Λατρεύω να περπατώ υπό βροχή. Το ξέρετε φαντάζομαι. Αν όμως ένας τέτοιος περίπατος είναι μια φορά μαγικός, όταν γίνεται σε βραδινές ώρες είναι δέκα φορές πιο μαγικός.
Η νυχτερινή βροχή αφήνει στο δρόμο μόνο αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη να περπατήσουν και όσους -λιγότεροι αυτοί- είναι πραγματικοί εραστές του βαδίσματος υπό αντίξοες συνθήκες. Όλοι οι άλλοι: χασομέρηδες, καταναλωτές, άνθρωποι που ζητούν κάποια κοινωνική επαφή ή απλώς να δουν κόσμο, μαζεύονται στα σπίτια τους, μακριά από τους δρόμους.
Αλλά για όσους επιμένουν σε αυτές τις συνθήκες να βγαίνουν έξω και να περπατούν, η βροχόπτωση φροντίζει να δημιουργήσει ένα μαγικό τοπίο. Πέρα από το εντυπωσιακό θέαμα του νερού που πέφτει με ορμή από τον ουρανό, οι μικρές λίμνες και τα ρυάκια που δημιουργούνται στους δρόμους, μικρούς και μεγάλους, στενά και λεωφόρους, συνδυάζονται με τα νυχτερινά φώτα, από βιτρίνες καταστημάτων, κολώνες ηλεκτρικού φωτισμού και ηλεκτρικούς σηματοδότες κυκλοφορίας, δημιουργώντας ονειρικές εικόνες, σημερινές, χθεσινές αλλά και αυριανές.
Και τώρα θα κλείσω αυτό το σύντομο σημείωμα, επανερχόμενος στο αγαπημένο μου θέαμα. Οι λογικοί άνθρωποι δε βγαίνουν να περπατήσουν νύχτα στη βροχή. Τέτοιες...αθλοπαιδιές τις αφήνουν στους αλαφροΐσκιωτους, στους ονειροπόλους, στους παλαβούτσικους. Σε εκείνους που πιστεύουν ακόμα σε ξωτικά και νεράιδες. Σε ευχές στα άστρα. Που αναζητούν χρώματα και μουσικές.
Σε ένα είδος ανθρώπων που ολοένα και λιγοστεύει, ολοένα και χάνεται. Άλλωστε, τι έχουν να πουν αυτοί που περπατούν αμέριμνα στη νυχτερινή βροχή σε εκείνους τους σοβαρούς ανθρώπους που εξηγούν τον κόσμο με οικονομικά σχήματα και με ευκολία συζητούν για τα οφέλη του πολέμου; Τίποτα δεν έχουν να πουν. Ούτε σε αυτούς ούτε και στον κόσμο που ετοίμασαν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου