Η γραμμή πια πηγαίνει στο πόλεμος ή ειρήνη. Στην επιβολή δια της ισχύος απροκάλυπτα και με βάση τη πολεμική διάθεση όπως βλέπουμε σε αρκετά σημεία του κόσμου, κοντά και μέσα στην Ευρώπη ή στην επικράτηση μιας άλλης λογικής, που να στηρίζεται σε υψηλότερα κριτήρια. Στη δικαιοσύνη, στην αδελφοσύνη, στην αλληλεγγύη. Στην δικαιοσύνη.
Την ώρα που οι ευρωπαίοι ηγέτες, για να σώσουν την οικονομία τους, προκρίνουν στρατιωτικοποίηση της βιομηχανίας αλλά και της κοινωνίας, με πρόσχημα την υποστήριξη ενός εντελώς διεφθαρμένου ηγετίσκου που δε δίστασε να σύρει τη χώρα του σε μια τραγική πολεμική περιπέτεια.
Και η οικονομία θα σωθεί, τα όπλα θα κατασκευαστούν, οι στρατοί θα σχηματιστούν. Και μετά; Μοιραία θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Και ποιος θα πάει στον πόλεμο να σκοτωθεί; Όχι φυσικά αυτοί που θα μετράνε τα κέρδη τους ούτε και τα παιδιά τους. Θα πάνε αυτοί που θα κερδίσουν φαινομενικά κάτι καλύτερο αλλά θα το πληρώσουν με τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους.
Δεν είναι τελικά ο διαχωρισμός ανάμεσα σε πόλεμο και ειρήνη. Είναι η επιλογή ανάμεσα στο θάνατο και τη ζωή. Ανάμεσα στην τέχνη και τη φρίκη. Εκεί οδεύουμε. Προς εκείνη την επιλογή. Και δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για την επιλογή που θα κάνουμε τελικά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου