Nostalgia

 

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή- μια μέρα πάνω ένας μήνας κάτω δεν έχει σημασία- σκέφτομαι το χωριό μου στην Ορεινή Ναυπακτία, εκεί που περνούσα τα καλοκαίρια, τις διακοπές του Πάσχα και μια φορά των Χριστουγέννων κατά τις οποίες πάγωσα και ακόμα να ξεπαγώσω. 

Μου λείπει αυτό το σκατομέρος χωμένο μέσα στα δέντρα στη πλαγιά ενός βουνού που ανάθεμα κι αν ξέρει κανείς πώς πραγματικά λέγεται. Το "σκατομέρος" το γράφω με γλυκύτητα και τρυφερότητα. Δεν μπορώ όμως να εντοπίσω τι ακριβώς μου λείπει. 

Εννοώ πως οι άνθρωποι δε μου λείπουν γιατί τους αντιπαθώ. Όχι τους ανθρώπους του χωριού. Τους ανθρώπους γενικά. Η φύση ίσως να ήταν μια απάντηση αλλά δεν είμαι άνθρωπος της φύσης ακριβώς. Ούτε και της πόλης. Το ίδιο ενοχλητικά βρίσκω και τα δύο περιβάλλοντα. Ούτε η ηρεμία της φύσης με συγκινεί ούτε η βοή της πόλης με ενθουσιάζει. Το ποτό; Οκ, αυτό είναι κάτι που συζητάμε αλλά νομίζω πως αν ήταν έτσι θα μου έλειπε και η Λάρισα. Η νεότητα, η οποία είναι συνυφασμένη με τα χρόνια που πήγαινα στο χωριό; Όχι, δε μου λείπει. Κακά τα ψέματα, σαν νέοι εντελώς βλάκες ήμασταν ενώ τώρα που μεγαλώσαμε έπηξε το μυαλό και παραμείναμε οι ίδιοι βλάκες τελικά. Άρα δε μου λείπει ούτε κι αυτό. Οι διακοπές; Η ξεγνοιασιά; Αν το πιστεύει κάποιος αυτό δε με ξέρει καθόλου. Οι διακοπές ήταν πάντα το χειρότερο κομμάτι του χρόνου από τότε που έπαψαν να είναι τρεις μήνες το καλοκαίρι. Δηλαδή εδώ και πολλά πολλά χρόνια. 

Ε, τι στην ευχή μου λείπει τελικά; Τείνω να φτάσω στο συμπέρασμα πως τελικά δε μου λείπει το χωριό μου. Απλά παιδεύω το λιγοστό μυαλό που έχει απομείνει στο κεφάλι μου και λειτουργεί κάπως. 

Τώρα που κοιτάζω το παραπάνω κείμενο...συμπέρασμα δε βγαίνει, ούτε κάποιον σκοπό έχει αλλά μ' αρέσει. Αν σας αρέσει κι εσάς στείλτε μου από ένα δεκάευρω στη παρακάτω διεύθυνση: Σιγά μη σας γράψω και διεύθυνση!