Αγία Αικατερινή - Άγιος Μερκούριος

 

Σήμερα γιορτάζουμε δύο μεγαλομάρτυρες. Την Αγία Αικατερίνη και τον Άγιο Μερκούριο. Η πρώτη ήταν μια γυναίκα νέα, όμορφη, πολύ μορφωμένη και πολύ πλούσια. Ένας καλός γάμος ήταν δεδομένος. Και εκείνη την εποχή, ένας καλός γάμος ήταν πάρα πολύ σημαντικός για μία γυναίκα. Ειδικά για μία γυναίκα ευγενούς καταγωγής, που θα σήμαινε την αύξηση πλούτου αλλά και επιρροής και δύναμης, όχι μόνο για την ίδια αλλά για ολόκληρη την οικογένειά της. 

Ο δεύτερος, ήταν στρατιωτικός, ο οποίος μάλιστα διακρίθηκε στις μάχες, σε μία εκ των οποίων σκότωσε τον στρατηγό των αντιπάλων. Εκείνη την εποχή η διάκριση στις μάχες θα μπορούσε να οδηγήσει τον διακριθέντα σε πολύ υψηλά αξιώματα, ακόμα και σε αυτό του αυτοκράτορα.

Και οι δύο όμως αρνήθηκαν το λαμπρό τους μέλλον. Σε μια εποχή που οι χριστιανοί διώκονταν διατράνωσαν την πίστη τους και τελικά αντάλλαξαν τα πλούτη και τα αξιώματα, την κοινωνική αναγνώριση και την εξουσία με το στεφάνι του μαρτυρίου. Γιατί είδαν πως υπάρχει κάτι σπουδαιότερο, κάτι μεγαλύτερο από αυτά. 

Κάτι τέτοιο για τον λογικό άνθρωπο θεωρείται ανοησία, αν όχι σκέτη τρέλα. Τέτοιους ανθρώπους, οι λογικοί της κάθε εποχής του κοροϊδεύουν, τους ειρωνεύονται, τους λοιδορούν. Για τους λογικούς ανθρώπους της κάθε εποχής, το παν είναι η εναρμόνιση με το όποιο σύστημα, η ανέλιξη εντός τους με τον όποιον τρόπο και η προσκόλληση σε αυτό. Οι λογικοί αυτού του κόσμου δεν μπορούν να φανταστούν πως μπορούν αν υπάρξουν έξω από ένα σύστημα που τους επιβάλλουν οι ισχυροί. Είναι έτοιμοι να θυσιάσουν σε κάθε είδωλο που θα τους παρουσιαστεί σε κάθε εποχή είτε αυτό είναι ένας ψεύτικος θεός είτε είναι μία θέση σε καλή δουλειά είτε είναι η κατανάλωση είτε ένας καλός τραπεζικός λογαριασμός ο,τιδήποτε άλλο. Και θα θυσιάσουν τα πάντα. Την ανθρωπιά, την καλοσύνη, την ίδια τους τη πίστη. 

Ο κόσμος όμως δεν αλλάζει από λογικούς. Οι θετικές αλλαγές δεν έρχονται από τους σόφρωνες, από τους σοφούς και τους διανοούμενους. Αυτοί πάντα στο τέλος θυσιάζουν στα είδωλα. Η δικαιοσύνη και η αγάπη, η αλήθεια και η αδελφοσύνη ανθίζουν μόνο στις καρδιές των τρελών. Σε αυτούς που αρνούνται ένα λαμπρό μέλλον και σε αυτούς που ακολουθούν έναν Θεό που ήρθε στη γη, περπάτησε ανάμεσα μας, έφαγε και ήπιε με αμαρτωλούς, με τελώνες και με πόρνες και στο τέλος σταυρώθηκε για τις αμαρτίες μας. 

Γιατί, η πραγματική πίστη στον Χριστό, αυτή που καίει σαν αναμμένο κάρβουνο μέσα στη καρδιά του κάθε πιστού, ήταν, είναι και θα είναι, η μεγαλύτερη τρέλα. Ιδιαίτερα σε τόσο λογικούς καιρούς σαν κι αυτούς που ζούμε τώρα...