Καμιά φορά σκέφτομαι τον χειμώνα των Κυθήρων. Επειδή όλοι ξέρετε πια πόσο ανάποδος είμαι, τα Κύθηρα δεν μου άρεσαν τόσο το καλοκαίρι όσο το χειμώνα. Ειδικά όταν έπιαναν οι βοριάδες που έφταναν πάνω από εννέα μποφόρ.
Τότε, ένιωθα μια αποκοπή από τον υπόλοιπο κόσμο. Βρισκόμουν σε ένα μέρος μέσα στο πέλαγος και δεν υπήρχε τρόπος ούτε να έρθει ούτε να φύγει κάποιος αφού οι ισχυροί άνεμοι έκαναν ακόμα και την αεροπορική σύνδεση προβληματική. Για καράβι δεν το συζητάμε.
Αυτή η απομόνωση δημιουργούσε ένα σχεδόν κλειστοφοβικό αίσθημα, αφού όσο μεγάλο κι αν είναι το νησί, φαινόταν να κλείνει γύρω μου, να με στριμώχνει. Υπήρξαν μέρες που αυτό δημιουργούσε μια παραπανίσια στενοχώρια λόγο του αποκλεισμού.
Από την άλλη, τα θετικά θεωρώ πως ήταν περισσότερα. Η αγριότητα της φύσης - η θάλασσα έφτανε σχεδόν ως τον δρόμο μερικές φορές - αποκάλυπτε και την ομορφιά της σε όλο της το μεγαλείο. Η ήσυχη θάλασσα του καλοκαιριού, που πάνω της λαμπύριζε ο ήλιος και σε προσκαλούσε να βουτήξεις μέσα στα νερά της, τώρα βρυχόταν σαν κάποιος λεβιάθαν να ετοιμαζόταν να αναδυθεί από τα βάθη της.
Οι άνεμοι ούρλιαζαν πάνω από το κεφάλι μου λυσσασμένοι και σε τίποτα δε θύμιζαν το δροσερό αεράκι των θερινών μηνών. Τα γκρίζα σύννεφα και οι σφοδρές καταιγίδες πρόσθεταν μια πινελιά αποκαλυπτικού τοπίου.
Αλλά πέρα από αυτό, που μάλλον λίγους ανθρώπου συγκινεί, αυτός ο αποκλεισμός και αυτή η επίδειξη δύναμης των στοιχείων της φύσης, αποτελούσαν και μια υπενθύμιση της μικρότητάς του ανθρώπου σε σχέση με την υπόλοιπη κτίση.
Η ευφυία του ανθρώπου πολλές φορές τον ωθεί να γίνει ένα άξεστο πλάσμα. Να πιστεύει πως μπορεί να εκμεταλλεύεται συνεχώς τη φύση για να αυξάνει τα κέρδη του, πως μπορεί να σκοτώνει τα πλάσματά της για τη διασκέδασή του, να μολύνει συνεχώς τον πλανήτη για την περιβόητη πρόοδο και εξέλιξη του είδους.
Όμως τέτοιες μέρες, καθώς στεκόμουν μπροστά στην αγριεμένη θάλασσα, καταλάβαινα πως το μεγαλείο του ανθρώπου έγκειται κυρίως στην ταπείνωσή του μπροστά στη φύση. Ο Θεός τον έβαλε επικεφαλής και προστάτη -αυτό είναι ο άνθρωπος σύμφωνα με τη θεολογία μας- σε κάτι πολύ μα πολύ μεγαλύτερο από αυτόν. Του έδωσε την ευκαιρία να διαμορφώνει και να ζει από τη κτίση αλλά μόνο με μια μυστική και ιερατική προσέγγισή της. Η φύση είναι ιερή αφού ο Θεός την έφτιαξε και ο άνθρωπος μόνο ιερατικά μπορεί να τη προσεγγίσει χωρίς να προδώσει την αποστολή του.
Ναι, όταν θυμάμαι τα χρόνια μου στα Κύθηρα, το μυαλό μου πηγαίνει περισσότερο στο "άγριο" χειμερινό σκηνικό τους και πολύ λιγότερο στο πιο "εξημερωμένο" καλοκαιρινό. Στο πρώτο έβρισκα περισσότερο και τον Θεό και τους ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου