσο μπορεί να μοιάσει ο ανθρώπινος, ο χοϊκός, είναι και μια στιγμή στην οποία ο θάνατος δεν υπάρχει. Εκμηδενίζεται. 

Σε αυτή τη στιγμή η αγάπη, η ζεστασιά, η τρυφερότητα, η εμπιστοσύνη είχαν φτάσει στο απόγειό τους.

Και μια τέτοια στιγμή, ανάλογες έχουμε ζήσει όλοι μας, ανεξαρτήτως αν εκείνος ο έρωτας βρήκε απάντηση ή όχι, είναι που θα πρέπει να μας δώσει μια ιδέα για την πίστη μας. Για τη σχέση μας με τον Χριστό. 

Σήμερα ήρθαμε να τελέσουμε τρισάγια για τους αγαπημένους μας που έχουν κοιμηθεί. όμως με ποιο πνεύμα ερχόμαστε. Με εκείνο του ερωτευμένου, που τα αφήνει όλα με εμπιστοσύνη στα χέρια του Εραστή, ή με ένα ξερό πνεύμα θλίψης και απογοήτευσης για τους δικούς μας που πέθαναν; Τελικά τελούμε τρισάγιο για εκείνους που έχουν κοιμηθεί και θα τους ξανασυναντήσουμε στην αγκαλιά του Κυρίου μας ή για εκείνους που είναι νεκροί και δεν θα τους δούμε ξανά ποτέ;

Η απάντηση που θα δώσουμε, σχεδόν αυτόματα είναι η πρώτη. Όμως την πιστεύουμε ή απλά διδαχτήκαμε να τη δίνουμε; Εδώ είναι που ο έρωτας ξεκαθαρίζει τα πράγματα.

Γιατί ο έρωτας ούτε φοβάται, ούτε απελπίζεται, ούτε αμφιβάλλει. Ο έρωτας αφιερώνεται και γνωρίζει. Και είναι αυτός, ο θείος, ο μανικός έρωτας που νικά τον θάνατο και διαλύει το βασίλειο του. Είναι εκείνος ο έρωτας που ο Χριστός έχει για τους ανθρώπους. 

Lynyrd Skynyrd - Tuesday's Gone

 

Αντίχριστος

 

Η υπόθεση Επστάιν, την οποία δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω (δεν είναι ένα απλό σκάνδαλο αλλά και με βάση τα λίγα που έχουν βγει ούτε η λέξη "έγκλημα" ή "εγκλήματα" τη περιγράφει ούτε στο ελάχιστο επαρκώς), δίνει μια ανάγλυφη εικόνα του κόσμου μας. 

Ισχυροί άνθρωποι, κάθε ιδεολογίας και πολιτικού προσανατολισμού είναι εμπλεκόμενοι. Όπως είναι εμπλεκόμενοι ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες, όλοι του υψηλότερου επιπέδου, επιχειρηματίες κλπ. Όλη η αφρόκρεμα σχεδόν του δυτικού κόσμου. 

Νεαρά κορίτσια και αγόρια, θύματα σκληρής σεξουαλικής εκμετάλλευσης που συχνά κατέληγε σε δολοφονίες, απόπειρες ευγονικής ώστε να δημιουργηθεί μια υπερ-φυλή, παιχνίδια με κράτη ολόκληρα και επομένως με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς ίχνος ενδιαφέροντος για τη καταστροφή που φέρνουν. 

Όλη η υπόθεση είναι μια απόδειξη αυτού που λίγο πολύ γνωρίζαμε. Ότι αυτοί οι τύποι, αυτοί που και εμείς θαυμάζουμε, δεν μας βλέπουν σαν κάτι παραπάνω από ένα κοπάδι πρόβατα ή βοοειδή ή ένα κοτέτσι, από το οποίο μπορούν να διαλέγουν τα ζώα που θα αρμέξουν, που θα κουρέψουν ή που θα σφάξουν για να το φάνε.

Θυμάμαι πως είχα διαβάσει ένα βιβλίο του μακαριστού μητροπολίτη Πρεβέζης Μελετίου, το οποίο είχε ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών των παραδοσιακών πιστών, όπου έγραφε πως ο Αντίχριστος δεν είναι ένα πρόσωπο αλλά ένα σύστημα. Και τώρα το βλέπουμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας. 

Και πολύ αμφιβάλλω ότι αυτό το πράγμα, θα διαλυθεί πραγματικά από την όποια δικαιοσύνη. Ακόμα και από μια πολύ ισχυρή δικαιοσύνη όπως αυτή των ΗΠΑ. Ελπίζω τουλάχιστον, να δεχτεί όσο το δυνατόν πιο ισχυρό πλήγμα.

Led Zeppelin - Stairway to Heaven

 

Η ασφυξία της Κούβας

 

https://edromos.gr/apo-ton-apokleismo-stin-asfyxia/

Η διοίκηση Τραμπ επιχειρεί την πλήρη ασφυξία της Κούβας, ισχυριζόμενη ότι αποτελεί «μια ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή για τις ΗΠΑ» και απαγορεύοντας σε… τρίτες χώρες να πωλούν πετρέλαιο στο νησί!

Ο Κουβανός πρόεδρος Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ θύμισε ότι η Κούβα δεν απειλεί τις ΗΠΑ, αντίθετα, διαχρονικά απειλείται από αυτές – και ταυτόχρονα δήλωσε έτοιμος για διάλογο «σε ισότιμη βάση». Ο Λευκός Οίκος απέρριψε την πρόταση, προσθέτοντας ότι «η καταρρέουσα κουβανική κυβέρνηση θα πρέπει να μιλά πιο συνετά όταν απευθύνεται στον πρόεδρο των ΗΠΑ»!

Η Μαρία Σαλαζάρ, εκπρόσωπος της κουβανικής μαφίας του Μαϊάμι στο Κογκρέσο, ήταν πιο σαφής: «Είναι όντως στενάχωρο να σκέφτεσαι μια μητέρα που πεινά, ή ένα παιδί που χρειάζεται ιατρική βοήθεια… Το δίλημμα είναι, να ανακουφίσουμε τον βραχυπρόθεσμο πόνο, ή να απελευθερώσουμε την Κούβα μια για πάντα;». Εννοεί να τη γυρίσουν στην εποχή που ήταν ένα απέραντο σύμπλεγμα καζίνων και οίκων ανοχής, με το 80% της οικονομίας να ανήκει σε βορειοαμερικανικές εταιρίες…

Στη φωτογραφία, η καθιερωμένη ετήσια λαμπαδηφορία στην Αβάνα προς τιμήν του ήρωα της ανεξαρτησίας Χοσέ Μαρτί φέτος μετατράπηκε σε μαζική και ζωηρή διαδήλωση κατά των ΗΠΑ.

Camel - Captured

 

Αγίου Χαραλάμπους

 

Ο Άγιος Χαράλαμπος, ο ιερομάρτυρας, ήταν 113 ετών όταν συνελήφθη, βασανίστηκε και τελικά θανατώθηκε από τον ειδωλολάτρη έπαρχο της Μαγνησίας της Μικράς Ασίας. 

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε -και δίνουμε τελικά αρνητική απάντηση- αν μπορεί ένας άνθρωπος μόνος του να αλλάξει τον κόσμο. Ο ισχυρός αξιωματούχος που συνέλαβε και εκτέλεσε τον Άγιο Χαράλαμπο μας απαντά. Ναι, μπορεί. Δε χρειάζεται ούτε την ορμή των νιάτων, ούτε χιλιάδες ακολούθους ούτε πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας. 

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν 113 ετών. Και όμως ο έπαρχος θεώρησε πως έπρεπε να τον συλλάβει και να τον θανατώσει αντί να περιμένει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Γιατί πόσος καιρός έμενε ακόμα στον Άγιο Χαράλαμπο; Ούτε αυτό όμως δεν άντεξε να περιμένει ο ειδωλολάτρης αξιωματούχος.

