Η εκκλησία δεν μπορεί να είναι παρά ένας τόπος όπου θα γκρεμίζονται τελικά οι διαχωρισμοί. Το μόνο που έχει σημασία είναι η πίστη μας. Ούτε το εισόδημα μπορεί να μας κάνει να ξεχωρίσουμε, ούτε η μόρφωσή μας, ούτε το επάγγελμά μας ούτε κάτι άλλο. Ούτε φυσικά και το κατά πόσο έχουμε καταφέρει να ξεπεράσουμε την αμαρτωλότητά μας. Ο εκατομμυριούχος δεν μπορεί να είναι ανώτερος από τον άπορο, ο δικαστής από τον οικοδόμο αλλά ούτε και αυτός που έχει κατανικήσει τα πάθη του από αυτόν που είναι ακόμα δέσμιός τους και τα πολεμά.
Η εκκλησία, ο ναός πρέπει να είναι μια ανοιχτή αγκαλιά που περιμένει τον καθένα να έρθει είτε στη λειτουργία της Κυριακής ή κάποιας άλλης ημέρας αλλά και για να προσευχηθεί όταν δεν τελείται κάποια ακολουθία ή λειτουργία. Βλέπω συχνά σε ναούς διάφορα εμπόδια και κλειστά θυρόφυλλα ώστε ο κόσμος να μην πατήσει στον σολέα ή στο ένα μέρος του ναού ή στο άλλο. Δεν συζητάω για την περίπτωση που τα μάρμαρα του δαπέδου έχουν μόλις καθαριστεί (έχω μια εμπειρία πολύ άσχημη κι από αυτό...).Ας τ' αφήσουμε αυτά! Δεν είμαστε μουσεία ούτε και στρατόπεδα. Η ιερότητα του χώρου του ναού αυξάνει ανάλογα με το πόσο ανοικτός είναι ο ναός!
Φυσικά όταν έχεις έναν ναό εντελώς ανοικτό, κινδυνεύεις να πέσεις θύμα κακόβουλων και κλεφτών και να απωλέσεις ίσως και κάποιο σημαντικό κειμήλιο. Ας είναι! Ένας τέτοιος κίνδυνος και μια τέτοια απώλεια είναι ευπρόσδεκτα προκειμένου ο κάθε άνθρωπος να αισθανθεί τη ζεστασιά του Κυρίου καθώς εισέρχεται στον ναό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου