Η πολύ σοβαρή υπόθεση κατάργησης της σοβαρότητας

 

Το πρόβλημα (ένα από τα πολλά αλλά με αυτό θα ασχοληθώ) είναι η έλλειψη χιούμορ. Η αδυναμία να μπορέσουμε να κάνουμε ένα καλό αστείο. Ειδικά στη χώρα μας, η οποία με ενδιαφέρει κιόλας. Τι με νοιάζει αν έχουν χιούμορ ή όχι στην Ιαπωνία ή τη Νορβηγία; Δε ζω εκεί προφανώς. 

Στην Ελλάδα το χιούμορ έχει δυο εχθρούς. Τους διώκτες του και τους υποστηρικτές του. Παρένθεση: η Ελλάδα ίσως να είναι και η μόνη χώρα στην οποία οι υποστηρικτές κάποιας ιδέας, κάποιου χαρακτηριστικού κλπ κάνουν μεγαλύτερη ζημιά και από τους διώκτες του. 

Επιστρέφω στο θέμα μου. Υπάρχουν οι διώκτες λοιπόν. Αυτοί που μπερδεύουν το χιούμορ με την έλλειψη σοβαρότητας. Αυτή η στρέβλωση  είναι εμφανής σε πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, κληρικούς, λογοτέχνες, επιστήμονες, σχεδόν σε όλους τους "πυλώνες" της ελληνικής μισογκρεμισμένης κοινωνίας.  Το χιούμορ όμως είναι εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση. 

Απαιτεί σοβαρή γνώση του εαυτού σου, ώστε να μπορείς να τον διακωμωδήσεις -απαραίτητο στοιχείο του χιούμορ- αλλά και του αντικειμένου για το οποίο θα μιλήσεις ή θα γράψεις με χιουμοριστικό τρόπο. Δεν μπορείς να ξεπέσεις σε εμπάθεια ή μεροληψία γιατί αυτομάτως το χιούμορ χάνει και χάνεται. Επιπλέον απαιτεί την ικανότητα να συνειδητοποιήσεις την ουσία της ζωής ώστε να μπορείς να αντιμετωπίζεις με φαινομενικά ελαφρύ τρόπο τα σοβαρά και βαριά θέματα της καθημερινότητας. Ακόμα απαιτείται η ικανότητα να αντιληφθείς πως δεν είσαι το κέντρο του κόσμου, οι απόψεις σου είναι απλά απόψεις σου τίποτα το συγκλονιστικό, δεν έχεις πάντα δίκιο, δεν έχεις βρει τα κρυμμένα μυστικά της ανθρωπότητας ούτε και θα μπορέσεις ποτέ να τα βρεις και η ζωή θα συνεχιστεί και αφού πεθάνεις(σε αυτό το κομμάτι πολλοί δυσκολεύονται πολύ). 

Οι υποστηρικτές του χιούμορ είναι ακόμα χειρότεροι. Στην Ελλάδα ειδικά αυτοί που εμφανίζονται ως χιουμορίστες είναι συνήθως απλά πλακατζήδες. Συγχέουν το χιούμορ με την προσβολή -το χιούμορ συχνά προσβάλλει μα δεν είναι προσβολή, δεν έχει αυτό ως σκοπό του- ή με τον χαβαλέ και τα χοντροκομμένα αστεία. Σε ακόμα χειρότερες περιπτώσεις- η δεκαετία του '80 με τις τότε ταινίες είναι πολύ διδακτική σε αυτό- μπερδεύουν το χιούμορ με την αγένεια. Η αγένεια είναι επίσης μια υψηλή τέχνη, η οποία για να είναι χρήσιμη στο κοινωνικό σύνολο αλλά και σε αυτόν που την ασκεί αλλά και σε εκείνον που αποτελεί στόχο, χρειάζεται μεγάλη λεπτότητα στον χειρισμό της. Αλλιώς μετατρέπεται σε απλή γαϊδουριά.  

Το χιούμορ είναι η τέχνη του να ξεπερνάς τα όρια χωρίς να παραβιάζεις τα όρια των άλλων. 

Είναι η τέχνη να διδάσκεις μέσω αστείων -προσβλητικών φαινομενικά κάποιες φορές- και να θίγεις αυτά που πολλοί όχι μόνο δε θίγουν αλλά ούτε καν τους περνά από το μυαλό. Χιούμορ είναι να κάνεις πιρουέτες εκεί που οι άλλοι τσαλαβουτούν σαν μεθυσμένοι ιπποπόταμοι. 

Είναι η πολύ σοβαρή υπόθεση κατάργησης της σοβαρότητας.