Ο Άγιος Χαράλαμπος όμως θεωρήθηκε μεγάλη απειλή. Με την σταθερότητα της πίστης του, με το παράδειγμά του, με τις λειτουργίες που τελούσε(μπροστά σε λίγους ανθρώπους), αποτελούσε κίνδυνο. Γιατί; Όχι επειδή θα άλλαζε τον κόσμο όλο ή θα γκρέμιζε την αυτοκρατορία. Θα άλλαζε αυτούς τους λίγους ανθρώπους που ήταν κοντά του. Θα άλλαζε ένα μικρό μόνο κομμάτι. 

Αλλά αυτή η μικρή, η ανεπαίσθητη αλλαγή θα έφερνε κι άλλες μικρές τέτοιες αλλαγές. Και σιγά σιγά το μικρό ρυάκι θα ενωνόταν με τα υπόλοιπα και θα σχημάτιζαν ένα ορμητικό ποτάμι που θα σάρωνε τα πάντα. 

Και τελικά αυτό έγινε τότε. Κι αυτό μπορεί να γίνει και σήμερα. Δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο όλο. Δεν μπορούμε και δε χρειάζεται. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε ένα μικρό, ελάχιστο κομμάτι. Κι αυτό είναι αρκετό. 

Κι αφού το έκανε ένας ιερέας 113 ετών, προφανώς δε χρειάζεται ούτε κάποια ιδιαίτερη δύναμη ούτε τίποτα άλλο. Πίστη χρειάζεται και αγάπη. Όσο ένας μικρός κόκκος...Έχουμε ή μάλλον θέλουμε να έχουμε έστω τόσο;

Πραγματική φιλανθρωπία

 

"Ένας αληθινός χριστιανός πρέπει να συνεργάζεται με όλους εκείνους τους επαναστάτες που προσπαθούν να αλλάξουν τις παρούσες άδικες και καταπιεστικές κοινωνικές δομές [...] Ο χριστιανός, ως τέτοιος και αν θέλει να είναι τέτοιος πραγματικά και όχι μόνο στα λόγια, οφείλει να συμμετέχει ενεργά στις αλλαγές. Η παθητική πίστη δεν αρκεί για να πλησιάσει κανείς τον Θεό: είναι απαραίτητη και η φιλανθρωπία. Και η φιλανθρωπία σημαίνει, συγκεκριμένα, να ζεις το συναίσθημα της ανθρώπινης αδελφοσύνης. Αυτό το συναίσθημα εκδηλώνεται σήμερα στα επαναστατικά κινήματα των λαών, στην αναγκαιότητα να ενωθούν οι αδύναμες και καταπιεσμένες χώρες για να δώσουν τέλος στην εκμετάλλευση και, σε όλα αυτά, η θέση μας είναι ξεκάθαρα από αυτή τη πλευρά και όχι από την πλευρά των καταπιεστών. Γι' αυτό, μερικές φορές, λίγο στ' αστεία αλλά και αρκετά στα σοβαρά, γίνομαι αδιάλλακτος και λέω στους κοντινούς μου ανθρώπους: ο καθολικός που δεν είναι επαναστάτης και δεν είναι με τους επαναστάτες διαπράττει θανάσιμο αμάρτημα".

Padre Camilo, η σκέψη και η δράση του Καμίλο Τόρες - Χρύσα Τζιαφέτα - εκδ. Red 'n' Noir

Rainbow - L.A. Connection

 

Ηρακλής και Διγενής

 

Από το 2010 και μετά, η ελληνική κοινωνία, χάνοντας το μόνο πραγματικό της στήριγμα, τα χρήματα, έπεσε σε μια φάση στασιμότητας. Υπήρξε η αναλαμπή της "πρώτης φοράς Αριστερά" και του δημοψηφίσματος, το οποίο φρόντισε η τότε κυβέρνηση να ακυρώσει στη πραγματικότητα. 

Έκτοτε πολλοί απογοητεύτηκαν και γύρισαν την πλάτη στην πολιτική διαδικασία, ιδιώτευσαν και επέτειναν την κατάσταση αφασίας που επικρατούσε. Ήρθε και η τωρινή κυβέρνηση και με τη βοήθεια δημοσιογράφων και ΜΜΕ, αποτελείωσαν την κατάσταση, δημιουργώντας τα πολύ βολικά γι' αυτούς, ελώδη νερά στα οποία ζούμε σήμερα. 

Όμως σε τέτοια μέρη, σε έλη, βάλτους και γενικά σε στάσιμα νερά αναπτύσσονται παράσιτα και ασθένειες. Ή ενισχύονται προϋπάρχουσες. Έτσι εμφανίζονται φαινόμενα εθνικισμού, διαφθοράς, παραίτησης, μηδενισμού, φανατισμού, νοσταλγίας και άλλα πολλά.

Και όσο λιμνάζει η κατάσταση, τόσο πιο έντονα γίνονται τα παραπάνω φαινόμενα. 

Είναι δυνατόν να αλλάξουν τα πράγματα; Νομίζω πως ένας ταιριαστός μύθος είναι αυτός που ο Ηρακλής καθαρίζει τους στάβλους του Αυγεία. Πώς καθάρισε ο Ηρακλής τη βρώμα; Έσκαψε χαντάκια στα θεμέλια των στάβλων και έστειλε δύο ποτάμια, τον Αλφειό και τον Πηνειό να περάσουν από μέσα και να σαρώσουν τα πάντα. 

Κάτι ανάλογο χρειάζεται να γίνει και στην κοινωνία. Χρειάζεται κάτι σαρωτικό, κάτι καθαρό, κάτι υγιές. Αν θα έχει κάποιο παραδοσιακό ιδεολογικό πρόσημο ή όχι αυτό μένει να φανεί. 

Υπάρχει κάτι τέτοιο στον ορίζοντα; Μάλλον όχι αυτή τη στιγμή. Τίποτα δεν έχει την απαιτούμενη ορμή, καμία σοβαρή ζύμωση δε γίνεται στη κοινωνία, κι ας λένε κάποιοι άνθρωποι -τους οποίους εκτιμώ- το αντίθετο. Η δεξιά έχει βαλτώσει στα νερά του μητσοτακισμού, η άκρα δεξιά είναι ασθένεια και όχι θεραπεία, η αριστερά αδυνατεί να μιλήσει στους απλούς ανθρώπους και να έρθει σε επαφή μαζί τους, κέντρο δεν υπάρχει και όλα τα καινούρια που πάνε να εμφανιστούν έχουν μια έντονη οσμή παλιού για την ώρα. Ηρακλής ούτε γι' αστείο δεν υπάρχει ενώ όλος ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε παραζάλη ανάμεσα στον παρανοϊκή woke κουλτούρα και στον ψυχοπαθή τραμπισμό. Οπότε και μια χώρα που λειτούργησε ως σκωληκοειδής απόφυση του παραπάνω πολιτισμού, δύσκολα θα μπορέσει να βρει θεραπεία. 

Αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα μοιάζει με τον Διγενή Ακρίτα. Όσο γενναία και αν παλέψει στα μαρμαρένια αλώνια με τον Χάρο στο τέλος θα πεθάνει. Αυτό όμως ίσως να μην είναι και πολύ κακό. Με τον θάνατο έρχεται και η ελπίδα της ανάστασης. Αντίθετα μια χώρα που δεν πεθαίνει αλλά μονίμως ψυχορραγεί δε μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του πόνου και συνεχώς υποφέρει...

Rory Gallagher - For The Last Time

 

Κυριακή του Ασώτου

 

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή, η παραβολή του Ασώτου, μας θέτει ερωτήματα. Ερωτήματα που αν τα απαντήσουμε με ειλικρίνεια, όσο άβολη και οδυνηρή κι αν είναι αυτή, θα ωφεληθούμε αρκετά. 

Λοιπόν, ποιοι είμαστε; Τι είμαστε; Είμαστε σαν τον μικρό αδερφό; Χαμένοι στις γνώσεις, τις απολαύσεις, τη λάμψη  και τη σοφία αυτού του κόσμου τις οποίες και ακολουθούμε αλλά και καταναλώνουμε τυφλά όπως ο άσωτος υιός χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι έτσι και το βιός της ψυχής μας σπαταλάμε αλλά και ότι όλα αυτά χωρίς την επαφή με τον Θεό δεν είναι παρά ξυλοκέρατα; 

Αν είμαστε σαν τον μικρό υιό της παραβολής, μπορούμε να του μοιάσουμε άραγε και στο θάρρος του; Γιατί, αν μη τι άλλο, χρειάζεται θάρρος να μαζέψει κανείς τα συντρίμμια του και να γυρίσει πίσω μετανιωμένος. Και μάλιστα όχι για να ζητήσει πίσω την πρότερη θέση του, αλλά έστω τη θέση ενός υπηρέτη. Μπορούμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να πούμε πως έχουμε αυτή τη δύναμη; 

Μήπως είμαστε σαν τον μεγάλο αδερφό; Παραπονιόμαστε που ενώ εμείς που είμαστε κοντά στον Θεό, έχουμε λιγότερα ή και τα ίδια με αυτούς που αναιδέστατα απομακρύνονται από Αυτόν; 

Αλλά είμαστε πράγματι; Ο μεγάλος αδερφός στη παραβολή αυτή, πράγματι ακολουθεί πιστά τις εντολές του Πατέρα του. Κάνει ό,τι του ζητά και με το παραπάνω. Εμείς μπορούμε άραγε να το πούμε αυτό; Ή απλά λέμε ότι είμαστε πιστοί στον Θεό και ζητάμε ανταπόδοση, ανταμοιβή των υπηρεσιών μας, λες και Αυτός μας έχει ανάγκη κι εμάς και τις υπηρεσίες μας. Που, τελικά, ούτε κι αυτές προσφέρουμε. όχι όσο λέμε τουλάχιστον...

Τέλος, μπορούμε να μιμηθούμε την συμπεριφορά του πατέρα; Θα μπορούσαμε ποτέ να συγχωρήσουμε αυτούς που μας πλήγωσαν; Θα τους αγκαλιάζαμε δίνοντάς τους, όχι μόνο τη θέση τους στην καρδιά μας που είχαν πριν, αλλά ακόμα καλύτερη; Αλήθεια, όσοι είμαστε γονείς, τι θα κάναμε αν ένα από τα παιδιά μας συμπεριφερόταν σαν τον άσωτο υιό της παραβολής;. 

Και τελικά, σαν Εκκλησία, μπορούμε να έχουμε τη συμπεριφορά του πατέρα της παραβολής; Μπορούμε να έχουμε ανοιχτές αγκάλες σε όσους απομακρύνθηκαν και ενδεχομένως μας πλήγωσαν; Θα τους δεχόμασταν ή μάλλον σαν τον μεγάλο αδερφό θα στηλώναμε τα πόδια μας και θα μέναμε εκτός; 

Λοιπόν, αυτές είναι ερωτήσεις που απευθύνονται σε όλους μας αλλά απαντά ο καθένας μας ξεχωριστά. Ας δώσουμε τις απαντήσεις μας με πάσα ειλικρίνεια και ας ξαναδιαβάσουμε ακόμα πιο προσεκτικά την σημερινή παραβολή. Και τότε θα δούμε ακριβώς σε ποιο σημείο του δρόμου μας βρισκόμαστε και πόση ακόμα απόσταση έχουμε να διανύσουμε...

King Gizzard & the Lizard Wizard - Iron Lung

 

Ζωολογία...

Ως πρόβατα εν μέσω λύκων μας στέλνει ο Χριστός. Ως αθώους, ως άκακους εν μέσω βίαιων και πονηρών. Όχι ως ηλίθιους φυσικά. Να είμαστε φρόνιμοι σαν τα φίδια και ακέραιοι σαν τα περιστέρια είπε. Να προφυλαγόμαστε αλλά χωρίς να κάνουμε κακό σε κανέναν. Όταν είδωλα όπως το έθνος, η πατρίδα(και ακόμα ακόμα το κόμμα, η ομάδα) χρησιμοποιούνται σαν δικαιολογία για την υιοθέτηση των μεθόδων του κόσμου και τη μετατροπή μας από πράους σε πολεμοχαρής, όταν για χάρη τους "αγιάζουμε" τη βία, το φόνο, τον πόλεμο, τότε δεν είμαστε παρά ειδωλολάτρες. Δεν είμαστε παρά θιασώτες εκείνου του πνεύματος του παλαιού κόσμου που ήρθε να αλλάξει ο Χριστός και που προσπάθησε και προσπαθεί να αλλάξει η Εκκλησία(χωρίς να είναι λίγες οι φορές που υποκύπτει στη χρήση της βίας του κόσμου). Και μπορεί οι μέθοδοι του κόσμου να μας βγουν σε καλό. Να κερδίσουμε, εδάφη, πλούτη, ισχύ, τον κόσμο όλο. Καμία αξία δεν θα έχουν αυτά. Γιατί θα έχουμε χάσει τη ψυχή μας. 

Να αγαπάμε τον εαυτό μας

 

Για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τον πλησίον μας, πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα ικανοποιούμε όλα μας τα καπρίτσια, ότι θα βρίσκουμε τρόπο να εκπληρώνουμε κάθε μας επιθυμία και τα όμοια. Όχι, σημαίνει ότι θα κοιτάζουμε τον εαυτό μας και θα βλέπουμε την ωραιότητα που ο Θεός βλέπει σ’ εμάς, αυτήν που εντύπωσε μέσα μας, θα χαιρόμαστε γι’ αυτήν, θα την τρέφουμε, θα την ενισχύουμε και θα την απαλλάσσουμε από τα δεσμά της, θα της προσφέρουμε πλήρη ελευθερία και θα τη στηρίζουμε· μέσα από τη διαδικασία αυτή θα ανακαλύπτουμε την ομορφιά και κάθε άλλου προσώπου, παρ’ όλα τα στοιχεία που ίσως μας απωθούν σε αυτό, παρ’ όλες τις δυσκολίες, παρ’ όλα όσα θα θέλαμε ενδεχομένως να απορρίψουμε. Δεν είναι καθόλου εύκολο το έργο αυτό, μόνον ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ έλεγε σε καθέναν που τον πλησίαζε: «Χαρά μου!» Δεν μπορούμε να το πούμε ο ένας στον άλλον. Το λέμε κάπου-κάπου, χωρίς να το εννοούμε απολύτως πάντα, αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον και να του πούμε: «Είσαι η χαρά μου»

Anthony Bloom, Του Χριστού ή του κόσμου τούτου; εκδ. Πορφύρα

King Buffalo - Orion

 

Καρφιά

 

Κάθε φορά που ένας χριστιανός υπερασπίζεται μια πράξη ή και άποψη που έρχεται σε αντίθεση με το Ευαγγέλιο λέγοντας φράσεις-δικαιολογίες όπως "είμαστε χριστιανοί αλλά όχι και βλάκες" ή "είμαστε χριστιανοί αλλά πρώτα(!) Έλληνες(ή όποια άλλη εθνικότητα θέλετε, Σέρβοι, Ρώσοι, Βούλγαροι, Κενυάτες) ή κάποια άλλη παρόμοια, καρφώνει ο ίδιος τα καρφιά στα χέρια και τα πόδια του Χριστού. Αυτός είναι που Του βάζει το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι. Αυτός είναι που προτιμά ένα κομμάτι γης, τον πατέρα και τη μητέρα του από τον Χριστό. Αυτός είναι που παίρνει εκείνη την ώρα τη θέση του Ιούδα...

Killing Joke - New Jerusalem

 

Το Τριώδιο

 

Το Τριώδιο είναι η προπαρασκευαστική περίοδος πριν τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι η εποχή που τρώμε περισσότερο απ' όσο συνήθως, πηγαίνουμε σε πάρτι μασκέ ή και όχι και τόσο μασκέ όπου και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως. Ξεκινά από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει τη Κυριακή της Τυρινής. Μετά έρχεται η Καθαρά Δευτέρα, η έναρξη της Σαρακοστής, η οποία είναι και η μέρα κατά την οποία και πάλι τρώμε και πίνουμε περισσότερο απ' όσο συνήθως αλλά νηστίσιμα. Κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής -πιο επίσημα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής- νηστεύουμε στα χαρτιά οι περισσότεροι (ή δε νηστεύουμε ούτε καν στα χαρτιά) και τρώμε κανονικά, όπως συνήθως.

Στα πιο εκκλησιαστικά το Τριώδιο είναι η εποχή που προβάλλονται αξίες άγνωστες και στους κληρικούς και τους λαϊκούς, όπως ταπείνωση, μετάνοια, αλληλεγγύη, αγάπη και άλλα παρόμοια. Ούτε εμείς που τα λέμε από άμβωνος τα κάνουμε(οι περισσότεροι έχουμε και μια κάποια αλλεργία στα παραπάνω) ούτε και ο κόσμος που τα ακούει ενδιαφέρεται γι' αυτά. Μάλλον ενδιαφέρεται ο κόσμος στο βαθμό που δεν αγγίζουν το ατομικό ή οικογενειακό του συμφέρον. Δηλαδή καθόλου. 

Είναι επίσης η εποχή που οι πιστοί χριστιανοί εκφράζουν απερίφραστα την ενόχληση και αποδοκιμασία για όσους καρναβαλίζονται, την ίδια ώρα που εμείς άνετα καννιβαλίζουμε τους συνανθρώπους μας δικούς μας και ξένους. Είναι η εποχή που φοράμε την μάσκα τους ευσεβούς και κατηγορούμε εκείνους που φοράνε μάσκες ντόμινο, κλόουν και διάφορων ζώων ή άλλων χαρακτήρων. 

Γενικά το Τριώδιο είναι η εποχή που θα έπρεπε να είμαστε όλοι κάπως μαζεμένοι αφού είναι η κατ' εξοχήν εποχή που τα ευαγγελικά κείμενα που διαβάζονται στις εκκλησίες μας μιλάνε για τα δύο μεγαλύτερα κακά που φωλιάζουν στην ανθρώπινη ψυχή. Την περηφάνεια και την υποκρισία αλλά εμείς δεν τα ακούμε καθώς έχουμε το μυαλό μας στο πότε θα έρθει η Τσικνοπέμπτη για να φάμε -ε, το έχετε καταλάβει πια- περισσότερο απ' όσο συνήθως. Ίσως και λίγο περισσότερο από περισσότερο απ' όσο συνήθως. 

Θα μπορούσε να είναι και μια εποχή που θα δούμε καθαρότερα τον εαυτό μας υπό το πρίσμα της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου και θα πάψουμε να είμαστε τόσο αυτοδικαιωτικοί. Θα μπορούσε να είναι η εποχή που η παραβολή του Ασώτου θα μας βοηθήσει να δούμε καθαρότερα την πορεία της ζωής μας και να την διορθώσουμε. Ίσως η περίοδος που διαβάζοντας την περικοπή για τη Δευτέρα Παρουσία θα καταλάβουμε πως θα κριθούμε με κριτήριο το πόσο και αν ενδιαφερθήκαμε για τους συνανθρώπους μας, ειδικά τους πιο αδύναμους και τους πιο περιθωριοποιημένους και όχι με το πόσες εδαφιαίες μετάνοιες κάναμε. Τέλος θα μπορούσε να είναι η περίοδος που κατανοούμε πως ο θησαυρός, ο μόνος που έχει σημασία είναι η ψυχή μας και η καλλιέργειά της και όχι τα καταναλωτικά αγαθά που τρίβουμε στη μούρη των συγγενών και των φίλων μας και πως αν ασχοληθούμε με τον πραγματικό αυτό θησαυρό θα κάνουμε και τον κόσμο μας καλύτερο. 

Δεν είναι όμως. Είναι μια εποχή που θα αντιμετωπιστεί μάλλον φολκλορικά, όπως και η επερχόμενη Σαρακοστή, μέχρι την αποκορύφωση των θρησκευτικών φολκλορικών εκδηλώσεων τη Μεγάλη Εβδομάδα...

Είναι μια εποχή που οι μάσκες πέφτουν με την ίδια ευκολία που φοριούνται.